ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 7-2 รักครั้งแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 7-2 รักครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2563 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7-2 รักครั้งแรก
แบบอักษร

คุณชายเอลเลียตปิดปากฉันที่ปฏิเสธเสียงดัง ก่อนจะพาฉันเข้าไปในซุ้มไม้เล็กๆ ตรงมุม

“ฉันบอกให้เธอเงียบไงล่ะ”

“แล้วคุณชายเอลเลียตพูดยังงั้นทำไมล่ะคะ!?”

“นี่ ความรักของผู้หญิงกับผู้ชายไม่ได้มีแต่เรื่องสวยงามแบบในนิยายหรอกนะ เธอเองก็น่าจะเข้าใจเรื่องนี้ดี”

“ฉัน...”

“ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายให้เธอฟังยังไงดีนะ แต่ว่าการมีอะไรก่อนแต่งงานมันเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้นการที่คุณหนูของเธอจะมีอะไรก่อนแต่งมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก”

ฉันเข้าใจกระแสเรื่องอย่างว่าในปัจจุบันดี แต่ว่าฉัน...

“การคบหากันก่อนแต่งงานควรจะเป็นไปอย่างโปร่งใสค่ะ”

“ยังจะพูดเรื่องใสซื่ออย่างนั้นอยู่อีกเหรอ?”

คุณชายเอลเลียตหัวเราะเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูด

“ถ้ายึดติดกับความบริสุทธิ์ขนาดนั้น มันจะยิ่งผลักไสผู้ชายให้ออกห่าง ทีนี้ก็จะพลาดการแต่งงานได้นะ"

แบบนั้นก็แย่น่ะสิ...แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผู้ชายจะมาชวนไปเล่นสนุกได้นะ

ฉันไม่สามารถผ่อนปรนเรื่องอย่างนั้นได้

“ฉันอยากมีอะไรกับคนที่จะมาเป็นสามีของฉันเท่านั้นค่ะ และนี่ก็เป็นแนวคิดของนายท่านกับนายหญิงด้วยค่ะ ดังนั้นทุกคนก็เลยอยากให้คุณหนูบริสุทธิ์ผุดผ่อนจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน”

ฉันยังคงคัดค้าน คุณชายเอลเลียตจึงดูอารมณ์เสียขึ้นมา

“แล้วเธอจะทำยังไง?”

“ไปตามหาคุณหนูน่ะสิคะ”

“พอเถอะ”

“ไม่ค่ะ ไม่พอ ฉันจะไม่ยอมให้คุณหนูโดนทำอะไรแม้เพียงปลายเล็บ เพราะฉันมีหน้าที่ดูแลคุณหนู ขอตัวนะคะ”

“ยายเด็กดื้อ!”

ฉันปัดป้องคุณชายเอลเลียตที่ขวางทางอยู่

“ขอร้องล่ะคะ ถอยไปเถอะ!”

“เธอไม่ควรจะไปขัดขวางความรักของคนอื่นนะ!”

ขณะที่ฉันเบี่ยงตัวหลบคุณชายเอลเลียตที่พยายามจะจับไหล่ของฉัน มือของเขาก็พลันเกี่ยวสร้อยคอฉันจนขาดผึง

“อ๊ะ!!”

ฉันก้มลงเก็บสร้อยที่ตกลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจี้ประดับจะกระเด็นไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง ฉันหาไม่เจอ

“สร้อยฉัน...”

เครื่องประดับแห่งความทรงจำที่ฉันให้ความสำคัญมาตลอด...

คุณชายเอลเลียตมองฉันที่น้ำตาร่วงแล้วบอกว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

แต่กระนั้นน้ำตาของฉันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล

“ทั้งๆ ที่เป็นสมบัติชิ้นสำคัญของฉัน...ใจร้ายที่สุด...”

วงแขนอันอบอุ่นของคุณชายเอลเลียตโอบกอดฉันที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เอ๊ะ...”

“ขอโทษนะ”

ทำไมคุณชายผู้สูงศักดิ์จะต้องมาขอโทษสาวใช้ธรรมดาๆ อย่างฉันอีกเป็นครั้งที่สอง

น้ำตาฉันหยุดชะงักเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด

ฉันจ้องมองใบหน้าของคุณชายเอลเลียตด้วยความรู้สึกอึ้ง

ทำไมต้องทำสีหน้าอย่างนั้นด้วยนะ?

“เอ่อ เธอ...อย่าทำหน้าแบบนั้นต่อหน้าผู้ชายสิ”

“เอ่อ ขอโทษค่ะ คุณชายพูดเร็วจนฉันฟังไม่ทันเลย พูดอีกครั้งได้ไหมคะ?”

“...อะไรกันเนี่ย?”

เขาส่งเสียงเหมือนหงุดหงิด แต่อ้อมแขนยังคงโอบกอดอย่างอ่อนโยนไม่เปลี่ยน

เราต่างคนต่างเงียบ

สังเกตว่าเสียงครางเมื่อครู่หยุดไปแล้ว ตอนนี้ได้ยินแต่เสียงแมลงดังแทนที่

ท่ามกลางความมืดมิดนี้มีเพียงเราสองคน และอีกฝ่ายคือคุณชายเอลเลียต

ฉันไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้จะโดนทำอะไรอีกบ้าง...แต่ทำไมถึงได้รู้สึกโล่งอกกับอ้อมกอดนั้น

กลิ่นเหล้ากับกลิ่นกายหอมกรุ่นของคุณชายเอลเลียตผสมปนเปกันทำให้ฉันใจเต้น

“สบายใจขึ้นแล้วรึยัง?”

“...ค่ะ”

จริงๆ แล้วใจฉันยังไม่สงบด้วยเหตุผลที่ต่างจากเมื่อกี้ แต่ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้

“เมื่อกี้ขอโทษนะ”

“ฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษ”

“ถ้าสบายใจแล้วก็ออกไปเลยไหม?”

“ค่ะ”

ฉันรู้สึกเสียดาย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องออกไปตามหาคุณหนู

คุณชายเอลเลียตพาฉันออกจากซุ้ม

เมื่อเข้ามาใกล้ตัวคฤหาสน์ที่จัดงานเลี้ยง คุณชายเอลเลียตก็เอ่ยว่า “ถ้างั้นก็แยกกันตรงนี้นะ”

“เอ๊ะ...”

“ก็ถ้ามีใครมาเห็นว่าเธออยู่กับฉัน เธอจะลำบาก อาจตกเป็นข่าวลือเสียหาย จะพลาดการแต่งงานอย่างมีความสุขได้นะ”

ฉันจะลำบากงั้นเหรอ!?

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะคะ เอ่อ ขอบคุณนะคะสำหรับคำแนะนำ”

ฉันขอบคุณอย่างหนักแน่นแล้วหันหลังให้คุณชายเอลเลียต แต่ขณะที่กำลังจะเดินออกไปนั้นกลับถูกจับแขนไว้อีกครั้ง

“เอ๊ะ!”

ฉันถูกดึงเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“คุณชายเอลเลียต?”

คุณชายเอลเลียตเชยคางของฉันขึ้น จังหวะนั้นเองฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนุ่มนวลที่ริมฝีปาก

ถูกจูบอย่างนั้นเหรอ?

จุมพิตอันนุ่มนวลและสัมผัสที่แผ่วเบาเพียงเสี้ยววินาที แล้วเขาก็จากไปทันที 

“...แล้วเจอกันนะ”

พูดจบคุณชายเอลเลียตก็วิ่งกลับเข้าไปในสวน

ฉันแตะริมฝีปากที่ถูกสัมผัสด้วยความสับสน จุมพิตเพียงแผ่วเบาเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา

“อะ อะไรกัน...?”

ขณะที่มองผู้ชายผู้มีเส้นผมสีทองอร่ามหายลับไป ฉันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความตะลึงงัน

ความคิดเห็น