ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 97 1/2 เปราะบาง

ชื่อตอน : กรงนก 97 1/2 เปราะบาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 426

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2563 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 97 1/2 เปราะบาง
แบบอักษร

"แม่จ๋า รีบตามมานะครับ"

 

 

"ครับ แล้วพรุ่งนี้จะรีบตามไปครับ อยุ่บ้านน้านัตสึอย่าดื้ออย่าซนนะครับ"

 

 

"คร้าบบ/ค่ะ"

 

 

สิ้นเสียงจากปลายสายสึนะก็วางสายโทรศัพท์ วันนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว พวกเขาจึงมีเเพลนไปแช่บ่อน้ำพุร้อนที่เรียวคังของนัตสึ

 

 

แต่เพราะสึนะเเละอาราตะติดธุระ จึงมีเพียงเด็กๆที่เดินทางกันไปก่อน

 

และพวกเขาสองคนจะตามไปทีหลังเมื่อสะสางธุระเสร็จเเล้ว

 

 

"สึนะซัง พรุ่งนี้พวกผมจะจัดการดูแลเบเกอรี่ให้เองครับ วางใจเเล้วไปพักผ่อนให้สบายนะครับ"

 

 

คุมะพูดขึ้น เมื่อทุกคนช่วยปิดร้านเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะเป็นวันเดินทางของสึนะเเละอาราตะ การพักผ่อนครั้งนี้ทั้งครอบครัวรวมเวลาห้าวันสี่คืน ร้านเบเกอรี่ในตอนนี้จึงอยู่ในความรับผิดชอบของคุมะนั่นเอง

 

 

"ครับ ถ้ามีโอกาส..จะซื้อของฝากมาให้ทุกคนนะครับ"

 

 

สึนะเอ่ยบอก พร้อมยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยลาทุกคนที่เดินทางกลับบ้านกัน

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ขาเรียวเดินผ่านสวนหย่อมที่จัดไว้ระหว่างบ้านและร้านเบเกอรี่ ดวงตาคู่กลมเหม่อมองปลาคราฟสีสวยที่ว่ายไปมาในสระใต้สะพานไม้ ก่อนจะยิ้มขื่น เมื่อในใจรู้ดีว่าตนเองนั้นไม่ต่างจากปลาเหล่านั้นเลย

 

 

ทำได้เพียงเเหวกว่ายไปมาในสระแคบๆ ไร้อิสระไม่ต่างกัน...

 

 

เวลาผ่านไปจนถึงห้าทุ่มก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอาราตะ ชายหนุ่มโทรฯมาเมื่อช่วงเย็น ว่าวันนี้อาจจะกลับดึกเพราะติดประชุม 

 

 

สึนะจึงตัดสินใจที่จะเลิกรอ แล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องนอนของตนเอง

 

 

แกร็กก ..

 

 

พลันเสียงบางอย่างก็ทำให้สีนะต้องหยุดฟัง เสียงมันดังมาจากประตูหลังบ้านที่เชื่อมติดกับสนามหญ้ากว้างด้านหลัง

 

 

ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้เดินไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาใครอีกคน

 

เสียงกระแทกประตูก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขาเรียวถอยหลังตามสันชาตยานเมื่อรับรู้เเล้วว่ามีคนบุกรุกเข้ามาในบ้านของตน

 

 

"เฮ้ยย!! อย่าหลบเงียบอยู่สิวะ กูรู้ว่ามึงอยู่ในนี้!"

 

 

เสียงใครบางคนตะโกนขู่กรรโชก สึนะหยุดฟังจากเสียงเท้าที่เดินเข้ามาที่บันไดบ้านก็พอเดาออกว่า พวกมันมามากกว่าสองคน

 

 

"ฮ่าๆๆๆ คนนึงก็อดีตเด็กขายน้ำ อีกคนก็อดีตมาเฟียชื่อดัง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าจะผันตัวมาทำงานสุจริตกับเขาได้ ไอ้พวกลืมกำพืดตัวเอง! "

 

 

ตื้ดด ตื้ดด ตื้ดดด

 

 

สึนะมือสั่นหงึก เมื่อพยายามโทรฯหาอาราตะเเต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับสายสักที

 

 

"ทำไมกัน.... "

 

 

ปังงง!!

 

 

สิ้นเสียง ประตูห้องของสึนะก็ถูกพังเข้ามาในทันที ร่างเล็กที่หลบมุมอยุ่ในตู้เสื้อผ้าถึงกับสะดุ้งสุดตัว

 

 

พวกมันเข้ามาเเล้ว

 

 

"ค้นให้ทั่วแล้วลากตัวมันมา!"

 

 

สิ้นคำสั่งจากชายที่เป็นนายเหนือหัว พวกลูกน้องของมันก็เริ่มตามหาสึนะ จากห้องน้ำ ไปถึงระเบียงห้องนอน แต่ก็ไร้วี่เเววของเด็กหนุ่ม

 

 

"ไม่เจอครับท่าน หรือว่ามันจะหนีไปแล้ว"

 

 

หนึ่งในสมุนเอ่ย ชายวัย40ในชุดสูทภูมิฐานจึงสั่งให้ลูกน้องหยุดค้นหา

 

 

เป็นไปไม่ได้ที่สึนะเมียของอาราตะจะรุ้ตัวและหนีออกจากบ้านได้ทัน

 

พวกเขาสืบมาอย่างดีเเละรู้ว่าลูกๆของพวกมันไปเที่ยวช่วงปิดเทอม และอาราตะก็ติดประชุมที่บริษัท ทั้งบ้านจึงเหลือเพียงสึนะ 

 

 

พลันสายตาคมก็เหลือบเห็นประตูตู้เสื้อผ้าที่มีผ้าจากด้านในถูกบานประตูยับเอาไว้

 

 

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเหี้ยม เมื่อลูกแมวน้อยที่เขาค้นหามาหลบซ่อนอยู่ในตู้ผ้าตู้นี้นี่เอง

 

 

ตื้ดด ตื้ดดด ตื้ดด

 

 

"ขอร้องล่ะ.. รับสายผมที อาราตะซัง"

 

 

 

แกร่กก

 

 

 

"เจอตัวเเล้วว สึนะคุง"

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

ร่างสูงนั่งดูเหตุการณ์ในบ้านผ่านจอโน้ตบุ้ตที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดในบ้านด้วยสายตาเรียบเฉย เขาคาดไว้ไม่ผิดว่าไอ้หมาลอบกัดนั่นที่เอาแต่หลบซ่อนตัวหนีเขามาเกือบอาทิตย์จะต้องโผล่มาที่บ้าน

 

 

เพราะอย่างนั้นเขาจึงส่งเด็กๆไปนางาโนะ แล้วทิ้งให้สึนะอยุ่ในบ้านเป็นเหยื่อล่อ 

 

 

รอยยิ้มยกขึ้นมุมปาก จากนี้จะทำยังไงนะ สึนะคุง.. จะหนีเอาตัวรอดได้ให้สมกับเป็นคนรักของเขา หรือจะโง่เง่าไม่มีปัญญาสู้จนพลาดท่ากลายเป็นที่รองรับอารมณ์ให้ไอ้พวกหมาติดสัตว์พวกนั้นกัน...

 

 

 

 

 

 

 

 

######

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น