มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน2

ชื่อตอน : ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 948

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน2
แบบอักษร

*****ลงตอนนี้ให้อ่านเป็นตอนสุดท้ายนะคะ โหลดอีบุ๊ก #หวานพลอยรัก ได้ที่mebค่ะ***** 

*****เนื้อหาที่ลงให้อ่านในเว็บนี้ทั้งหมดมีประมาณ50%ของเรื่องค่ะ***** 

 

เสียงเข้มไม่พอใจที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้พลอยชมพูสะดุ้ง หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนหมุนตัวกลับไปยืนประจันหน้ากับเจ้าของรีสอร์ตนิสัยเสียที่กล้าเรียกลูกค้าว่าไอ้หมอนั่น 

“ลูกค้าค่ะ” 

“รู้แล้วว่ามันเป็นลูกค้า มันรู้จักกระติ๊บด้วยเหรอ” 

“เป็นเพื่อนกันสมัยเรียนปอโทค่ะ” 

“เมื่อกี้มันขอเบอร์ด้วย” 

“ค่ะ” พลอยชมพูตอบแล้วหันไปคว้าถาดมาถือ เดินหนีคนช่างซัก 

“จะไปไหน” พบรักเดินตามติดต้อยๆ 

“เอาถาดไปเก็บค่ะ” 

“ผมช่วย” พบรักแย่งถาดจากมือบาง แต่ลูกจ้างสาวไม่ยอม พลอยชมพูดึงเอาไว้แน่น 

“ไม่ต้องค่ะ” 

“ต้อง” พบรักใช้แรงที่มีมากกว่าดึงถาดมาจากมือเธอจนได้ พลอยชมพูมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ คนบ้าอะไรเนี่ย คนจะทำงาน เขาจะมาวุ่นวายวอแวอะไรกับเธอนักหนา 

“งั้นก็ฝากไปเก็บด้วยนะคะ ติ๊บจะไปช่วยพี่น้ำตาลค่ะ” พลอยชมพูสะบัดหน้าเดินหนีเอาดื้อๆ พบรักมองตามเธอ แล้วก้มมองถาดในมือ เรื่องอะไรจะเอาไปเก็บ เธอไม่ไป เขาก็ไม่ไป ชายหนุ่มพยักหน้าเรียกพนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้มารับถาดไปเก็บ แล้วเดินตามไปยังเคาน์เตอร์ที่พลอยชมพูยืนอยู่กับกลุ่มพนักงานต้อนรับ 

“งานเยอะหรือน้ำตาล” 

“ไม่ค่ะ คุณพบ” น้ำตาลตอบแล้วยิ้มให้เจ้านาย 

“งั้นผมขอตัวกระติ๊บไปช่วยงานหน่อยนะ” 

“เอ่อ...ค่ะ” น้ำตาลพยักหน้า ยิ้มจืดเจื่อน ปกติแล้วพบรักจะไม่ค่อยยุ่มย่ามกับพนักงานเท่าไรนัก เพราะที่นี่มีกฎการทำงานและมีมาตรฐานที่ต้องทำตามอย่างเคร่งครัดเป็นตัวควบคุม และทุกคนก็พร้อมใจกันปฏิบัติตามด้วยดีตลอดมา ไม่เคยมีปัญหาอะไรถึงมือเจ้านาย แต่นี่เขากลับมาเดินวนเวียนอยู่แถวนี้ตั้งแต่พลอยชมพูมาช่วยงานเธอเมื่อชั่วโมงที่แล้ว หรือมีบางอย่างระหว่างสองคนนี้ที่เธอยังไม่รู้ 

พลอยชมพูอยากจะกระทืบเท้าด้วยความขัดอกขัดใจ เมื่อถูกเจ้านายบังคับให้กลับมาที่ห้องทำงานเขาอีกจนได้ 

“ไหนล่ะคะงานที่จะให้ทำ” พลอยชมพูถามทันทีเมื่อคนที่เดินตามเข้ามาในห้องปิดประตูลง 

“เพิ่งทำงานมาเหนื่อยๆ กระติ๊บนั่งพักก่อนสิครับ” 

พลอยชมพูหันกลับไปมองหน้าคนที่บอกเธอนั่งพักอย่างเอาเรื่อง พูดแบบนี้แสดงว่าไม่มีงานให้เธอทำแน่ๆ 

“ไม่พักค่ะ ไม่เหนื่อย” 

“นั่งรอผมก่อน ผมขอดูเอกสารอีกสักครู่เดี๋ยวจะพาออกไปทำงานครับ” 

“แต่...” 

“นี่คือคำสั่งของนายจ้างครับ” เมื่อเธองอแงไม่เชื่อฟัง พบรักก็เอาความเป็นนายจ้างมาอ้าง พลอยชมพูมองค้อนคนออกคำสั่ง หญิงสาวถอนให้ใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนเดินลงส้นไปนั่งรอเขาที่เก้าอี้ตามคำสั่ง 

พบรักเดินไปนั่งเก้าอี้ทำงานของตน เขาเหลือบตามองเธอเป็นระยะ ใบหน้าบึ้งตึงและอาการปั้นปึ่งของเธอทำให้เขายิ้ม เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็น่ารักน่ามองเสมอ 

พบรักใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีในการจัดการงานเอกสาร หลังจากนั้นเขาพาลูกจ้างสาวเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังรถกอล์ฟที่จอดอยู่หน้าเรือนต้อนรับ ชายหนุ่มขับรถพาเธอตรงไปยังสวนที่อยู่ด้านหลังรีสอร์ต คนที่ถูกบังคับมาทำงานใกล้ชิดนายจ้างนั่งหน้าหงิกไปตลอดทาง จนกระทั่งถึงท้ายรีสอร์ต 

“ลงมาสิครับ” พบรักลงไปยืนรอข้างรถ แต่คนที่นั่งคู่กับเขามายังนั่งคอตรง เชิดหน้า ไม่ยอมขยับ 

“คุณพบจะทำอะไรก็ทำไปสิคะ ติ๊บจะนั่งรอบนนี้” น้ำเสียงงอนๆของหญิงสาวทำให้พบรักอมยิ้ม เขายื่นมือไปคว้าข้อมือบางดึงเบาๆให้เธอรู้ตัวว่าต้องลงมา 

พลอยชมพูก้มหน้ามองมือที่จับข้อมือของตนอยู่ แล้วเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยความไม่พอใจ 

“ลงมาครับ” 

“เรื่องมากจริง” พลอยชมพูว่าอุบอิบ หญิงสาวถอนหายใจแรงก่อนยอมลงมายืนข้างรถ 

“ติ๊บลงมาแล้ว คุณพบปล่อยสักทีสิคะ” 

“ไปดูทางโน้นกันเถอะ” คนแกล้งหูหนวกทำเป็นไขสือไม่ได้ยินสิ่งที่เธอบอก มิหนำซ้ำยังหน้าด้านเลื่อนมือลงมาจากข้อมือของเธอเปลี่ยนมากุมมือนุ่มไว้แน่น แล้วดึงมือให้เดินตามหน้าหน้าเฉย 

“คุณพบ!” พลอยชมพูแหวเสียงดัง แต่คนที่เดินนำหน้าอยู่กลับไม่สนใจ หญิงสาวจึงทำได้เพียงเดินกระฟัดกระเฟียดตามเขาอย่างเสียไม่ได้ 

พบรักพาหญิงสาวเดินตรงไปยังรั้วสีขาวที่กั้นระหว่างพื้นที่ของรีสอร์ตกับพื้นที่ว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตาของที่ดินอีกแปลง ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ขนาดสามคนโอบ และมีแผ่นหินก้อนใหญ่อยู่ใต้ร่มไม้ด้วย เมื่อเดินไปถึงเขาก็นั่งลงบนแผ่นหิน แล้วออกแรงดึงให้เธอนั่งลงข้างๆ เมื่อนั่งลงมุมนี้แล้ว ต้นไม้ใหญ่ก็บดบังทั้งเธอและเขาจากรีสอร์ตที่อยู่เบื้องหลัง 

“ผมเพิ่งซื้อที่ดินแปลงนี้เพิ่มเมื่อปีที่แล้ว” 

“ค่ะ” พลอยชมพูตอบแบบขอไปที ไม่อยากเสวนากับคนเอาแต่ใจ ที่พาเธอมาไกลถึงนี่ งานการไม่ต้องทำกันพอดี 

“แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี กระติ๊บมีไอเดียอะไรไหมครับ” 

“ไม่มีค่ะ” พลอยชมพูตอบ แล้วพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา 

“จะไปไหน” 

“ไม่ได้จะไปไหนค่ะ แต่มันอึดอัด คุณพบปล่อยติ๊บสักทีสิคะ” 

“ไม่ปล่อยหรอก มีแต่จะจับไว้ให้อยู่ใกล้ๆแบบนี้” 

“อุ๊ย!” พลอยชมพูมัวแต่โมโหคนที่ไม่ยอมปล่อยเธอสักที หญิงสาวเลยมองเมินไปยังพื้นที่สีเขียวโล่งกว้างตรงหน้า โดยไม่ทันระวังตัว พบรักก็รวบเอวคอดดึงตัวเธอขึ้นไปนั่งบนตักเขา แล้วกักกอดไว้แน่น แผ่นหลังนุ่มแนบไปกับอกกว้างกำยำ 

“คุณพบ! จะทำอะไรคะ ปล่อยนะ” พลอยชมพูหันหน้าไปต่อว่าเขา ใบหน้าสาวบูดบึ้งไม่พอใจอย่างที่สุด 

“นั่งพักสักหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับ” 

“จะนั่งก็นั่งดีๆสิคะ ทำไมต้องมากอดคนอื่นแบบนี้” 

“คนอื่นที่ไหน เมียทั้งคน” 

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มองหน้าคนที่เรียกตัวเองว่าเมียด้วยสายตาแตกตื่น พบรักมองสีหน้าตกใจของเธอแล้วยิ้มขำ พอเห็นคนที่เอาแต่ตกตะลึงตาค้างกับตำแหน่งใหม่ที่เขามอบให้ แถมริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆนั่นก็ยั่วใจเขาเหลือเกิน ชายหนุ่มจึงอดใจไม่ไหว เขาโน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกนิด หวังจะชิมความหวานจากปากนุ่ม แต่ดูเหมือนคนกำลังจะถูกเขารังแกจะรู้ตัวเสียก่อน มือบางสองข้างจึงถูกยกขึ้นมาปิดกั้นปากเขาไว้แล้วดันออกสุดแรงจนหน้าแทบหัน 

“จะทำอะไรคะ” พลอยชมพูถามเสียงขุ่น หญิงสาวดึงมือกลับมาเช็ดๆถูๆกับกางเกง มองค้อนคนจ้องจะเอาเปรียบเธอ 

ปากเขานุ่มชะมัด บ้าจริง ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้ 

“จูบ” 

“ใครเขาอนุญาต” 

“อ้าว! จะจูบเมียต้องมีใบอนุญาตด้วยเหรอ” 

“นี่! อย่ามาเรียกติ๊บแบบนี้นะ แล้วก็ปล่อยได้แล้ว บอกให้ปล่อยไงเล่า” พลอยชมพูทุบเขาไปสองทีแล้วดิ้นขยุกขยิกหาทางลงจากตัก ทว่าวงแขนแข็งแรงกับรัดเธอเอาไว้แน่น หญิงสาวแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเลื่อนมือขึ้นมาช้อนท้ายทอยเธอไว้ แล้วบังคับให้อยู่นิ่งรับจูบที่ฉกวูบลงมาบนปากเธออย่างแม่นยำ 

“อื้อ!” เสียงประท้วงดังอยู่เพียงในลำคอ เมื่อคนอยากจูบไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ พบรักป้อนจูบหวานๆให้เธอหลงคล้อยตามในคราแรก ก่อนบดเบียดปากเข้าหาแนบแน่นไม่เหลือแม้ช่องว่างให้อากาศเล็ดลอดได้ เขาควานลิ้นไปทั่วโพรงปากอุ่นนุ่ม ร้อยรัดลิ้นเล็ก ดูดดึงบดจูบอย่างดุดัน ขณะที่วงแขนอีกข้างกระชับร่างบอบบางแนบสนิทกับกายแกร่งกำยำ 

ทันทีที่เขาถอนจูบ พลอยชมพูก็หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำปั้นปึ่ง สายตาเคืองโกรธมองคนที่ปล้นจูบเธอหน้าอย่างหน้าด้านๆตอนกลางวันแสกๆ ทว่าคนที่เพิ่งได้เติมพลังความหวานเข้ากระแสเลือดกลับยิ้มกริ่ม มองใบหน้าสาวอย่างหลงใหลเคลิบเคลิ้ม 

เธอน่ารัก...จะงอน จะโกรธยังไงก็น่ารัก 

“ถ้าจูบอีกจะชกนะคะ” เป็นคำขู่ที่น่ารักที่สุดในโลกที่เคยได้ยินมา พบรักเหลือบตามองกำปั้นน้อยที่เธอยกขึ้นมาขู่แล้วยิ้มเอ็นดู         

“ไม่จูบก็ได้” เขาเป็นผู้ใหญ่พอ เมื่อเธอไม่พอใจให้จูบอีก เขาก็จะไม่จูบ พบรักจับกำปั้นน้อยไพล่ไปด้านหลังของเธอ กระชับเอวคอดแน่นขึ้นอีก ก่อนซุกหน้าเข้าหาลำคอระหง สูดดมความหอม ทั้งเลียชิมรสเนื้อสาว 

“อ๊าย! คุณพบ! คนบ้า” พลอยชมพูหวีดร้องเสียงหลง เธอออกแรงดิ้นอีกครั้ง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลอะไร เพราะยิ่งเธอออกแรงมากเท่าไร เขาก็กอดแน่นขึ้นเท่านั้น กระทั่งเขาหนำใจกับการฟัดผิวเนื้อบางนุ่มช่วงลำคอแล้ว ชายหนุ่มจึงเลื่อนใบหน้าลงไปขบเม้มเต้าทรวงอวบเบาๆผ่านเนื้อผ้าที่กั้นขวางอยู่ 

พลอยชมพูสะดุ้งน้อยๆ ขนอ่อนบนกายสาวลุกชัน หญิงสาวบิดเบี่ยงตัวหลบ แต่เหมือนเขามีสักสิบปาก พอเธอเบี่ยงหนีเขาก็พานไปขบกัดอีกข้าง และเขาเริ่มรุกหนักรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ 

“คุณพบ! หยุดได้แล้ว อุ๊ย!” คำสั่งของเธอคงดังไม่พอที่จะเข้าหูเขา เพราะแทนที่เขาจะหยุด เขากลับจับตัวเธอหมุนให้นั่งคร่อมบนตักแกร่ง 

พลอยชมพูดิ้นจนเหนื่อย หญิงสาวคิดว่าตัวเองหอบหายใจแรงแล้ว แต่พอได้หันมาสบตามองหน้าเขา เธอก็พบว่าพบรักหอบหายใจหนักกว่าเธอเสียอีก 

“อย่าเอาเปรียบกันนะคะ คุณพบสัญญากับติ๊บแล้วว่า ถ้าติ๊บอยู่ที่นี่ต่อ คุณพบจะไม่ทำอะไรติ๊บ” 

พบรักยิ้มเจ้าเล่ห์ ตาคมวาววับเป็นประกาย 

“ติ๊บให้ผมสัญญาว่า จะต้องไม่มีเหตุการณ์เหมือนคืนแรกของเราเกิดขึ้นอีก” 

“นั่นแหละค่ะ คุณพบควรรักษาสัญญานะคะ” 

“ผมรักษาสัญญาอยู่แล้วทูนหัว ที่เรากำลังจะทำกัน มันไม่เหมือนเหตุการณ์ในคืนนั้นสักนิด” 

พลอยชมพูไม่ทันได้ถามข้อสงสัยที่ค้างคาใจว่า ที่เขาพูดหมายความว่าอย่างไร เธอก็ถูกเขาตะลุยจูบอีกครั้ง และคราวนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุดง่ายๆ จูบเร่าร้อนใต้ร่มไม้ท้าทายแสงตะวันร้อนแรงของเขาทำเอาเธอหัวหมุน กระทั่งมือร้อนผ่าวสอดผ่านผ้าถุงแบบป้ายเข้าไปสัมผัสเนื้อนางที่ยังมีกางเกงในตัวบางปกปิดอยู่ พลอยชมพูจึงสะดุ้งและพยายามขยับสะโพกหนี เธอเพิ่งเปลี่ยนมาใส่ยูนิฟอร์มสำหรับพนักงานต้อนรับไม่กี่ชั่วโมงเอง ตอนใส่ทีแรก เธอยอมรับว่ามันสวย แต่ ณ จุดนี้ พลอยชมพูอยากจะยกมือขอเวลานอก เพื่อเปลี่ยนกลับไปใส่กางเกง อย่างน้อยก็จะได้เพิ่มความลำบากให้คนที่กำลังเอาเปรียบเธอได้มากกว่านี้ 

*****ลงตอนนี้ให้อ่านเป็นตอนสุดท้ายนะคะ โหลดอีบุ๊ก #หวานพลอยรัก ได้ที่mebค่ะ***** 

*****เนื้อหาที่ลงให้อ่านในเว็บนี้ทั้งหมดมีประมาณ50%ของเรื่องค่ะ***** 

 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

 

 

ความคิดเห็น