หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 8 เอาหุ้นมาซะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 เอาหุ้นมาซะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 เอาหุ้นมาซะ
แบบอักษร

“หวังอวิ๋นไฉ่ รีบเอาหุ้นมาซะดีๆ! ไม่งั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!” 

“หุบปาก!” 

ฉู่เจียเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเดินตรงดิ่งไปข้างหน้า 

เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นแม่ล้มกองอยู่ที่พื้น ผมเผ้าถูกระชากจนยุ่งเหยิงและเข่ามีบาดแผล 

เธอรู้สึกปวดใจจึงเดินเข้าไปประคองแม่ขึ้นมา “แม่คะ หนูมาช้าไปหน่อย เดี๋ยวหนูจะรีบพาแม่ไปหาหมอนะคะ” 

หวังอวิ๋นไฉ่ชักสีหน้าบึ้งตึงพลางผลักเธอออก “หาหมออะไรกัน แม่แกไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แกนั่นแหละ มาเอาป่านนี้ อยากเห็นฉันโดนซ้อมจนตายหรือไง?” 

ฉู่เจียเสวียนหน้าซีดเผือด เธอข่มความเสียใจเอาไว้แล้วหันกลับมามองหวังจินฮวาอย่างไม่เกรงกลัว 

“อาหวังจินฮวา ในฐานะที่เป็นญาติกัน ทำไมอาถึงทำแบบนี้คะ! ถ้าอารังแกแม่หนูอีก หนูไม่ปล่อยอาไว้แน่!” 

เมื่อหวังจินฮวาเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวของเธอก็หลุดขำออกมา “นี่ ฉู่เจียเสวียน เธอแต่งงานเข้าบ้านเผยแล้วมีอะไรดีเหรอ? เธอก็แค่เป็นตัวตายตัวแทนของฉู่อีอีเท่านั้นเอง เธอคิดว่าเผยหนานเจวี๋ยจะจริงจังกับเธอจริงๆ เหรอ?” 

ประโยคนี้มันแทงจุดที่เจ็บที่สุดของฉู่เจียเสวียน เธอหลับตา กลั้นความเจ็บปวดที่แสนสาหัสไว้ในใจ แล้วตอบโต้ด้วยท่าทางเรียบเฉย “เป็นตัวแทนแล้วยังไง? ถึงยังไงหนูก็เป็นคุณนายของบ้านเผย เป็นภรรยาของเผยหนานเจวี๋ยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แล้วอามีสิทธิ์อะไรมาว่าหนู!” 

เมื่อสิ้นสุดประโยค ก็มีฝ่ามือสะบัดตบเข้าที่ใบหน้าเธออย่างแรง 

ฉู่เจียเสวียนเงยหน้าขึ้น กุมใบหน้าที่ชาไปครึ่งหนึ่ง และมองดูหวังอวิ๋นไฉ่ด้วยความงุนงง 

อย่างไรเธอก็คิดไม่ถึง ว่าคนที่ตบหน้าเธออย่างไม่คาดคิดก็คือแม่ของเธอ 

หวังอวิ๋นไฉ่จ้องมองเธอด้วยความโกรธ พร้อมกับไอแล้วพูดว่า “ฉันมีลูกสาวที่หน้าไม่อายอย่างแกได้ยังไงนะ! แค่กๆ…แกมันใจร้ายทำให้อีอีตายแล้วแย่งผู้ชายของเขายังไม่ว่า แต่ยังจะพูดด้วยความมั่นใจแบบนี้ได้อีก…หนานเจวี๋ยควรจะเป็นของอีอีตั้งแต่แรก…ทุกอย่างที่แกมีตอนนี้น่ะ มันเป็นของอีอีทั้งนั้น!  

‘ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่แกตั้งแต่แรก?!’ 

‘ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่แกตั้งแต่แรก?!’ 

คำพูดนี้ทำให้ฉู่เจียเสวียนรู้สึกเจ็บแปลบอยู่ข้างใน และในตอนนี้หัวใจของเธอก็บอบช้ำไปแล้ว 

นั่นสินะ ทำไมตอนนั้นคนที่ ‘ตาย’ ถึงไม่ใช่เธอนะ?... 

ถ้าเป็นแบบนั้น เธอจะได้ไม่ต้องทรมาน ไม่ต้องเจ็บปวด ไม่ต้องเสียใจอีกแล้ว… 

เธอกำลังช่วยน้องสาวของตัวเองแท้ๆ แต่เผยหนานเจวี๋ยกลับเกลียดชังเธอ ทุกคนรุมประณามเธอ แม้แต่แม่ก็ยังรังเกียจเธอ 

ต้องเกลียดชังมากแค่ไหนกันนะ ถึงจะพูดประโยคที่ว่า ‘ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่แกตั้งแต่แรก’ ออกมาได้! 

น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ อีกครั้ง 

เธอเสียใจ เธอเสียใจอย่างสุดซึ้ง 

บางที เธอไม่ควรรับปากอีอีตั้งแต่แรก 

ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น… 

… 

หวังจินฮวายังคงได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการแล้วจากไป 

ต่อให้ฉู่เจียเสวียนแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่เพียงพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกอันธพาลขี้รังแกพวกนั้น เธอทำได้เพียงแค่มองดูพวกเขาเอาหุ้นจากไปตาปริบๆ ทำอะไรไม่ได้เลย 

หลังจากที่คนกลุ่มนั้นจากไป หวังอวิ๋นไฉ่ก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น และปล่อยโฮด้วยความเจ็บปวด 

ฉู่เจียเสวียนได้เห็นท่าทางของแม่แบบนั้น คงไม่ต้องบอกว่าในใจทรมานมากแค่ไหน 

“แม่คะ อย่าเสียใจไปเลย ไม่ช้าก็เร็วพวกเราต้องได้หุ้นกลับคืนมาแน่” 

เธอก้าวไปข้างหน้า อยากจะประคองหวังอวิ๋นไฉ่ขึ้นมาแต่กลับถูกผลักออกไป 

เธอล้มหงายหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังกระแทกกับขอบโต๊ะ เธอเจ็บจนเหงื่อซึม 

“ไปให้พ้น! ถ้าไม่ใช่เพราะแกทำให้อีอีตาย บ้านเราก็คงไม่ตกต่ำแบบนี้หรอก!” 

หวังอวิ๋นไฉ่ด่าว่าอย่างรุนแรง แทบอยากจะตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับเธอเลยทีเดียว 

ฉู่เจียเสวียนขบริมฝีปาก แล้วลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอทนความเจ็บที่แผ่นหลัง ดึงบัตรเอทีเอ็มออกมาวางบนโต๊ะอย่างเงียบๆ 

“แม่ หนูไปก่อนนะคะ นี่คือเงินเก็บทั้งหมดที่หนูมี อยากให้แม่เก็บไว้ ต่อไปชีวิตจะได้สบายขึ้นบ้าง” 

 

ความคิดเห็น