มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน1

ชื่อตอน : ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 687

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 08:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร้อนแรงแข่งแสงตะวัน1
แบบอักษร

ไหนบอกว่าจะอยู่ในฐานะลูกจ้างกับนายจ้าง แล้วนี่อะไร จากปกติที่เขาจะหนีออกไปทำงานก่อนเธอทุกเช้า แต่หลายวันมานี่กลับยังนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อรอกินอาหารเช้าพร้อมเธอ แถมยังหนีบเธอไปทำงานในออฟฟิศด้วย พนักงานรีสอร์ตที่ตาบอดเท่านั้นแหละถึงจะดูไม่ออกว่า เขากับเธอพัฒนาความสัมพันธ์กันขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง 

            “ไม่เห็นมีอะไรให้ทำเลย ติ๊บขอออกไปช่วยน้าจบที่สวนนะคะ” 

            “ข้างนอกร้อนจะตาย จะออกไปทำไม นั่งอยู่ในนี้แหละ” 

            พบรักพูดทั้งที่สายตายังจดจ่อกับหน้าจอโน้ตบุ๊กตรงหน้า พลอยชมพูมองค้อนเจ้านาย หญิงสาวลุกจากเก้าอี้เดินไปยืนค้ำมือบนโต๊ะฝั่งตรงกันข้ามเขา รอจนกระทั่งเจ้าของโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมาสบตา เธอจึงเริ่มขอออกไปทำงานข้างนอกดีๆอีกครั้ง 

            “งั้นติ๊บขอไปทำงานช่วยน้าลำดวนก็ได้” 

            “ลำดวนมีคนช่วยงานแล้ว” พบรักมองดวงหน้าบูดบึ้งของหญิงสาวแล้วอมยิ้มน้อยๆ 

            “งั้นติ๊บจะไปช่วยพี่น้ำตาลที่หน้าฟร้อนต์” พลอยชมพูไม่ยอมแพ้ เรื่องอะไรจะให้เธอมานั่งอยู่เฉยๆแบบนี้ น่าเบื่อจะตาย 

            “วันนี้ลูกค้าน้อย คงไม่มีอะไรให้กระติ๊บช่วยหรอก” 

            “คุณพบ!” พลอยชมพูไม่ไหวจะเคลียร์กับเขาแล้ว เขาเป็นคนยังไงกันแน่ แรกๆก็จริงจังกับงาน ดูงก ใช้เธอทำงานสารพัด มาวันนี้กลับให้เธอนั่งอยู่เฉยๆ 

            “ครับ” พบรักสบตาคนที่เรียกชื่อเขา รอฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ 

“อย่าทำให้ติ๊บรู้สึกว่าการเสียตัวให้คุณในคืนนั้น มันเป็นเครื่องรางกันติ๊บออกจากงานนะคะ ติ๊บมาที่นี่เพราะอยากทำงาน ติ๊บมีความสุขที่ได้ทำงาน ได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ” 

“ผมก็เป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเหมือนกัน” คนไม่อยากให้สาวทำงานลำบากรีบเอ่ยอ้าง 

พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจลึก นี่เธอกำลังคุยกับผู้ใหญ่อายุสี่สิบหรือเด็กอายุสิบขวบกันแน่นะ 

“ติ๊บจะไปช่วยงานคนอื่นแล้ว ห้ามตามมานะคะ ไม่อย่างงั้นติ๊บจะหนีกลับบ้านจริงๆด้วย” พลอยชมพูหันหลังเดินออกจากห้องไปทันทีที่พูดจบ คนที่ถูกเธอขู่ไม่กล้าลุกเดินตามไป พบรักทำได้เพียงถอนหายใจมองตามตาละห้อย เขากลัวเธอหนีกลับบ้าน กลัวเธอไม่อยู่ให้เขารับผิดชอบ 

เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานเจ้าของรีสอร์ตได้แล้ว พลอยชมพูถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก บางทีเธอก็ไม่เข้าใจว่า การที่เธอเอาเรื่องนี้มาขู่เขานี่ถูกต้องแล้วใช่ไหม คือเธออดสงสัยไม่ได้ว่าตรรกะการได้เสียระหว่างเธอกับเขามันดูเพี้ยนๆ เขาต้องการรับผิดชอบ ในขณะที่เธอยังไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น และยังไม่อยากตัดสินใจอะไรตอนนี้ ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอเสียใจ แต่ที่มากกว่าความเสียใจคือ เธอกลัวครอบครัวรู้ กลัวพวกท่านจะผิดหวังในตัวเธอ แต่จะให้ร้องไห้คร่ำครวญจมอยู่ในห้วงทุกข์ตลอดเวลาก็ดูจะไม่ใช่ ไม่น่าทำ เธอโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีภูมิคุ้มกันภาวะจิตใจและอารมณ์เต็มเปี่ยม เรียกได้ว่าเกินร้อยด้วยซ้ำ แม่กระแตเคยบอกสอนว่าคุณค่าของผู้หญิงไม่ได้อยู่ที่ความบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่อยู่ที่ความดีและจิตใจใสบริสุทธิ์มากกว่า แต่เป็นผู้หญิงก็ควรรักนวลสงวนตัว เก็บเนื้อเก็บตัวไว้ให้คนรักที่จะมาเป็นคู่ชีวิตดูแลเกื้อกูลกัน 

“เฮ้อ! หรือเราควรรักคุณพบ ว่าแต่...ความรักนี่มันต้องรู้สึกยังไงนะ” พลอยชมพูผู้ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะต้องรักใครเพิ่มนอกจากบิดามารดาญาติพี่น้องขมวดคิ้วขบคิด 

“คุณติ๊บคะ” น้ำตาลที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพนักงานเห็นหญิงสาวเดินมาแต่ไกลก็เอ่ยเรียกและกวักมือให้เดินเข้าไปหา 

“มีอะไรให้ติ๊บช่วยหรือเปล่าคะพี่น้ำตาล” พลอยชมพูถามอย่างกระตือรือร้น 

“ไปอยู่หน้าฟร้อนต์กับพี่ไหมคะ เดี๋ยวจะมีลูกค้ากรุ๊ปครอบครัวมาราวสิบท่าน ไปช่วยพี่เสิร์ฟเวลคัมดริ้งค์หน่อย” 

“ไปสิคะ ติ๊บว่างอยู่พอดีเลย” พลอยชมพูรับคำอย่างเต็มใจ ยิ้มสดใสให้คนชวนแล้วเดินไปยังหน้าฟร้อนต์พร้อมกัน 

พอได้พบปะลูกค้า ได้เรียนรู้งานใหม่ๆ พลอยชมพูก็ลืมเรื่องราวที่ต้องขบคิด หญิงสาวพูดคุยยิ้มแย้มสดใส มีความสุขกับการทำงาน 

“น้ำอะไรหรือคะ” ลูกค้าสูงวัยถามเมื่อหยิบแก้วน้ำสีแดงมาจากถาดที่พลอยชมพูนำมาเสิร์ฟให้ 

“น้ำกระเจี๊ยบค่ะ เป็นกระเจี๊ยบที่รีสอร์ตปลูกเอง เราปลูกแบบอินทรีย์ไม่ใช้สารเคมี มั่นใจในความสะอาดปลอดภัยได้ล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะ รสชาติอร่อย ดื่มแล้วสดชื่นนะคะ” 

ผู้สูงวัยยกแก้วขึ้นจิบ แล้วยิ้มเอ็นดูพนักงานสาวสวยตรงหน้า 

“อืม...อร่อยจริงๆ” 

พลอยชมพูยิ้มหวานให้ผู้สูงวัย โค้งคำนับน้อยๆรับคำชม 

“หนูน่ารัก ฉันกับครอบครัวมาพักรีสอร์ตนี้หลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยเห็นหนูเลย” 

“ติ๊บเพิ่งมาทำงานค่ะ ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไรต้องขออภัยคุณผู้หญิงด้วยนะคะ” 

“ไม่เลย หนูน่ารัก ยิ้มสดใส ฉันชอบ แต่จะว่าไป ฉันว่าหน้าตาหนูดูคุ้นๆนะ” ผู้สูงวัยเพ่งพิศมองใบหน้าพนักงานใหม่ของรีสอร์ต พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นเธอที่ไหน 

“หนูเป็นคนที่นี่หรือ” 

“เปล่าค่ะ ติ๊บเป็นคนกรุงเทพ” พลอยชมพูตอบเสียงอ่อนหวานนอบน้อม 

“แล้วเคยทำงานที่รีสอร์ตหรือโรงแรมอะไรในกรุงเทพไหม เผื่อจะเป็นโรงแรมที่ฉันเคยไปงานเลี้ยงหรือกินข้าว เราอาจจะเคยเจอกันมาก่อน” 

พลอยชมพูส่ายหน้าน้อยๆ หญิงสาวยิ้มให้ผู้สูงวัย กำลังจะเอ่ยปากแนะนำตัวเอง แต่ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลังเธอขัดขึ้นเสียก่อน 

“คุณย่าครับ ซนอีกแล้วนะครับ ผมเดินหาจะทั่วรีสอร์ตแล้วก็นึกว่าหายไปไหน” 

พลอยชมพูหันไปมองคนที่เดินใกล้เข้ามา หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร 

“กระติ๊บ” วิศรุตเพื่อนสมัยเรียนปริญญาโทเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแปลกใจ 

“โต๋!” พลอยชมพูเรียกชื่อเขาแล้วยิ้มยินดีตามประสาเพื่อนได้เจอเพื่อน 

“เพื่อนโต๋เหรอลูก” ผู้สูงวัยเอ่ยถามหลานชาย มองหน้าหนุ่มสาวสลับไปมา 

“ครับคุณย่า กระติ๊บเป็นลูกสาวคุณพ่อเพชรกับคุณแม่กระแตเจ้าของบริษัทจิวเวลรี่รายใหญ่ครับ กระติ๊บเป็นเพื่อนผมครับ เรียนปอโทด้วยกัน ติ๊บนี่คุณย่าของเรา” 

เมื่อถูกเพื่อนแนะนำตัวให้เสร็จสรรพ พลอยชมพูจึงหันมายิ้มให้ผู้สูงวัย หญิงสาววางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ แล้วยกมือไหว้อ่อนช้อย 

“สวัสดีค่ะคุณย่า” 

“ไหว้พระเถอะลูก แล้วยังไงกันล่ะนี่ ทำไมถึงมาทำงานที่ได้ล่ะ หืม...” ผู้สูงวัยถามอย่างใคร่รู้ เพราะหญิงสาวตรงหน้าเป็นถึงทายาทเจ้าของธุรกิจพันล้าน ท่านจึงไม่เห็นความจำเป็นที่เธอจะมาทำงานที่นี่ 

“ติ๊บทำงานที่นี่เหรอ ทำไมล่ะ” วิศรุตเลิกคิ้วเข้มถามด้วยความสงสัย 

พลอยชมพูลอบถอนหายใจ หญิงสาวยิ้มให้ทั้งสอง ก่อนอธิบายเหตุผลฉบับรวบรัดว่าเธอขออนุญาตพ่อแม่มาทำงานที่นี่เพื่อหาประสบการณ์ในการทำธุรกิจใหม่ๆ หลังจากนั้นทั้งสามพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย วิศรุตจึงขอตัวพาคุณย่าของเขาไปพักผ่อน แต่ก่อนไปเขายังอุตส่าห์ขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอด้วย พลอยชมพูจำใจให้อย่างเสียไม่ได้ เธอไม่ใช่เด็กอมมือไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าเขาสนใจตัวเธออยู่ และไม่ใช่เพิ่งมาสนใจด้วย เขาตามจีบเธอตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาโทด้วยกันแล้ว แต่เธอไม่คิดจะสานสัมพันธ์ด้วย เพราะไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเขา 

“ไอ้หมอนั่นใคร” 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น