มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพลิงพาล2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 501

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงพาล2
แบบอักษร

“กระติ๊บ! ถ้า...” เพลิงตะวันหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เขาชะงักมือที่กำลังจะเคาะประตูอีกครั้งไว้กลางอากาศ ชายหนุ่มรีบมองสำรวจน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองขึ้นตั้งแต่เท้าจรดหัว ก่อนจะหยุดสบสายตาอย่างจับพิรุธ 

“สวัสดีค่ะพี่เพลิง” พลอยชมพูยกมือไหว้พี่ชาย แล้วยิ้มหวานสดใสกลบเกลื่อนพิรุธ 

“ทำอะไรอยู่ ทำไมเพิ่งมาเปิดประตู” เพลิงตะวันถามเสียงเข้ม ตาคมสอดส่องมองข้ามหัวน้องเข้าไปในห้อง 

“ติ๊บเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ” 

“แล้วนี่นอนกับใคร” 

“นอนคนเดียวค่ะ” 

“พี่ขอเข้าไปดูในห้องหน่อย” 

พลอยชมพูขยับขวางพี่ชายไว้ทันทีเมื่อเขาทำท่าจะเข้ามาในห้อง เพลิงตะวันหรี่ตามองหน้าน้องอย่างจับผิด 

“เอ่อ...ติ๊บยังไม่ได้เก็บห้อง มันรกมาก พี่เพลิงอย่าเข้ามาเลยค่ะ” 

“ซ่อนใครไว้ในห้องหรือเปล่า” คำถามของพี่ชายทำเอาพลอยชมพูสะดุ้งโหยง 

“ซ่อนค่ะ” พลอยชมพูพยักหน้าตอบจริงจัง 

            “กระติ๊บ!” เพลิงตะวันเรียกชื่อน้องเสียงดัง ใบหน้าเข้มขรึมลงทันที 

“รกแบบนี้จะซ่อนใครได้คะพี่เพลิง นอกจากตุ๊กแก จิ้งจก หรือไม่ก็งู” พลอยชมพูยิ้มแฉ่ง ทำหน้าทะเล้น เพลิงตะวันถอนหายใจออกมา เหมือนจะโล่งอก แต่ก็ไม่โล่งเท่าไร เขารู้สึกว่าน้องมีอะไรแปลกๆไม่ปกติ 

“พี่ว่ามันต้องมีอะไรที่มากกว่าจิ้งจกตุ๊กแก พี่ขอเข้าไปดูหน่อย” เพลิงตะวันพยายามจะพาตัวเองแทรกเข้าไปในห้องพักน้องให้ได้ 

หัวใจของพลอยชมพูหล่นไปอยู่ตาตุ่ม หญิงสาวใช้มือยันแผ่นอกพี่ชายไว้ ออกแรงผลักขัดขวางเขาไว้อย่างเต็มกำลัง ปากก็ยืนยันบอกเขาว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ 

“พี่เพลิงคะ” เสียงหวานของภรรยาเรียกให้คนที่กำลังจะดึงดันเข้าไปในห้องพักของน้องชะงัก เพลิงตะวันเสียวสันหลังวาบ เขาค่อยๆหันหลังกลับไปมองคนเรียก 

“น้ำฝน” ชายหนุ่มยิ้มแหย ขนหัวลุกเมื่อเห็นสายตาดุๆของเมีย 

“น้ำฝนเข้าห้องน้ำแค่แป๊บเดียว พี่เพลิงก็ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอคะ” หยาดพิรุณขอมากับสามี เพราะรู้นิสัยขี้โวยวายเอาแต่ใจของสามีดี เธอกลัวว่าเขาจะมาทำเรื่องขายหน้าที่นี่ กลัวพี่สาวต้องได้อับอายเพราะสามีเธอ แล้วดูเขาสิ เธอปล่อยให้คลาดสายตาแค่แวบเดียว แค่เธอไปเข้าห้องน้ำไม่ทันถึงห้านาทีด้วยซ้ำ จากที่นั่งรออยู่ซุ้มไม้หน้าบ้าน เขากลับวิ่งแจ้นขึ้นมาถึงห้องพักบนบ้านเจ้าของรีสอร์ตจนได้ 

“พี่ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรสักหน่อย พี่ก็แค่อยากเห็นกับตาว่าห้องที่กระติ๊บพักอยู่ปลอดภัยแค่ไหน ถ้าลุงเพชรถาม พี่จะได้บอกถูก” 

สองสาว รวมทั้งลำดวนต่างมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ ก็เห็นๆกันอยู่ว่าดื้อดึงดันจะเข้าไปในห้องคนอื่นทั้งที่เขาไม่ได้เต็มใจ แบบนี้เรียกว่ามาดู หรือมาก่อกวนกันแน่ 

“ดูเสร็จหรือยังคะ ถ้าเสร็จแล้ว เราควรลงไปรอพี่ติ๊บข้างล่าง ตรงที่แม่บ้านเขาบอกให้นั่งรอ” 

“เอ่อ...เสร็จแล้วครับ ลงไปรอข้างล่างก็ได้” เพลิงตะวันหน้าจ๋อยสนิท เขาเดินลงบันไดไปก่อนเมีย ลำดวนรีบเดินตามลงไป เพื่อจะหาน้ำมารับรอง เผื่อว่าคนขี้โวยวายจะได้ใจเย็นขึ้น 

 หยาดพิรุณมองตามหลังสามีแล้วได้แต่ส่ายหน้า หญิงสาวหันมายิ้มให้พี่สาว แล้วเดินเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึง 

 “ขอโทษแทนพี่เพลิงด้วยนะคะพี่ติ๊บ พี่เพลิงเนี่ยไม่ค่อยเข้าใจคำว่าเกรงใจใครหรอกค่ะ นี่มันห้องส่วนตัวของพี่ติ๊บ ก็ยังดื้อรั้นจะเข้าไปอีก เดี๋ยวกลับถึงไร่ น้ำฝนจะจัดการให้นะคะ” 

“ขอบใจมากนะน้ำฝน ถ้าไม่ได้น้ำฝนพี่คงแย่” 

หยาดพิรุณคลายอ้อมกอด ผละออกมาจ้องมองหน้าพี่สาวอย่างแปลกใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย อดไม่ได้ที่จะชะเง้อคอมองเข้าไปในห้อง แย่อะไร...พี่ติ๊บมีอะไรซ่อนไว้ในห้อง 

คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดประโยคชวนสงสัยออกไปรีบขยับตัวบังสายตาน้อง 

“เอ่อ...น้ำฝนไปรอพี่ข้างล่างก่อนนะ พี่ขอเวลาอาบน้ำแต่งตัวแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่ตามลงไปคุยด้วย” 

“ค่ะ” แม้จะสงสัยเพียงใด แต่หยาดพิรุณก็เคารพความเป็นส่วนตัวของพี่ 

เมื่อน้องสาวเดินลงบันไดไปแล้ว พลอยชมพูจึงรีบปิดประตู ลงกลอนแน่นหนา หญิงสาวพิงหลังกับบานประตู ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาที่มีแววกังวลมองไปทางตู้ใบใหญ่ อยากให้ในนั้นเป็นไทม์แมชชีน แบบที่คนเข้าไปในนั้นแล้วโผล่ไปอีกมิติหนึ่ง ทว่าความเป็นจริงแล้ว เมื่อเธอเดินไปเปิดประตูตู้ เขาก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม 

พบรักยิ้มกริ่มเมื่อบานประตูตู้ที่เขานั่งขดตัวอยู่เปิดออก ชายหนุ่มรีบลุกออกมา บิดตัวไล่ความเมื่อยขบ ทว่าสายตาไม่ละไปจากใบหน้านวลใส เขาเห็นความกังวลในแววตา คิ้วเรียวขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลา 

“อย่ากังวล ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” เขาคิดว่านี่เป็นประโยคที่ดีที่สุดที่จะใช้ปลอบใจเธอแล้ว ชายหนุ่มขยับเข้าไปหา ยืนประจันหน้ากันในระยะใกล้ 

พลอยชมพูเงยหน้ามองสบตากับเจ้านาย หญิงสาวกำลังสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเธอต้องเสียใจ ร้องไห้คร่ำครวญที่เพิ่งเสียสาวไปเพราะความเมา หรือเธอควรจะรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปรับมือกับพี่เพลิงก่อนดี เมื่อคิดอะไรไม่ออก ใบหน้าที่เคยสดใสอยู่เป็นนิตย์ก็เริ่มบิดเบ้คล้ายจะร้องไห้ 

“อย่าร้อง ถ้ากระติ๊บยังไม่พร้อมจะบอกใคร เราจะเก็บเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องที่รู้เฉพาะเราสองคนก่อน เมื่อถึงเวลาที่กระติ๊บคิดว่าพร้อมจะบอกให้คนอื่นได้รับรู้ ผมจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับครอบครัวของคุณเอง” 

คำพูดของพบรักไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นเลย เธอกำลังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นวัยรุ่นใจแตกที่แอบมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้า โดยที่พ่อแม่ไม่รู้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ผู้ชายแปลกหน้าเพราะเธอรู้จักเขาแล้วก็ตามเถอะ แต่การมีอะไรกับผู้ชายที่ไม่ใช่สามี เธอก็รู้สึกว่าเธอกำลังทำผิด ถ้าพ่อกับแม่รู้ ท่านจะต้องเสียใจที่เธอทำตัวเหลวไหลแน่ๆ 

“กระติ๊บ คุณบรรลุนิติภาวะแล้วนะ คุณมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องที่เราทำลงไปเมื่อคืนได้เอง” 

“ติ๊บไม่ได้ทำ คุณพบทำเองทุกอย่างเลย” พลอยชมพูรีบแย้ง แม้แก้มสาวจะแดงปลั่งเพราะขัดเขินกับเหตุการณ์ระทึกใจที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืน แต่เธอยอมรับไม่ได้หากเขาจะใช้คำว่าเรา เธอทำเป็นซะที่ไหน มีแต่เขานั่นแหละทำเองทุกอย่าง สั่งให้เธอทำโน่นนี่ สั่งสมกับเป็นเจ้านายจริงๆ 

“โอเค ผมทำเองทุกอย่าง ผมเป็นคนผิด แต่เราจะมาเคลียร์เรื่องนี้กันอีกครั้งหลังจากพี่ชายจอมโวยวายของคุณกลับออกไปจากที่นี่ ตอนนี้คุณควรอาบน้ำแต่งตัวให้มิดชิด ก่อนลงไปเจอหน้ามันอีกครั้ง แล้วก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติด้วย อย่าร้องไห้เพราะตาคุณจะบวม แล้วไอ้เพลิงมันจะสงสัย” พบรักบอกด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ เขาไม่คิดว่าไอ้ตัวป่วนเมืองจะมาหาเธอในวันที่เขากับเธอต้องพูดคุยเรื่องสำคัญแบบนี้ ไอ้บ้านั่นเลือกวันมาเยี่ยมน้องสาวได้ถูกวันจริงๆ 

“คุณทำได้ไหม” พบรักมองสบสายตาหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยน พลอยชมพูพยักหน้าน้อยๆ ทำได้สิ เธอต้องทำได้ เพราะเธอไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง เธอทำเพื่อให้พ่อแม่สบายใจ เพราะพี่เพลิงต้องโทรไปเล่าให้บิดามารดาเธอฟังแน่ๆว่ามาเจอเธอในสภาพอย่างไร และพูดคุยกันเรื่องอะไรบ้าง เมื่อเธอไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วง หรือเป็นกังวล เธอก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติ แม้ในใจจะรู้สึกไม่ปกติก็ตาม 

พบรักถอนหายใจเบาๆ เขาค่อยๆดึงรั้งหญิงสาวเข้ามากอดแนบอก คราแรกพลอยชมพูขืนตัวไว้ ทว่าเมื่อสบสายตาเอื้ออาทรและมองมาด้วยความเห็นใจ หญิงสาวก็โอนอ่อนผ่อนตาม ยอมเอนกายเข้าหา ซบหน้าอกกว้าง พบรักกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กระซิบบอกให้เธอคลายกังวลใจว่า 

“ผมจะอยู่กับกระติ๊บตลอดเวลา จะไม่ให้ไอ้เพลิงมันจับผิดคุณได้ เชื่อใจผมนะ” 

พลอยชมพูไม่แน่ใจว่าเขาจะช่วยเหลือเธอได้แค่ไหน แต่ก็รู้สึกอุ่นใจที่เขาอยู่ใกล้ๆแบบนี้ ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด เธอไม่ได้เตรียมใจมาก่อนเลยนะว่าจะต้องมาเสียสาวที่นี่ แต่เมื่อสูญเสียไปแล้ว และไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ เธอกับเขาก็ต้องปรึกษากันหาทางออกให้กับเรื่องนี้ แต่ก็คงต้องหลังจากที่พี่เพลิงกลับไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือ ตั้งรับการสอดรู้สอดเห็นและเอาตัวรอดจากการจับผิดของพี่เพลิงให้ได้ก่อน 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

ความคิดเห็น