mirror on! on!

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Older Brother ตอนที่.......36

ชื่อตอน : Older Brother ตอนที่.......36

คำค้น : Older Brother , โชตะคอน, Shotacon,Yaoi, Boy's Love, Y,Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Sexy,ขี้หึง, โหด, หื่น วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.9k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2557 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Older Brother ตอนที่.......36
แบบอักษร

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/18137/329878954-member.jpg

 

Older Brother.....36

 

 

[ลีวายส์:Part]

 

“เอาล่ะค่ะ ครูจะให้แบบกลุ่ม กลุ่มละสี่คน และก็ให้นักเรียนไปสำรวจพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งตามหัวข้อที่ครูให้ เพื่อทำรายงานและใช้ในการเรียนคาบหน้า มีคะแนนเก็บจากการทำรายงานด้วยนะคะ เลิกเรียนได้ค่ะ”  ทีเชอร์บอก ก่อนที่ทุกคนในห้องจะทำความเคาพรเพื่อบอกล่าเหมือนทุกๆครั้ง

 

“ลีวายส์เราอยู่กลุ่มเดียวกันนะ” บุ๊ค ซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าหันมาบอกกับลีวายส์

 

“ได้สิ แต่ว่า สี่คนไม่ใช่หรอ แล้วอีกคนล่ะ” นั่นสิ ปกติกลุ่มเราก็มีสามคนอยู่แล้ว เพื่อนในห้องก็อยู่กันเป็นคู่ๆโดยส่วนใหญ่

 

อยู่ๆ คนที่นั่งข้างๆลีวายส์ก็ยกหัวขึ้นจากการฟุบหลับกับโต๊ะ รู้ใช่ป่ะว่าใคร ก็นายแพ็คไงล่ะ

 

เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อยทะเลาะกันฮะ ต่างคนเหมือนต่างอยู่ แต่ก็มีคุยกันบ้างก็ตอนที่ต้องทำงานกันเป็นคู่ ซึ่งลีวายส์จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะคู่กับมัน ก็มันมานั่งข้างลีวายส์นี่นา

 

“ก็ แพ็คไง” เรเนสออกความคิดเห็น

 

“ก็ได้ เขียนชื่อไปเถอะ ยังไงเราก็ทำสามคนก็ได้อยู่แล้ว” บุ๊คบอก เหอะๆ มันก็จริงล่ะนะ เพราะตอนทำงานเป็นคู่ๆ ลีวายส์ก็ทำคนเดียว นายเนี่ยมันสนใจจะช่วยซะที่ไหน

 

“นั่งสิ ใส่ๆไปก็แล้วกัน ชิท์” ลีวายส์พูดเหน็บ มันรู้ตัวฮะเลยผลักหัวลีวายส์ ลีวายส์ยังไม่ทันได้เอาคืน นายแพ็คก็ลุกออกจากโต๊ะไปซะก่อน

 

   Tru.....

 

เสียงโทรศัพท์ฮะๆ ลีวายส์รีบๆ ล้วงออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูเผื่อพี่ธารโทรมา แต่ว่า...........ข้อความอ่ะ =_= เมื่อวานพี่ธารซื้อให้ใหม่แล้วล่ะ น่ารักที่สุด(?)

 

“.....................” โทรเองก็ได้ฮะ ตอนนี้พักเที่ยงฮะลีวายส์กำลังเดินไปโรงอาหารพร้อมกับบุ๊คและเรเนส

 

(ว่า............) พี่ธารรับซะ เหมือนไม่อยากคุย แต่ก็นะปกติของเค้าล่ะ

 

“ทานข้าวยังฮะ พี่ธารทำงานอยู่หรือเปล่า”

 

(ยังเลย ทำงานอยู่.......ไร้สาระนา......ไปเรียนไป)

 

“พักเที่ยงอยู่ฮะ โทรนิดเดียวเอง วันนี้ลีวายส์ขอไปสำรวจพื้นที่แถวริมแม่น้ำใกล้ๆโรงเรียนได้มั้ยฮะ”

 

(ไม่ได้เลิกเรียนแล้วจะไปรับ) ว่าแล้วเชียว ว่าพี่ธารต้องไม่ให้ไป เมื่อกี้ก่อนออกจากห้องเรียนลีวายส์กับบุ๊คและเรเนสตกลงกันว่าจะไปสำรวจพื้นที่แถวๆริมแม่น้ำใกล้ๆนี่เอง

 

“แต่ว่า ลีวายส์ต้องทำงานส่งนะฮะ อีกอย่างจะให้ผู้หญิงไปทำกันสองคนได้ยังไงฮะ”

 

(แล้วตัวเองต่างจากผู้หญิงหรือไงวะ)

 

“พี่ธารอ่ะ อย่างน้อยลีวายส์ก็อยากช่วยเพื่อนนะฮะ ลีวายส์ไม่อยากเห็นแก่ตัว” ลีวายส์บอกเหตุผล พี่ธารเงียบไปฮะ หรือจะโกรธลีวายส์กันนะ

 

“ก็ได้ แต่.......เดี๋ยวจะพาไปเอง เลิกเรียนแล้วก็รอกันอยู่หน้าโรงเรียนนั่นแหละ” ลีวายส์ยิ้มนิดๆ เมื่อพี่ธารบอกอย่างนั้น

 

“ฮะ ขอบคุณฮะ เอ่อ....คิดถึงนะฮะ บายๆ” ลีวายส์บอกก่อนจะวางสาย คึคึ

 

“แหม ลีวายส์เนี่ย รักพี่ชายจังเลยนะ อย่างกะแฟนแน่ะ คิคิ” เรเนสพูดแซว ลีวายส์อบยิ้มให้ ไม่ใช่แฟนแต่เป็นมากกว่านั้น คึคึ

 

“ตัวเล็ก” เสียงพี่เซฟฮะ อ่อ ก็พี่เซฟมาเป็นทีเชอร์อยู่ที่นี่ไงฮะ

 

“พี่เซฟ  มีอะไรหรอฮะ”

 

“เห็นพวก ปรพัฒน์ มั้ย” พี่เซฟกำลังตามหาพวกนายแพ็คฮะ พวกนั้นคงไปก่อเรื่องอะไรอีกแน่ๆ

 

“ไม่เห็นฮะ ตั้งแต่ออกจากห้อง ก็หายไปเลย พี่เซฟ มีอะไรหรือเปล่าฮะ”

 

“เปล่าหรอ มานี่สิ......” พี่เซฟ ดึงมือลีวายส์ออกมาคุยนอกโรงอาหาร “เราน่ะ เห็นรูปแพ็คในไอแพดใช่ป่ะ” โอ๊ะ!!! พี่เซฟรู้ได้ไงอ่ะ

 

“คือ....ว่า แฮ่ะๆ ฮะ แต่ลีวายส์ไม่ได้ตั้งใจนะฮะ บังเอิญเห็น” ลีวายส์ยิ้มยิงฟันให้พี่เซฟ

 

“หราาาาาาาา เหอะงั้นก็รู้ไว้ด้วย ว่าพี่ไม่ได้มีอะไรกับไอ้เด็กนั่นเข้าใจ๊ น่าตีจริงๆ ไปๆ ไปกินข้าว เดี๋ยวไม่โต”  พี่เซฟบอก ลีวายส์ทำแก้มป่องให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในโรงอาหาร

 

 

 

 

“สนิทกันมากหรอมึง” อยู่ๆนายแพ็คก็ถามลีวายส์ขึ้น ตอนนี้เราเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้วฮะ เป็นการเรียนแบบปฏิบัติ

 

“ใครหรอ” ลีวายส์ถามกลับอย่างงงๆ ก็อยู่ๆมาถามกันแบบนี้ใครจะไม่รู้ล่ะ

 

“ก็ไอ้..............ครูใหม่นั่นน่ะ” อ่อ ที่แท้ก็ถามถึงพี่เซฟนี่เอง ปกติไม่เห็นคุยกะลีวายส์เลย ไหนอยู่ๆถึงได้จะมาถามถึงพี่เซฟกันนะ

 

“ก็ สนิทสิ พี่เซฟเป็นเพื่อนพี่ธารนี่ นายทำไมหรอ วันนี้พี่เซฟถามถึงนายด้วยล่ะ”

 

“เปล่าไอ้นั่นมันโรงจิต ไม่รู้หรอ ถึงจะเป็นเพื่อนพี่ชายมันก็ไว้ใจไม่ได้” อะไรของหมอนี่ มาว่าพี่เซฟได้ไงกัน

 

“นี่นายรู้จักพี่เซฟดีพอแล้วหรอ ถึงได้ว่าพี่เซฟแบบนั้น เรารู้จักกับพี่เซฟมาห้าปีแล้ว พี่เซฟเป็นคนดีและเท่มากๆด้วย”

 

“เหอะรู้ดีมากแค่ไหนล่ะ อยู่กับมันทุกวัน ทุกที่งั้นหรอ มันคิดอะไรอยู่มึงรู้หรอ”

 

“เอ๊ะ!!!! นายเป็นไรมากหรือเปล่าเนี่ย อคติอะไรห๊ะ แล้วอีกอย่างนะ พี่เซฟบอกว่าคืนนั้นพี่เซฟก็ไม่ได้มีอะไรกับนายด้วย”

 

“มึง!!!” นายแพ็ค กระชากคอเสื้อลีวายส์ฮะ ลีวายส์ตกใจเล็กน้อยและเผลอไปจับมือของมันเข้า

 

“นี่ๆ สองคนนั้นน่ะ เพื่อนๆเค้าเรียนกัน นั่งเล่นกันอยู่ได้ ไปจับมือกันยืนขาเดียวนอกห้องจนหมดคาบเลยไป” เอาแล้วงั้น ซวยๆๆๆๆ จริงๆเลย ทะเลาะกันทีไร ซวยทุกที

 

นายแพ็คสะบัดมือออกจากคอเสื้อลีวายส์ก่อนจะเดินไปหน้าห้อง ลีวายส์เองก็เดินตามมันไปด้วย กว่าจะหมดคาบ อีกตั้งครึ่งชั่วโมงอ่ะ ขาชาแน่ๆ -*-

 

“จับมือสิ เพราะนายล่ะ” ลีวายส์หันไปว่านายแพ็คที่ยืนอยู่ข้าง เมือเห็นว่ามันไม่ยอมจับมือง่ายๆ พอลีวายส์ยืนขาเดียวก็ยืนไม่ค่อยอยู่

 

“เพราะมึงแหละ!” มันเขกหัวลีวายส์ฮะ นายแพ็คมองมือลีวายส์ที่ส่งไปให้ก่อนจะจับมือและยืนขาเดียว เดี๋ยวจะแกล้งดึงให้ล้มเลย

 

ผลั่ก!!!! =[]=

 

ล้มจริงๆด้วยฮะ แต่เป็นลีวายส์ที่ล้ม อื๊ออออ พี่ธาร(?)ช่วยลีวายส์ด้วยมันแกล้งลีวายส์อีกแล้ว T^T

 

“ไอ้!!!

 

“เอ้า อยากนั่งหรอ หึๆ” หัวเราะชอบใจล่ะ ที่แกล้งคนอื่นยิ้มซะโลกสดใสเชียว “ลุกขึ้นมาสิ เร็วๆ เดี๋ยวครูได้เปลี่ยนใจให้ไปวิ่งรอบสนามหรอก” นายแพ็คส่งมือมาให้ลีวายส์จับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น

 

“ฝากไว้ก่อนเหอะ!

 

 

 

“พี่ธารมาแล้วไปกันเหอะ!” ลีวายส์บอกกับบุ๊คและเรเนส เดินไปขึ้นรถพี่ธารที่เพิ่งจะมาถึงหน้าโรงเรียน

 

“จุ๊บ!!! มารอนานยัง” เอิ่ป @[email protected] คือ....พี่ธารก็แบบจุ๊บแก้มลีวายส์ เหมือนทุกๆครั้งนั่นแหละแต่ว่า.....

 

“ไม่นานฮะ เอ่อ.......” ลีวายส์หันไปมองบุ๊คกับเรเนสที่ตอนนี้กำลังนั่งอบยิ้มอยู่ด้านหลัง “บุ๊ค เราจะไปริมแม่น้ำใช่ป่ะ”

 

“อื่มๆ ใช่ เลี้ยวซ้ายตรง ข้างสะพานลอยขับไปอีกสามสิบเมตรก็ถึงแล้วค่ะ” บุ๊คตอบ พี่ธารพยักหน้ารับและออกรถไป

 

Tru.........  Tru.........

 

“ว่าไงไอ้เซฟ” พี่ธารรับโทรศัพท์หลังจากที่หยุดรถอยู่ใกล้ๆกับริมแม่น้ำ “เอ่อๆ เดี๋ยวกูไปรับ....เอ่อๆ รอนั่นล่ะ” พี่ธารสะบัดหัวท่าทางเซ็งๆก่อนจะวางสาย “อย่าไปไกลนักล่ะ เดี๋ยวจะกลับมารับ เสร็จแล้วก็มารอ......อยู่ร้านกาแฟนั่นล่ะกัน”

 

“พี่ธารไปไหนหรอฮะ”

 

“ไปร้านเครื่องดนตรีกับไอ้เซฟ เห็นว่ามีปัญหานิดหน่อย ไม่นาน ดูแลตัวเองด้วย”

 

“ฮะ.....ลีวายส์กับเพื่อนๆจะรีบทำ จะได้เสร็จเร็วๆ แล้วจะโทรหาฮะ” ลีวายส์บอกก่อนลงจากรถพร้อมๆกับบุ๊คและเรเนส จากนั้นพี่ธารก็ขับรถออกไป

 

“พี่ธารนี่ดูจะรักลีวายส์มากเลยนะ มีจุ๊บแก้มด้วยอ่ะ คึคึ”

 

“ก็....ต้องรักสิเรเนสพี่ชายกับน้องชายนี่” บุ๊คบอกยิ้มๆ แต่ลีวายส์ว่า แก้มลีวายส์เริ่มร้อนยังไงก็ไม่รู้อ่ะ

 

“พอๆ เราว่ารีบสำรวจกันเหอะ จะได้เสร็จเร็วๆ” นาทีนี้แก้เขินไปก่อนฮะ คึคึ

 

“อ่ะ นั่นแพ็คนี่” ในขณะที่เรากำลังวัดอุณหภูมิของน้ำในแม่น้ำซึ่งเรเนสเป็นคนผูกเชือกกับแก้วน้ำพลาสติกและตักมันขึ้นมาเมื่อครู่ เสียงของบุ๊คพูดที่ขึ้นทำให้ลีวายส์หันไปมอง

 

“.......................” นายแพ็คเดินมาหยุดอยู่บริเวณที่เรายืนอยู่

 

“มาทำไมอ่ะ” ลีวายส์ถาม ก็ไม่คิดว่าจะเจอนายนี่นี่นา ปกติไม่เห็นจะช่วยงานใครเลย ยิ่งกับลีวายส์คงเป็นไปไม่ได้ใหญ่

 

“เอามาสิ ช่วย!!!” เราสามคนมองหน้ากันอย่างคาดไม่ถึง

 

“เอ่อ ได้สิ งั้น เดี๋ยว เราไปตรงโน้นกันดีกว่า อย่างน้อยไปกันเยอะๆ จะปลอดภัยด้วย” บุ๊คเป็นคนออกความคิดเห็น จากนั้นเราก็เดินสำรวจกันไกลออกไปเรื่อยๆ

 

“ไง ไอ้ขี้เก๊ก เดี๋ยวนี้อยู่กับผู้หญิงแล้วหรอวะ” มีใครก็ไม่รู้สองสามคนเข้ามาทักนายแพ็ค แต่ดูแล้วท่าทางไปค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่

 

“สำรวจเสร็จยัง พวกเธอกลับไปได้แล้ว” นายแพ็คว่า เป็นอีกครั้งที่เราสามคนมองหน้ากัน อยู่ๆก็มาไล่ บ้าหรือเปล่า

 

“เดี๋ยวสิ อีกแป๊บก็เสร็จแล้ว” ลีวายส์บอก

 

“กลับไปก่อน!” นายแพ็คพูดบอก สายตาแกมบังคับ แสดงว่าไอ้พวกที่มาทักต้องเป็นเด็กไม่ดีแน่ๆ คงไม่ปลอดภัยล่ะ

 

“เรากลับกันเหอะ” บุ๊คเองก็คงดูออก ว่าท่าจะไม่ดีถ้าเรายังอยู่ต่อ เลยดึงมือลีวายส์และเรเนสออกมา ลีวายส์หันกลับไปมองเมื่อเราเดินห่างออกมาได้ซักระยะ เห็นนายแพ็คโดนใครคนหนึ่งในนั้นยกเท้าขึ้นถีบ

 

“อ่ะ....เราว่า พวกเธอรีบกลับไปหาพี่ธารก่อนแล้วให้พี่ธารมาช่วยดีกว่า เราว่านายแพ็คเละแน่ๆเลย รีบไปเร็ว” ลีวายส์บอก บุ๊คกับเรเนสรีบวิ่งออกไปทันที

 

ส่วนลีวายส์ก็คิดจะเข้าไปช่วยแต่ว่า ต้องหาอุปกรณ์ก่อนสิ ตัวเปล่าคงสู้ไหวหรอก เหอะๆ ลีวายส์หันซ้ายหันขาวและก็เจอ....ก้อนหินฮะ ก้อนหินก้อนเล็กๆ ลีวายส์เลยรีบเอาก้อนหินใส่ถุงพลาสติกเก่าๆที่ตกอยู่ใกล้ๆก่อนจะรีบวิ่งไปหานายแพ็ค

 

“นี่แน่ แกล้งเพื่อนเราหรอ มื้อนี้กินหินแทนข้าวอ่ะ!!!” ลีวายส์กระหน่ำขว้างก้อนหินใส่พวกมันไป จนพวกมันต้องปล่อยนายแพ็คและหันมาป้องกันตัวเองแทน

 

“ทำบ้าอะไรของมึง!!!” นายแพ็คว่า พอนายนั้นมีโอกาสเอาคืนพวกมัน นายแพ็คก็เลยถีบพวกมันเรียงตัวและรีบวิ่งมาหาลีวายส์

 

“ก็มันรุมนายอ่ะ นายสู้ไม่ไหวหรอก”

 

“มึงนี่.....รีบไปเร็ว!!!” นายแพ็คแย่งถุงก้อนหินไปจากมือลีวายส์ขว้างใส่พวกมันและแรงพอที่จะทำให้พวกมันได้เลือด ก่อนจะดึงข้อมือลีวายส์ให้วิ่งตาม

 

“เดี๋ยวๆ เราวิ่งไม่ทัน” เพราะเราออกมาไกลร้านที่ลีวายส์นัดกับพี่ธารไว้เลยนานหน่อยกว่าจะถึง นายแพ็คนี่ก็วิ่งเร็วเหลือเกินลีวายส์เลยต้องดึงมือให้หยุดวิ่ง

 

“มันตามมา เร็ว เดี๋ยวได้กินตีนหรอก” ลีวายส์หันกลับไปมองทางที่เราวิ่งมา ก็ยังเห็นพวกมันตามมาอีก ก็วิ่งต่อสิจะรอให้มันกระทืบหรอฮะ โอ๊ย ไม่ไหวแล้วอ่ะ

 

“โอ๊ย!” ล้มฮะ ลีวายส์ล้ม ความเจ็บแล่นปี๊ดอยู่ตรงข้อเท้าด้วย

 

“ลุกเร็วสิวะ”

 

“เราเจ็บข้อเท้า วิ่งไม่ไหวแล้วนะ อึกๆ.....อื๊อออออ” ไม่เอาแล้วอ่ะ ไม่วิ่งแล้วเหนื่อยมากด้วย พี่ธารรรรร

 

“อะไรกันวะเรียกพ่ออยู่นั้นแหละ....ขึ้นหลังมาเร็ว” นายแพ็คหันหลังย่อตัวลงหน้าลีวายส์ “เร็วๆสิ จะร้องอีกนานป่ะ” ลีวายส์เลยรีบยันตัวลุกขึ้นมาขี่หลังหมอนี่

 

“หนักเหมือนกันนะมึง” ชิท์ เบาเหอะ ที่พี่ธารยังอุ้มได้ทั้งวันเลย (มันคนละระดับกันอีหนู)

 

นายแพ็คพาลีวายส์เดินเข้าซอยมามันบอกว่าทางลัดเมื่อคิดว่าไอ้พวกเด็กเกเรสามคนนั่นไม่น่าจะตามมาแล้วจึงเดินช้าๆ ไม่นานนายแพ็คก็ออกมาจากซอยจนตอนนี้เราสองคนกลับมาเดินอยู่แถวๆริมน้ำ

 

“เมื่อไหร่จะถึงอ่ะ มืดลงเรื่อยๆแล้วนะ เราอยากไปหาพี่ธาร อึกๆ เรากลัวอึกๆๆ อืออออ”

 

“ไม่นานแล้วนา จะร้องทำไมเนี่ย ยิ่งกว่าเด็กสามขวบ” นายแพ็คว่า น้ำเสียงออกจะเซ็งๆ ก็ลีวายส์กลัวจริงๆนี่

 

“โทรหาพี่ธารที นะๆ อึกๆ” นายแพ็คหยุดเดิน และย่อตัวให้ลีวายส์ลงจากหลัง ลีวายส์นั่งลงบนพื้นหญ้า

 

“เป็นอะไรอีกล่ะ” นายแพ็ค นั่งลงตรงหน้าลีวายส์ ก่อนจะเอื้อมมือมาใช้แขนเสื้อของมันเช็ดคราบน้ำตาให้ เพราะหมอนี่ใส่เสื้อแขนยาว

 

“โทรศัพท์หาย อึกๆ อืออออ อึกๆ......” ลีวายส์ยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่เมื่อพบว่าโทรศัพท์ไม่ได้อยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้ว

 

“กูก็ไม่ได้เอามา อยู่ในรถโน้น ช่วยไม่ได้ขึ้นมาเร็ว เดี๋ยวจะมืดไปกว่านี้” นายแพ็คเช็ดคราบน้ำตาให้ลีวายส์อีกครั้ง ก่อนจะหันหลังย่อตัวลง “รู้มั้ยตอนมึงร้อง มันดูไม่ได้เลย”

 

“อึกๆ ทำไมล่ะ!!! งับ!” ลีวายส์กัดไหล่มันฮะ เวลาแบบนี้ยังจะเล่นอีก

 

“โอ๊ยๆๆ เจ็บนะเว้ย!!! เดี๋ยวทิ้งที่นี่ซะเลย” ในขณะที่มันเดินไปโดยมีลีวายส์อยู่บนหลัง นายแพ็คเหมือนจะหาเรื่องมาแกล้งไม่ให้ลีวายส์ร้องไห้ตลอด จะว่าไปนายแพ็คก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดแฮะ เพราะถ้าเป็นเพื่อนคนอื่น ป่านนี้คงทิ้งลีวายส์ไปแล้ว

 

“ลีวายส์!!!” เสียงพี่ธารฮะ ลีวายส์เงยหน้าขึ้นจากแผ่นหลังนายแพ็ค เห็นพี่ธารกับพี่แซฟวิ่งหอบๆกันมา เหงื่อโชกเชียว

 

“พี่ธาร....อึกๆ...อืออออออ พี่ธาร” พี่ธารวิ่งมาหาลีวายส์ ลีวายส์เลยกางเขนโผเข้าหาทันทีทั้งที่ยังอยู่บนหลังนายแพ็คอย่างลืมตัว

 

“ไปไหนกันมาห๊ะสร้างเรื่องอีกแล้วล่ะ นายน่ะ” นี่คือเสียงพี่แซฟฮะ พอเห็นว่าเป็นนายแพ็คก็ขึ้นเสียงใส่เลย โหมดโหดเข้าสิงล่ะ

 

“เจ็บตรงไหน!” พี่ธารอุ้มลีวายส์เหมือนเด็กลงจากหลังนายแพ็ค ก่อนจะให้ลีวายส์ยืนเกาะเอวไว้ บุ๊คกับเรเนสคงให้คนที่บ้านมารับกลับไปแล้ว เพราะเราตกลงกันว่าถ้าสำรวจพื้นที่เสร็จบุ๊คจะให้ที่บ้านมารับพร้อมกับเรเนส

 

“ข้อเท้าฮะ.....พี่ธาร....อึกๆ....อืออออ.....โทรศัพท์หายอีกแล้วอ่ะ อึกๆๆ”

 

“ช่างเหอะ ไม่ต้องร้อง กลับบ้านก่อน ไม่เจ็บตรงไหนแล้วใช่มั้ย” พี่ธารถามอย่างห่วงๆ ลีวายส์พยักหน้ารับจากนั้นพี่ธารก็อุ้มลีวายส์ไว้ในอ้อมแขน

 

“ไอ้ธาร มึงกลับไปก่อนนะ กูจัดการกับเด็กนี่ก่อน....” พี่ธารหันกลับไปพยักหน้าให้พี่เซฟ

 

“ไม่ต้องมายุ่งกับ....ผม!!! อย่ามาจับนะ!!!” ลีวายส์ชะโงกหน้าผ่านแขนพี่ธาร มองสองคนนั้น แพ็คไม่ได้ก่อเรื่อง พี่เซฟจะเข้าใจมั้ยนะ

 

“แพ็คไม่ก่อเรื่องนะฮะ พี่เซฟ” ลีวายส์ตะโกนบอก ไม่รู้ว่าพี่เซฟจะได้ยินหรือเปล่า เพราะพี่ธารรีบเดินมาขึ้นรถ งั้นก็....โชคดีนะนายแพ็ค

 

 

 

 

“เจ็บตรงไหนนอกจากข้อเท้ามั้ย.....นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เฮ้อ!!!!” พี่ธารพูดก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ ท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์มากนัก

 

“มีคนมาหาเรื่องนายแพ็คก่อน พวกมันรุมนายนั้นด้วย ลีวายส์เลยเข้าไปช่วยฮะ” พี่ธารวางเท้าของลีวายส์ไว้บนตักตัวเอง และกำลังทายาที่ข้อเท้าแล้วก็นวดให้ด้วย ลีวายส์นั่งบนโซฟาฮะ

 

“ช่วยเพื่อน?.....เหอะดีเนอะ คิดว่าตัวเองเก่งมากหรอไงห๊ะ” พี่ธาร เงยหน้าขึ้นมองจ้องตาลีวายส์

 

“ก็...........ลีวายส์ขอโทษฮะ” จะร้องไห้อีกแล้วฮะ อึกๆ

 

“ถ้าเป็นอะไรไป....แล้วจะทำยังไงล่ะ หื่ม ทำอะไรต้องคิดดีๆรู้หรือเปล่า อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น วันนี้ดีเท่าไหร่แล้วที่เจ็บแค่นี้ ถ้ามากกว่านี้ล่ะ” มาโหมดนี้ น้ำตาก็ไหลเป็นเขื่อนแตกสิฮะ

 

“อึกๆ...ลีวายส์ขอโทษฮะ...อึกๆๆ อืออออออ” ลีวายส์ ลงจากโซฟามานั่งบนตักพี่ธารและกอดเอวไว้แน่น

 

“ไม่ต้องร้อง....จู่ๆๆ...เงียบเลยนะ....เดี๋ยวจะโกรธจริงๆแล้ว จุ๊บ!!!” พี่ธารจุ๊บหน้าฝากลีวายส์และลูบหัวปลอบเบาๆ ลีวายส์เงยหน้ามองก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบปากบางสีคล่ำ

 

“คราวหน้าลีวายส์จะคิดก่อนทำอะไรๆให้ดีๆฮะ ลีวายส์สัญญา”

 

“อืม.....สัญญา” พี่ธาร กดจูบลงมาอีกครั้ง แต่กลับไม่ยอมถอนจูบง่ายๆ ปากบางยังคงบดจูบไปเรื่อยๆ จนลีวายส์แทบจะขาดอากาศหายใจกว่าพี่ธารจะถอนริมฝีปากออกและทำท่าจะกดจูบลงมาอีก

 

“เอ่อ.....คือลีวายส์อยากอาบน้ำฮะ ลีวายส์ง่วงนอนด้วย” ลีวายส์บอก แบบว่าไม่ได้ขัดนะ แฮ่ะๆ วันนี้เหนื่อยจริงๆ

 

“งั้นหรือ จะอาบด้วยพอดี งั้นก็.....ไปเดี๋ยวอาบให้” OoO

 

“พี่ธารๆ....เอ่อ....คือ...”

 

“เดินก็ไม่ได้ด้วยสิ หึหึๆ.....อาบน้ำกันดีกว่า” =[]=

 

...................................................................................................

*&^%$#@! เม้นบ่นได้ค่ะ เราไม่ว่า แฮ่ะๆ

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น