มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพลิงพาล1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 535

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2563 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงพาล1
แบบอักษร

พลอยชมพูขยับตัวไล่ความเมื่อยขบที่เกาะกินไปทั้งสรรพางค์กาย ความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่ทำให้เธอไม่อยากตื่น ในห้วงฝันเลือนรางเธออิ่มเอมสุขล้ำเสมือนจริงเสียจนไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นเพียงความฝัน หญิงสาวถอนหายใจบางเบา ซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นอีกนิด ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มหวานละมุน จนคนที่ตื่นก่อนและแอบมองเธออยู่นานแล้วพลอยยิ้มตามไปด้วย 

            “ตื่นได้แล้วครับ สายแล้ว” เสียงกระซิบอยู่เหนือศีรษะทำให้คนที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งขมวดคิ้วมุ่น พลอยชมพูลืมตาขึ้นแล้วกะพริบปริบๆ หญิงสาวกลอกตาไปมาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มสำรวจมองตัวเอง แต่เพียงแค่ขยับก็รับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้นอนอยู่คนเดียว ใบหน้างามค่อยๆแหงนเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ปลุกเธอเมื่อครู่ 

            ใบหน้าคุ้นเคยที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบทำให้พลอยชมพูเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง หญิงสาวพยายามจัดระเบียบสติที่กระเจิดกระเจิงไปไกลสุดกู่ครู่หนึ่ง 

            “คุณพบ!” ร่างขาวโพลนเปลือยเปล่าผุดลุกขึ้นนั่ง จ้องมองคนนอนร่วมเตียงมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เขม็ง เขามองสบตาเธอไม่เลี่ยงหลบ แต่ครู่เดียวก็หลุบตามองลงต่ำ พลอยชมพูมองตามสายตาของเขาแล้วร้องกรี๊ด มือบางรีบดึงเอาผ้าห่มมาปกปิดร่างกายด้านหน้าของตนอย่างร้อนรน 

            “คุณพบมาอยู่นี่ได้ยังไง แล้วทำไมติ๊บโป๊” พลอยชมพูจ้องหน้าถามเขาอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเขาก็โป๊เหมือนกัน ฉับพลันสายตาอยากรู้อยากเห็นก็หลุบลงต่ำ แล้วเธอก็ต้องหลับตาปี๋กรีดร้องดังลั่นห้อง 

            “กรี๊ด!!!” เห็นหมดเลย เธอเห็นของเขาหมดเลย สิ่งที่เห็นทำให้เธอใจสั่น เอ๊ย! ขวัญเสีย พลอยชมพูรีบหันหลังให้เขา แต่เพียงแค่ขยับหว่างขาเธอก็เจ็บแปลบจนน้ำตาแทบร่วง หญิงสาวจึงทิ้งตัวนั่งแหมะอยู่ที่เดิม เธอสูดลมหายใจลึก แล้วจ้องหน้าเขาอีกครั้ง 

            “อย่าบอกนะคะว่าเราสองคน” แม้จะเจ็บแต่เธอก็ไม่ละทิ้งการค้นหาความจริง พลอยชมพูชี้นิ้วเรียวไปที่เขาและตัวเองสลับไปมา เธออยากได้คำตอบจากปากเขา คำตอบที่บอกว่าสิ่งที่เธอคิดไม่ได้เกิดขึ้นจริง เธอบ้าบอ มโนไปเอง ทว่าพบรักกลับพยักหน้า เขาจิ้มนิ้วที่อกตัวเองแล้วชี้มาทางเธอ 

            “ผมกับกระติ๊บมีอะไรกันแล้วครับ” 

            พลอยชมพูไม่สามารถบรรยายความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ได้ มันสับสนปนเปกันไปหมด แล้วนี่...เธอควรร้องไห้คร่ำครวญ หรือต้องชกเขาสักหมัด หรือควรหนีกลับบ้านดี ใช่...หนีกลับบ้านน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด หนีไปตั้งหลักยังฐานที่มั่นของตัวเองก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยคิดอีกทีว่าจะเอายังไง 

            “กระติ๊บจะไปไหน” พบรักรีบคว้าต้นแขนเรียวของคนที่ทำท่าว่าจะหนีไว้แน่น เขาจะไม่ปล่อยเธอลงจากเตียงจนกว่าจะตกลงกันให้รู้เรื่อง 

            “กลับบ้านค่ะ” พลอยชมพูบอกโดยไม่หันกลับไปมองหน้าเขา 

            “ไม่ให้กลับ” 

            “ติ๊บจะกลับ” พลอยชมพูพยายามดึงแขนกลับมา แต่เขาก็จับแน่นเป็นตุ๊กแก เธอออกแรงดึงเท่าไรก็ไม่หลุด 

            “หันมาคุยกันดีๆก่อน” พบรักบอกเสียงราบเรียบ เธอรู้ไหมว่าการที่เธอกับเขาเปลือยด้วยกันทั้งคู่แบบนี้ ทำให้เขาต้องข่มจิตข่มใจแค่ไหนที่จะไม่ซ้ำรอบเช้ากับเธอ แต่ถ้าขืนยังดึงดันไม่หันมาพูดจากันดีๆ เห็นทีจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาด ให้เธอหมดแรงดื้อก่อนแล้วค่อยมาคุยกันทีหลัง 

            “ไม่คุยค่ะ ติ๊บอยากกลับบ้าน” 

            “กระติ๊บต้องอยู่ที่นี่ ผมต้องการรับผิดชอบคุณ รับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน” 

            พลอยชมพูเม้มปากแน่นสนิท หญิงสาวนั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองใบหน้าจริงจังเข้มขรึมของคนที่เพิ่งบอกว่าต้องการรับผิดชอบเธอ 

            “ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นค่ะ ติ๊บเป็นคนผิดเอง ติ๊บไม่ระวังตัวเอง ติ๊บปล่อยให้ตัวเองเมาจนไม่ได้สติจนเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น” 

            “กระติ๊บไม่ได้สติจริงๆเหรอ คุณจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลยเหรอ” 

            คำถามรุกหนักของพบรักทำให้พลอยชมพูก้มหน้า ทำไมจะจำไม่ได้เล่า ตอนแรกก็คิดว่ามันเป็นแค่ฝัน ที่ไหนได้มันเป็นความจริงทุกกระบวนท่าเลย...ฮือ! 

            “อยู่ที่นี่ต่อไปนะครับ อยู่กับผม ให้ผมรับผิดชอบ” 

            “ก็บอกแล้วไงคะว่าคุณพบไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ปล่อยติ๊บ ให้ติ๊บกลับบ้านเถอะค่ะ นะคะ” พลอยชมพูมองสบตาเขาอ้อนวอน 

            “ไม่ได้ครับ” 

            “แต่...” 

“ติ๊บ! ยายติ๊บอยู่ไหน” 

เสียงเรียกเกรี้ยวกราดดังขึ้นที่หน้าห้อง ตามมาด้วยเสียงทุบประตูอย่างไร้อารยธรรมดังขึ้นรัวๆติดต่อกันไม่หยุด ทำให้คนสองคนที่กำลังถกเถียงกันตัวต่อตัวแบบไม่มีผ้าผ่อนมาเกี่ยวหยุดชะงัก พลอยชมพูหันไปมองประตูแล้วเบิกตากว้าง เธอจำเสียงคนเรียกได้ 

“พี่เพลิงมา!” พลอยชมพูอยากจะร้องไห้ เธอเพิ่งเสียสาวครั้งแรกไปเมื่อคืนนี้ พอตื่นเช้ามาพี่เพลิงก็มาเคาะประตูห้องเนี่ยนะ สวรรค์จงใจจะแกล้งติ๊บใช่ไหม 

“แล้วไง” พบรักถามเสียงราบเรียบ ก็บอกแล้วว่าจะรับผิดชอบ เขาไม่เข้าใจว่าเธอจะตกอกตกใจอะไรนักหนา กะอีแค่ไอ้เพลิงมาหาที่นี่ 

“ห้ามพูด!” พลอยชมพูปิดปากคนที่เพิ่งพรากพรหมจรรย์ของเธอไป หญิงสาวมองซ้ายขวา พอเห็นตู้เสื้อผ้าก็ทำหน้าเหมือนคิดอะไรได้ 

“คุณพบไปหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าก่อน แล้วก็ห้ามส่งเสียง ห้ามออกมาจนกว่ากว่าติ๊บจะเปิดประตูให้” พลอยชมพูลุกขึ้นจากเตียง เธอไม่สนหรอกว่าจะโป๊เปลือยอยู่ เพราะตอนนี้เธอกังวลอยู่เรื่องเดียว คือกลัวว่าพี่เพลิงจะรู้ว่าเธอกับเจ้านายมีอะไรเกินเลยกันแล้ว คนตัวเล็กลากร่างสูงกำยำลงมาจากเตียง พบรักลงมาแต่โดยดี ไม่ได้กลัวไอ้หมาบ้าเพลิงที่เคาะประตูอยู่หรอก แต่เขายอมลุกดีๆก็เพราะมีอาหารตาให้มองต่างหาก 

“เอาเสื้อผ้าคุณพบเข้าไปด้วย” พลอยชมพูก้มลงเก็บเสื้อผ้าของเขา แล้วยัดใส่มือให้ หญิงสาวรุนหลังเขาไปหน้าตู้เสื้อผ้า เปิดประตูตู้แล้วออกแรงผลักเขาให้เข้าไป ทว่าคนตัวโตกลับไม่ยอมขยับ 

“สัญญามาก่อนว่าจะไม่หนีกลับบ้าน” 

“โอ๊ย! ไม่มีเวลามาสัญญิงสัญญาอะไรแล้วค่ะ คุณพบหลบเข้าไปอยู่ในตู้ก่อน” 

“ไม่! ผมจะไม่เข้าไปอยู่ในตู้ จนกว่ากระติ๊บจะสัญญามาก่อนว่าจะไม่หนีกลับบ้าน” 

พบรักมองสบตาคู่สวยแน่วแน่ พลอยชมพูถอนหายใจแรง คนขี้โกงมาบังคับเอาคำสัญญาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานนี่นะ 

“ค่ะ ติ๊บจะไม่หนีกลับบ้าน” 

พบรักยิ้มในหน้าเขาสวมกางเกงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบพาตัวเองเข้าไปหลบอยู่ในตู้ 

พลอยชมพูรีบแต่งตัว แล้วสำรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะเดินเร็วไปหยุดอยู่ที่บานประตู เสียงทุบประตูยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุด เพิ่มเติมมาคือเสียงโวยวายของพี่เพลิงที่เอ็ดลำดวนเพราะไม่ยอมไปหากุญแจมาเปิดประตูให้ พลอยชมพูสูดลมหายใจลึก ลูบผมเผ้าอีกครั้งด้วยมือสั่นเทาไม่มั่นใจเท่าไร เธอกลัวพี่เพลิงจับได้ แล้วเรื่องราวก็จะบานปลายใหญ่โตไปหมด เพราะพี่เพลิงรู้โลกก็ต้องรู้ 

“ยายติ๊บ! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่เปิด พี่จะพังประตูจริงๆด้วย” เพลิงตะวันตะโกนสุดเสียงด้วยความโมโห วันนี้เขาตั้งใจจะแวะมาเยี่ยมน้อง ตั้งแต่พลอยชมพูมาทำงานที่รีสอร์ตแห่งนี้เขายังไม่เคยแวะมาหาน้องเลยเพราะงานที่ไร่ยุ่ง วันนี้พอมีเวลาว่างเขาจึงแวะมาหา มาดูความเป็นอยู่ของน้องว่าสุขสบายดีไหม แต่นี่มันเป็นเวลาตั้งสิบโมงแล้ว เขากลับมาพบว่า ยายตัวแสบยังไม่ลงมาจากห้อง มันออกจะแปลกสักหน่อยที่ลูกจ้างจะตื่นสายขนาดนี้ หรือจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นกับน้อง 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น