ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 97 เปราะบาง

ชื่อตอน : กรงนก 97 เปราะบาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 376

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2563 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 97 เปราะบาง
แบบอักษร

"แม่จ๋าา สึบารุเป็นห่วงเเม่ทั้งคืนเลยย ฮือออ"

 

 

สึบารุที่รีบมาหาสึนะแต่เช้า ก้ไม่รอช้าเข้ามาสวมกอดผู้เป็นเเม่ เขารักสึนะมากเเละกลัวสึนะจะจากพวกเขาสามคนไป

 

 

"แล้วลูกนอนหลับสนิทมั้ย ไปกวนพี่เขารึเปล่า เเม่ไม่เป็นไรครับ เเค่นอนน้อยนิดหน่อยเอง"

 

 

สึนะลูบผมนุ่มของลูกชายคนเล็ก ก่อนจะเอ่ยบอกเลอาเเละเลโอะที่มานั่งไกล้อย่างเป็นห่วงไม่ต่างกัน

 

 

"สึบารุไม่งอเเงครับ น้องเเค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ"

 

 

เลโอะตอบพร้อมรอยยิ้ม พรุ่งนี้สึนะก้ออกจากร.พได้เเล้ว แต่พวกเขาสามคนก้ยังอยากมาเจอเเม่ของพวกเขาอยุ่ดี

 

 

"เเล้ววันนี้พวกหนูไม่ไปติวพิเศษกันเหรอ?"

 

 

สึนะเอ่ยถาม เพราะปกติเด็กๆทั้งสาม จะใช้เวลาวันเสาร์ อาทิตย์ไปกับการติวหนังสือที่หอสมุดไกล้ๆบ้านกันเป็นประจำ

 

 

"ไม่ค่ะ วันนี้พวกหนูหยุดติวกันสองวัน เพราะว่าจะเเวะไปช่วยคุณครูปลูกต้นไม้ที่ชมรมเพาะพันธ์ค่ะ ช่วงบ่ายๆน่ะค่ะ"

 

 

เลอาตอบก่อนจะยื่นจานที่ใส่แอปเปิ้ลปอกเสร็จเรียบร้อยเเล้วให้กับเเม่ของเธอ

 

 

"งั้นก้อีกไม่กี่ชม.เเล้วนิครับ ไปเถอะ พรุ่งนี้เเม่ก้ออกจากร.พเเล้ว ไปทำกิจกรรมให้สนุกกันเถอะนะ"

 

 

ชายหนุ่มบอกพวกเด็กๆพร้อมรอยยิ้ม เเม้สึบารุจะยังไม่อยากกลับ เเต่เพราะอาราตะที่เข้ามาทีหลังสั่ง เด็กน้อยทั้งสามจึงต้องออกไปเเต่โดยดี

 

 

 

"ดูเเลน้องด้วยนะครับเด็กๆ อย่าซนจนได้เเผลนะครับ"

 

 

"คร้าบบ/ค่าา"

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

"พรุ่งนี้ฉันจะไปธุระที่นางาโนะ ห้าวันถึงจะกลับ"

 

 

"ครับ.."

 

 

"ดูเเลลูกๆได้ใช่มั้ย?"

 

 

"ครับ.."

 

 

"ดี.. ระหว่างนี้ก้อยุ่อย่างสงบเสงี่ยมอย่าทำตัวสำออยอีกล่ะ ฉันคงไม่มีเวลาขึ้นเครื่องกลับมา เข้าใจใช่มั้ย.."

 

 

"เข้าใจครับ.."

 

 

สิ้นคำ อาราตะก้ลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักไป วันนี้อาราตะเเค่มาจัดการค่าพยาบาลให้เสร็จสิ้น เเม้จะถูกคุณหมอเรียกตัวไว้ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับ เเต่เขาก้ไม่มีเวลามากพอมาฟังหมออธิบายอะไรให้ฟังตอนนี้

 

 

"อ่าา แล้วเเบบนี้.."

 

 

คุณหมอมีใบหน้าหนักใจ เช่นเดียวกับนางพยาบาลที่เดินเข้ามาในห้องพักไข้ของสึนะด้วยกัน

 

 

"สึนะซัง เราขอเเจ้งอาการของสึนะนะคะ"

 

 

"ครับ"

 

 

"ตอนนี้แม้ร่างกายของคุณจะยังปกติอยู่ แต่จากผลตรวจ เราคาดว่าอาการไกล้เคียงจากโรคเดิมของคุณคงจะออกอาการในไม่ช้าเเน่นอนครับ"

 

 

"ครับ..?"

 

 

"โรคเดิมของคุณในตอนนี้ แม้จะได้รับยาเสริมภูมิคุ้มกันมามากแล้ว แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของคุณจะเกิดผลตรงกันข้าม ขอให้ช่วงนี้คุณหมั่นดูแลตัวเองนะครับ ทานอาหารที่มีประโยชน์ และออกกำลังกายสม่ำเสมอครับ"

 

 

"ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ"

 

 

สึนะยิ้มตอบคุณหมอ หลังจากประตูถูกปิดลงใบหน้าที่ดูเเจ่มใสเปลี่ยนไปในทันที

 

ไม่มีใครรู้จักร่างกายตัวเองเท่ากับตัวเองเด็กหนุ่มรู้ดี ว่าตอนนี้ร่างกายของตนเป็นเช่นไร มันคงถึงเวลาเเล้วที่จะพูดว่าถึงขีดจำกัด มีชีวิตจนมาถึงตอนนี้สำหรับสึนะ เเค่นี้ก็ดีมากเหลือเกิน...

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

รร.มัธยมแห่งหนึ่ง

 

 

"พี่จ๋าๆ มาดูนี้เร็วครับ มาเร็วๆๆ"

 

 

เสียงของสึบารุดังก้องไปทั้งกระโจมกระจกใส หลังจากวันนี้เด็กๆช่วยคุณครูปลุกผักจนเสร็จ ทั้งสามคนก็ใช้เวลาที่เหลือมาสำรวจดอกไม้นานาพรรณกันในเรือนกระจก สึบารุที่เดินเล่นอยู่ในโซนดอกไม้ฤดูหนาว ก็ได้พบกับดอกไม้ชนิดหนึ่งที่สะดุดตาเขาในทันที

 

 

ใบของมันเป็นสีขาวบริสุทธิ์ด้านในเกสรเป็นสีส้มอ่อนสวย สึบารุสะดุดตาดอกไม้พันธุ์นี้ตั้งเเต่เเรกเห็น ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมแต่เขารู้สึกว่าดอกไม้ดอกนี้ให้ความรู้สึกคล้ายกับเเม่ของเด็กหนุ่มเลย

 

 

 

"อะไรเหรอสึบารุ?"

 

 

"พี่เลอาดูดอกไม้ต้นนี้สิครับ เหมือนแม่จ๋าเลย"

 

 

เด็กหนุ่มบอกเสียงใส เลอามองตามที่น้องชายบอก แต่เมื่อมองดอกไม้ต้นนั้นแล้ว เธอก็เห็นว่าก็เเค่ดอกไม้ชนิดนึงไม่ได้สวยอะไรมากมายเลย 

 

 

"ก็เเค่ดอกไม้ธรรมดานี่นาสึบารุ"

 

 

เลอาตอบ ก่อนจะหันไปเห็นคุณครูที่เดินเข้ามาทีหลังพร้อมกับเลโอะ

 

 

"โอ้ ตาดีใช้ได้เลยนะสึบารุคุง ดอกไม้ต้นนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่คิดหรอกนะ เลอาจัง"

 

 

คุณครูยิ้มเมื่อเห็นว่าสึบารุสนใจดอกไม้ต้นนั้นเป็นพิเศษ

 

 

หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปหาสึบารุพร้อมกับฝักบัวรดน้ำในมือ

 

 

"นี่น่ะ เป็นดอกไม้หายากที่ครูไปเจอมันไกล้ๆภูเขาบ้านเกิดของครู ดูภายนอกอาจจะแค่ดอกไม้ธรรมดา แต่รู้มั้ยมันพิเศษกว่านั้น"

 

 

"ยังไงเหรอครับคุณครู?"

 

 

เลโอะเอ่ยถาม เขาเองเมื่อเห็นสึบารุน้องชายกำลังสนใจ เขาเองก็เริ่มสนใจขึ้นมาเหมือนกัน

 

 

"เพราะดอกไม้ต้นนี้ มีชื่อว่า 'Diphylleia Grayi' จ้ะ"

 

 

"....."

 

 

"หรืออีกชื่อนึงก็ Skeleton flower ไงล่ะจ้ะ"

 

 

สิ้นคำ น้ำที่รดจากฝักบัวของเธอก็หยดลงบนกลีบดอกสีขาว เปลี่ยนเป็นกลีบใบที่ใสจนน่าอัศจรรย์ ท่ามกลางความตกตะลึงของเด็กๆทั้งสามคน

 

 

"ดะ..ดอกไม้โครงกระดูก? เหรอคะ.."

 

 

 

 

 

"สวยจัง.. สึบารุชอบดอกไม้ดอกนี้ที่สุดเลย.. "

 

 

 

 

 

 

 

 

#####

 

Diphylleia Grayi ดอกไม้โครงกระดูก

 

 

 

 

 

 

 

ข้าวปั้นเเซลม่อน

 

 

ความคิดเห็น