หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 5 ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่คุณ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่คุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2563 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่คุณ
แบบอักษร

ทุกคำทุกประโยค เหมือนเขากำลังใช้กริชที่คมที่สุดทิ่มแทงใจของเธอ ทุกคำช่างทำร้ายจิตใจ 

เธอกัดริมฝีปากอย่างขมขื่น น้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ 

ความสัมพันธ์ครั้งนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมตั้งนานแล้ว… 

เสียงโทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นในเวลานี้ 

มันเป็นสายของคุณพ่อจากบ้านเผย 

ฉู่เจียเสวียนกลั้นความเจ็บปวดแล้วรับสาย ชายแก่ตำหนิเล็กน้อยด้วยเสียงที่แหบแห้งและมีเกียรติ “เจียเสวียน หนูกับหนานเจวี๋ยไม่ได้กลับบ้านมานานแค่ไหนแล้ว? หรือว่าเบื่อคนแก่อย่างพ่อก็เลยลืมกันไปแล้ว?” 

“เปล่านะคะคุณพ่อ” ฉู่เจียเสวียนปฏิเสธ 

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ น้ำเสียงของปลายสายก็อ่อนลงเล็กน้อย “งั้นก็ดี งั้นเย็นนี้พวกลูกกลับบ้านมากินข้าวเป็นเพื่อนพ่อหน่อยนะ” 

“แต่ว่า…หนานเจวี๋ยเขา เหมือนว่าช่วงนี้จะยุ่ง…” 

เมื่อนึกถึงพฤติกรรมของเผยหนานเจวี๋ยที่มีต่อเธอเมื่อครู่ ฉู่เจียเสวียนก็ลังเลที่จะพูด 

“ยุ่งอีกแล้ว แม้แต่เวลาจะกลับบ้านมากินข้าวสักมื้อก็ไม่มีเลยเหรอ? พ่อว่าเขาไม่อยากกลับมาเจอพ่อชัดๆ!” เหมือนกับชายแก่เริ่มจะโมโหแล้ว   

ฉู่เจียเสวียนรีบห้าม “คุณพ่อคะ คุณพ่ออย่าเพิ่งโมโหเลยนะคะ เดี๋ยวหนูจะโทรบอกหนานเจวี๋ยให้ แล้วเย็นนี้พวกเราจะไปหาคุณพ่อนะคะ” 

“มันต้องแบบนี้สิลูก” 

หลังจากวางสาย ฉู่เจียก็เสวียนถอนหายใจ ลังเลครู่หนึ่งก่อนที่จะโทรหาเผยหนานเจวี๋ยด้วยความอึดอัด 

เมื่อกี้เพิ่งจะเกิดเรื่องผิดใจกันแบบนั้น เขาจะรับปากเธอไหมนะ? 

เสียงโทรศัพท์ดังสักพักก่อนจะถูกรับสาย 

เสียงที่เย็นชาของเผยหนานเจวี๋ยก็ดังมาจากปลายสาย 

“มีอะไร?” 

ฉู่เจียเสวียนหัวเราะเยาะตัวเอง เขามักจะพูดคำนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรเวลาเธอโทรหาเขา ราวกับว่าถ้าไม่มีธุระก็โทรไม่ได้ 

เธอเก็บความขมขื่นไว้ในใจแล้วเข้าเรื่อง “คุณพ่อเพิ่งโทรมา บอกให้เรากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยกัน คุณอยู่ที่ไหนคะ?” 

“เย่เซ่อ แปดหนึ่งแปด” 

ปลายสายพูดเพียงคำเดียวอย่างเย็นชาแล้ววางหู 

ฉู่เจียเสวียนจึงจำต้องไปหาเขาหลังเลิกงาน 

เย่เซ่อเป็นบาร์ที่มีชื่อที่สุดของเมืองเอ และเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เผยหนานเจวี๋ยใช้บริการอยู่เสมอ 

หลังจากแต่งงานแล้ว เขามักจะไปดื่มจนเมามายและกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เป็นประจำ 

เมื่อคิดว่ามันเป็นไปได้มากที่เขาอาจจะกำลังหยอกล้อกับสาวงามคนไหนสักคน ในใจของเธอก็เจ็บปวดรวดร้าวแล้ว 

เธอเดินเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าประตู เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะเปิดประตู 

โคมไฟส่องสว่างขึ้นทันที ไฟคริสตัลในบาร์ส่องแสงสลัว 

ในห้องส่วนตัวมีผู้ชายใส่สูทนั่งอยู่ไม่กี่คน ข้างกายทุกคนล้วนมีสาวๆ ในชุดวาบหวิวและแต่งหน้าจัดนั่งดื่มเป็นเพื่อน 

เผยหนานเจวี๋ยนั่งอยู่คนเดียวที่มุมด้านในสุด เขากำลังนั่งไขว่ห้างและจิบไวน์อย่างสง่างาม 

ถึงกระนั้น ออร่าและความเย่อหยิ่งที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาก็ยังทำให้เขาเป็นที่สังเกตเห็นได้ทันที 

“ใครให้คุณมา?” 

เมื่อเห็นเธอเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นถึงความเย็นชาที่อยู่ลึกในดวงตา รอยยิ้มเยาะเย้ยติดอยู่ที่มุมปาก 

ฉู่เจียเสวียนกัดริมฝีปาก “คุณจะกลับไปกับฉันตอนไหนคะ?” 

“ผมเคยรับปากว่าจะกลับบ้านกับคุณเหรอ?” เขาพูดอย่างเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน 

“คุณ…” 

ฉู่เจียเสวียนสูดหายใจลึก สะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจเอาไว้  “แต่ว่า คุณพ่ออยากให้คุณกลับบ้านนะคะ” 

เผยหนานเจวี๋ยไม่ตอบ ตาจ้องมองไปยังไวน์แดงที่ถือเล่นอยู่ในมือ ปล่อยให้ฉู่เจียเสวียนโดนความอึดอัดกลืนกินยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น 

ขณะที่ฉู่เจียเสวียนเกือบจะทนไม่ไหว จู่ๆ เขาก็ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยปาก 

 “อยากให้ผมไปกับคุณใช่ไหม? งั้นคุณก็ไปชนแก้วสิ แค่คุณไปชนแก้วกับผู้ชายทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ แล้วผมจะไปกับคุณ” 

ฉู่เจียเสวียนหน้าซีดเผือด กำมือแน่น “แต่ว่า ฉันดื่มไม่เป็น…” 

“อย่ามาเสแสร้งเลย คนอย่างคุณเนี่ยนะจะดื่มไม่เป็น?” 

ความคิดเห็น