หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 3 เมียน้อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เมียน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2563 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เมียน้อย
แบบอักษร

“หัวหน้าฉู่คะ นี่เป็นรายงานสรุปของเดือนที่แล้ว” 

ผู้ช่วยด้านวางแผนหลี่ถิงเดินเข้ามา และยื่นรายงานสรุปให้เธอ ในเวลานั้นเอง ฉู่เจียเสวียนสังเกตเห็นถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามของหลี่ถิง 

ขณะที่เธอกำลังหมุนตัวมารับรายงาน เสียงพูดคุยอื้ออึงก็ดังมาจากด้านหลัง 

“เป็นคุณนายประสาอะไรนะ ขนาดเมียน้อยอยู่ข้างๆ ยังทำตัวสบายๆ ได้อีก” 

“สงสัยโดนนอกใจจนชินแล้วมั้ง ยังไงท่านประธานก็ไม่เคยชอบเธออยู่แล้ว” 

“ไม่รู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไงเนอะ มีละครน่าดูแล้วล่ะ” 

คำพูดไร้สาระพวกนั้นเป็นเหมือนงูพิษที่ทะลุเข้าไปในหูของฉู่เจียเสวียน ยิ่งเธอเดินเร็วขึ้นกว่าเดิมมากเท่าไหร่ ความรู้สึกไม่ดีก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจมากขึ้นเท่านั้น 

โดนนอกใจ? เมียน้อย? 

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? 

เธอกำรายงานในมือไว้แน่น เก็บความตื่นตระหนกที่อธิบายไม่ได้เอาไว้ในใจ แล้วก้าวเท้าไปยังหน้าประตูห้องทำงาน 

เมื่อเดินเข้าไป เสียงหัวเราะอ่อนหวานของหญิงสาวลอยออกมาจากข้างใน 

เสียงนั้นทำให้คลื่นที่บ้าคลั่งก่อตัวขึ้นในหัวใจเธอในทันที 

หรือว่าเผยหนานเจวี๋ยจะพาผู้หญิงเข้ามาในห้องทำงาน? เป็นไปไม่ได้! ก็เห็นอยู่ว่าคนที่เขารักคือ… 

เธอเก็บอาการว้าวุ่นใจ แล้วผลักประตูออกด้วยมือที่สั่นเทา ภาพที่ปรากฏสู่สายตาเธอ ทำให้ทั้งร่างกายเธอเป็นเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ร่วงหล่น 

เผยหนานเจวี๋ยในชุดเรียบร้อยอย่างดีนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ และมีหญิงสาวที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจนเกือบจะเปลือยกายอยู่บนร่างของเขา 

เขากำลังซุกไซ้และกระหน่ำจูบซอกคอของผู้หญิงคนนั้น พลางนวดคลึงความอ่อนนุ่มของเธอไปด้วย และผู้หญิงคนนั้นก็เอียงคอตอบสนองเขา สีหน้าแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง… 

ฉู่เจียเสวียนจำไม่ผิดคนแน่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เธอคือเลขาของเขา... เจี่ยงลี่! 

หมดหวังกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ? ตัดสินใจจะยอมแพ้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังรู้สึกเสียใจอยู่อีกล่ะ? 

เธอสูดหายใจลึก เก็บความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจ ฉู่เจียเสวียนบังคับตัวเองให้สงบสติลง หายใจเข้าลึกๆ แล้วผลักประตูออก 

ทันทีที่เธอผลักประตูออก เสียงหัวเราะร่าเริงก็กลายเป็นเสียงอุทานด้วยความตกใจ เจี่ยงลี่ตกใจจนซบอยู่ในอกของเผยหนานเจวี๋ย และฝังใบหน้าอยู่ในอกของเขา 

สายตาคมดุจธนูของชายหนุ่มยิงเข้าใส่ฉู่เจียเสวียนในทันใด! 

“ฉู่เจียเสวียน ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?” 

ถึงแม้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา แต่ใบหน้าของเผยหนานเจวี๋ยไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย สายตาที่เย็นชาจ้องฉู่เจียเสวียนอย่างเยือกเย็น ราวกับคนที่ทำผิดคือเธอ 

ฉู่เจียเสวียนกำมือไว้แน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดที่อยู่ในใจ และบังคับให้ตัวเองแสดงออกถึงความเฉยเมย 

เขาคือคนผิดชัดๆ ทำไมเธอต้องรู้สึกประหม่าเหมือนตัวเองทำผิดด้วยนะ! 

เธอยิ้มเยาะก้าวไปข้างหน้าด้วยด้วยความมั่นใจ แล้ววางรายงานที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะของเผยหนานเจวี๋ยด้วยความนอบน้อม 

“ประธานเผย ฉันมาส่งรายงานค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีเมื่อกี้รีบไปหน่อยเลยลืมเคาะประตู มาขัดจังหวะดีๆ ของคุณ ฉันจะไปแล้ว เชิญพวกคุณต่อกันเถอะค่ะ” 

เธอหันหลังจากไป พร้อมกับรอยยิ้มของมืออาชีพที่อยู่บนมุมปากเสมอ 

สายตาเย็นชาของเผยหนานเจวี๋ยจ้องมองไปยังทิศทางที่เธอจากไป ความกดดันทั่วร่างยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ แม้กระทั่งอุณหภูมิรอบตัวก็ลดต่ำลงอย่างต่อเนื่องหลายองศา 

สามปีมานี้ไม่ว่าเขาทำอะไร เธอก็มักจะมีสีหน้าไม่หวั่นไหวเช่นนี้เสมอ เขาอยากจะกระชากใบหน้าของเธอมาดูจริงๆ อยากจะดูว่าแท้จริงแล้วเธอมีหัวใจหรือเปล่า?! 

แม้ภายนอกจะดูไม่ออก แต่ฉู่เจียเสวียนกลับรู้ตัวเองดีว่า ในชั่วขณะนั้นภายในใจของเธอแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ นับไม่ถ้วน ไม่มีทางซ่อมแซมได้อย่างสมบูรณ์อีกแล้ว 

เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว 

แต่ยังไม่ทันเดินถึงห้องน้ำ เธอก็ถูกดึงอย่างแรง 

หัวใจเต้นตึกตัก เธอยังไม่ทันจะตกใจก็ถูกผลักจนชิดกำแพง แผ่นหลังติดกับกำแพงที่เย็นเฉียบอย่างแนบสนิท 

เมื่อมองขึ้นมาก็พบกับสายตาที่โหดร้ายเย็นชาคู่หนึ่ง 

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเผยหนานเจวี๋ยเย็นชาดุจปีศาจจากนรก สายตาที่เย็นเยือกราวกับน้ำแข็งจ้องมองเธอด้วยอารมณ์ดุร้าย 

“ฉู่เจียเสวียน คุณนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ เห็นสามีตัวเองจูบกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา คุณไม่มีปฏิกิริยาสักนิดเลยเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แล้วบีบคางเธอให้เงยหน้าขึ้นอย่างโมโห 

ความคิดเห็น