หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 2 ยาคุมกำเนิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ยาคุมกำเนิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 62k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2563 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ยาคุมกำเนิด
แบบอักษร

ความทรงจำแสนเจ็บปวดเมื่อคืนยังคงอยู่ในหัวไม่จางหายไปไหน 

เมื่อคืนหลังจากที่เผยหนานเจวี๋ยกระทำชำเราเธอทั้งบนเตียงและบนพื้นหลายต่อหลายครั้งแล้ว เขาก็อุ้มเธอไปบนเตียงเพื่อระบายอารมณ์ต่อ 

และเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เขากำลังสับสนและพร่ำเพ้อถึงชื่อผู้หญิงคนนั้น ใจของเธอก็ราวกับว่าโดนมีดแหลมกรีดแทงเล่มแล้วเล่มเล่า มันเจ็บปวดจนเธอหายใจแทบไม่ออก 

เธอกำหมัดไว้แน่นอยู่ข้างลำตัว กดความเจ็บปวดไว้ภายในหัวใจ แล้วลงไปข้างล่างเพื่อล้างหน้า 

แปรงฟัน 

เมื่อมาถึงด้านหน้าโต๊ะกินข้าว กล่องเล็กๆ ใบหนึ่งก็ได้ดึงดูดความสนใจของเธอเอาไว้ 

หลังจากเห็นตัวหนังสือบนกล่องนั้นอย่างชัดเจนแล้ว ฉู่เจียเสวียนก็ตัวแข็งทื่อ 

สิ่งที่เขาให้เธอคือยาคุมกำเนิด 

เขาไม่อยากมีลูกกับเธอถึงขนาดนี้เลยเหรอ? 

เธอยื่นมือมาหยิบกล่องด้วยความสั่นเทา จิตสำนึกของฉู่เจียเสวียนอยากจะทิ้งมันลงถังขยะไปซะ 

เวลานี้เอง เสียง ‘ปัง’ ดังขึ้นและประตูก็ถูกเปิดออก คุณพ่อบ้านผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชาและขึงขัง 

“คุณผู้หญิงครับ คุณผู้ชายสั่งไว้ ว่าผมต้องเห็นคุณทานยาเข้าไป!” 

ฉู่เจียเสวียนกัดริมฝีปากอย่างแรง เขาเย็นชากับเธอมากเกินไปแล้ว เพราะอะไรถึงไม่ยอมให้เธอมีลูกกับเขาเพื่อให้ลูกอยู่เป็นเพื่อนเธอ? 

เธออยากต่อต้าน แต่สายตาที่เข้มงวดของคุณพ่อบ้าน ทำให้ต้องรับยาไว้ด้วยความอับอาย 

“เดี๋ยวฉันกินเองค่ะ” เธอพูด พลางหันหลังเพื่อจะไปหยิบกระเป๋า 

แต่พ่อบ้านกลับขวางทางเธอไว้ “ไม่ได้ครับ คุณผู้ชายสั่งไว้แล้ว ผมจะต้องเห็นคุณทานยา” 

สถานการณ์เช่นนี้ทำให้ฉู่เจียเสวียนรู้สึกอับอายจากก้นบึ้งหัวใจจนพูดไม่ออก 

เธอหัวเราะอย่างเย็นชา “ทำไมคะ คุณกลัวว่าฉันจะไม่กินงั้นเหรอ?” 

“คุณผู้หญิง ผมเป็นแค่คนรับใช้ คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะครับ คุณผู้ชายสั่งไว้ว่าคุณต้องทานยาก่อน ผมถึงจะไปได้” แม้ว่าน้ำเสียงของพ่อบ้านจะอ่อนน้อม แต่ว่าสายตาที่มองเธอกลับมีแต่ความเมินเฉยและเย็นชา 

ในบ้านหลังนี้ แทบจะพูดได้ว่าฉู่เจียเสวียนไม่มีสถานะใดๆ เลย แม้แต่พ่อบ้านก็ยังเสียมารยาทกับเธอได้ถึงเพียงนี้ 

ถึงปากจะเรียกว่าคุณผู้หญิง แต่เธอเป็นคุณผู้หญิงระดับไหนกันแน่นะ 

ความขมขื่นแผ่ซ่านอยู่ภายในใจของฉู่เจียเสวียน เธอพูดเสียงต่ำ “งั้น” เธอเงยหน้า และกลืนยาเข้าไปโดยไม่ได้ดื่มน้ำ 

รสขมแพร่กระจายอย่างรวดเร็วภายในปาก แต่ถึงขมเท่าไรก็ไม่เท่าความขมขื่นที่อยู่ในใจของเธอ 

เมื่อพ่อบ้านเห็นเช่นนี้แล้ว จึงจากไปด้วยความพอใจ 

ฉู่เจียเสวียนกัดริมฝีปาก สีหน้าขาวซีด 

ในขณะที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายของผู้ชายคนนั้น 

เธอรับสาย เสียงที่ไร้อารมณ์ของเผยหนานเจวี๋ยก็ดังมาตามสาย “กินยาแล้วหรือยัง?” 

แม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าการที่เขาโทรมาหามักไม่ใช่เรื่องดี แต่เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ฉู่เสียเสวียนก็ยังรู้สึกปวดใจ ร่างกายของเธอรู้สึกเย็นเฉียบขึ้นมาทันที 

เธอพยายามข่มอารมณ์ที่เดือดพล่านในใจ แล้วหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำน้ำเสียงของตัวเองให้สงบนิ่ง พร้อมกับหัวเราะเสียงต่ำ “มีผู้ช่วยมือขวาของคุณคอยกดดันอยู่ ฉันจะกล้าฝ่าฝืนเหรอคะ?” 

พอพูดจบ เธอก็วางสาย 

แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ 

การแต่งงานครั้งนี้ได้ทิ้งรอยแผลมากมายเอาไว้ที่ตัวเธอ 

เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน… 

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ฉู่เจียเสวียนก็กลับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับไปยังบริษัท 

เธอเป็นคนที่ไม่ชอบแต่งตัว แม้แต่การแต่งหน้าก็แต่งเพียงบางๆ เท่านั้น แต่ว่าครั้งนี้เธอตั้งใจทาคอนซีลเลอร์ให้หนาเพื่อปกปิดรอยคล้ำรอบดวงตาที่เห็นได้ชัด และทาลิปสติกสีทับทิมเพื่อปกปิดรอยแตกบนริมฝีปาก 

หลังจากแต่งหน้าแล้ว ดวงตาเป็นประกาย ฟันขาวเด่นและเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบสวยงาม อีกทั้งความอ่อนหวานมีเสน่ห์ของเธอ ก็ส่งให้เธอเป็นแบบอย่างของผู้หญิงที่มีรูปร่างเพรียวบางและสง่างามคนหนึ่ง 

แต่น่าเสียดายที่ต่อให้งดงามแค่ไหนก็คงไม่เข้าตาผู้ชายคนนั้น 

เมื่อนึกถึงข้อนี้ ความขมขื่นก็กระจายไปทั่วริมฝีปากของเธอ 

... 

หลังจากถึงที่ทำงาน ฉู่เจียเสวียนก็รับรู้ได้ว่าบรรยากาศในที่ทำงานวันนี้แปลกไปเล็กน้อย สายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองเธอราวกับว่าไม่เหมือนเก่า 

ความคิดเห็น