หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 1 เก็บความเสแสร้งของคุณกลับไปเถอะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เก็บความเสแสร้งของคุณกลับไปเถอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2563 10:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เก็บความเสแสร้งของคุณกลับไปเถอะ
แบบอักษร

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เสียงฟ้าร้องดังอยู่นอกหน้าต่าง 

ฉู่เจียเสวียนมองดูอาหารเย็นชืดที่วางอยู่เต็มโต๊ะ ก้มหน้าดูเวลาในโทรศัพท์มือถือ แล้วถอนหายใจ 

ดึกป่านนี้แล้ว คืนนี้เผยหนานเจวี๋ยก็คงไม่กลับมาอีกแล้วสินะ 

เธอซ่อนสายตาของความผิดหวังเอาไว้ เก็บชามและตะเกียบเข้าที่ และขณะที่กำลังจะขึ้นข้างบน เสียงปิดประตูก็ดังขึ้น เงาของผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวที่หน้าประตู พร้อมทั้งเดินโซซัดโซเซเข้ามา 

ดวงตาของฉู่เจียเสวียนเปล่งประกายสว่างไสว “หนานเจวี๋ย คุณทานอะไรหรือยัง? ฉันทำของโปรดของคุณไว้ให้ ถ้ายังไงฉันไปอุ่นให้ดีไหม?”เธอพูด พลางรีบเดินไปที่ตู้เย็น 

เสียงเยือกเย็นเข้ากระดูกที่เต็มไปด้วยการประชดประชันดังมาจากด้านหลัง 

“ฉู่เจียเสวียน คุณไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ? เก็บความเสแสร้งของคุณไว้เถอะ เพราะมันจะยิ่งทำให้รู้สึกขยะแขยง!” 

ฉู่เจียเสวียนหยุดเดิน กำมือแน่นแล้วหลับตา เพื่อปกปิดดวงตาที่ร้อนผ่าวอย่างฉับพลัน 

เธอลงมือทำกับข้าวแสนอร่อยเต็มโต๊ะ รอเขากลับบ้านมาอย่างขมขื่น สิ่งที่ได้รับคือการดูถูกถากถางของเขาเช่นนี้เหรอ? 

“เป็นอะไรไป ผมพูดผิดเหรอ?” เผยหนานเจวี๋ยหัวเราะอย่างเยือกเย็น เขาก้าวเท้ายาวๆ ไปด้านหน้าแล้วคว้าข้อมือเธออย่างแรงทำให้ร่างของเธอเซไปข้างหน้า 

ฉู่เจียเสวียนเหลือบตาขึ้นเผชิญกับสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหายของเขา ความเกลียดชังและเย็นชาที่อยู่ในดวงตานั้นชัดเจนจนเกือบทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนมีดพันเล่มทิ่มแทง 

เมื่อโดนสายตาที่เย็นชาราวกับอสูรร้ายจ้องมองมาก็ทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ หัวใจของเธอสั่นเทา “หนานเจวี๋ย คุณเมาแล้ว…” พร้อมยกมือขึ้นเพื่อต้องการผลักเขาออกไป 

ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเย้ย ปัดมือของเธอออก พร้อมพูดอยู่บนหัวเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง 

“ถึงจะเมาแล้ว แต่ผมก็ยังรู้ว่าคุณคือนางแพศยาอยู่ดี!” เมื่อพูดจบ เขาก็โน้มตัวกัดริมฝีปากเธออย่างแรง 

จูบของเขาทั้งดุเดือดป่าเถื่อนและคละเคล้าไปกับกลิ่นเหล้าที่หนักหน่วง เขาราวกับเป็นสัตว์ดุร้ายชนิดหนึ่งที่กัดริมฝีปากเธออย่างบ้าคลั่ง 

ฉู่เจียเสวียนทุบตีบนหน้าอกเขาอย่างสุดชีวิตเพื่อดิ้นรนต่อสู้ แต่กลับไร้ประโยชน์ 

แววตาของเผยหนานเจวี๋ยดุดันแข็งกร้าว ราวกับว่าโกรธที่เธอขัดขืน เขาโน้มตัวอุ้มเธอขึ้นมาแล้วก้าวยาวๆ ไปที่โซฟา 

เมื่อถูกทิ้งลงบนโซฟาอย่างแรง ฉู่เจียเสวียนก็รู้สึกเวียนหัว 

เธออดทนต่อความมึนงงแล้วลุกขึ้นนั่ง พยายามไม่ให้น้ำตาของตัวเองไหลออกมา 

“เผยหนานเจวี๋ย ไหนคุณบอกว่าฉันน่าขยะแขยง ไม่อยากจะแตะต้องฉันไม่ใช่หรือไง?” 

เธอกำหมัดแน่น ตะโกนด้วยความอ้างว้างและโศกเศร้า 

แม้ว่าเธอยังรักเขา แต่ก็ไม่ยอมถูกเขาทำร้ายแบบนี้… 

น้ำตาเอ่อคลอดวงตาทั้งสองข้างแสดงออกถึงอารมณ์เจ็บช้ำน้ำใจ แต่มันกลับทำให้แววตาที่เยือกเย็นของเผยหนานเจี๋ยมืดครึ้มลง 

เขาหัวเราะอย่างเย็นชา “เห็นแก่ที่หลายปีมานี้คุณยอมลดตัวลงมาประจบประแจงผม ผมก็จะยอมเสียเปรียบสงเคราะห์คุณสักครั้งแล้วกัน! จะได้ไม่เสียแรงที่คุณอุตส่าห์ทำให้น้องสาวตัวเองตาย แล้วพยายามขึ้นเตียงผม” 

หลังจากที่เอ่ยคำพูดแสนเย็นชาแล้ว เขาก็ละเลงจูบที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและรุนแรง 

คำพูดเพียงไม่กี่คำ ทำให้ฉู่เจียเสวียนเหมือนตกอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง 

ในตอนแรกเธอได้แต่งงานกับชายที่รักสมปรารถนา เธอนึกว่าตัวเองจะเดินเข้าสู่ประตูห้องวิวาห์ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าการแต่งงานครั้งนี้ จะกลายเป็นหลุมฝังศพที่หนาวเย็น และกลายเป็นกรงขังที่ทรมานเธอ 

ฉู่เจียเสวียนหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา 

ในขณะที่สติของเธอหลุดลอย เขาก็หัวเราะเยาะเย้ยและออกแรงกระทำการทารุณบนตัวเธอหนักกว่าเดิมเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเอง 

ฉู่เจียเสวียนขัดขืนสุดกำลังแต่กลับไร้ประโยชน์ 

เมื่อเขากำลังจะถึงจุดสูงสุดของอารมณ์นั่นเอง เขาก็พูดชื่อ ‘อีอี’ ออกมาอย่างเผลอไผล 

แต่กลับทำให้ฉู่เจียเสวียนรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น เลือดทั้งร่างกายเย็นเฉียบในวินาทีที่ได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนั้น… 

เพียงไม่นานเขาที่อยู่ด้านหลังเธอก็เริ่มทารุณเธออีกครั้ง เธอเหมือนกับตายทั้งเป็น ทั้งร่างกายรู้สึกด้านชา… 

วันต่อมา ฉู่เจียเสวียนก็ถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่น 

ความคิดเห็น