ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 95 ตรอมใจ

ชื่อตอน : กรงนก 95 ตรอมใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 332

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 95 ตรอมใจ
แบบอักษร

"อั่ก! อ๊าาาาาาาา!! "

 

เเค่ครั้งเดียวที่เเกนกลางถูกกระเเทกเข้าไปจนสุดเสียงเนื้อฉีกขาดเเละเสียงหวีดร้องของสึนะก้ดังก้องไปทั้งห้อง 

 

ร่างกายเล็กเกร็งเเน่นเมื่อสิ่งนั้นเเช่ค้างอยุ่ในร่างกายของตน ปากอิ่มเผยออ้าเพราะเจ็บจุกจนเกินจะทานไหว ไม่นานกลิ่นคาวเลือดก้ค่อยๆ เเตะจมูก พร้อมกันกับสึนะรุ้สึกถึงเลือดที่กำลังไหลลงขา ใบหน้าหวานซบลงไปกับพื้นห้อง เขาหนีไปไหนไม่รอดเเล้ว ราวกับถูกชุบชีวิตให้กลับมาพบเจอกับความโชคร้าย แม้เเต่ความตายก้ไม่อาจทำให้เขาหนีไปจากชายคนนี้ได้เลยเหรอ ต้องทนไปกับชีวิตเเบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ต้องถูกทรมานอีกเเค่ไหนถึงจะพอ

 

ไม่รอให้สึนะบิดกายหนี ร่างสูงถอดถอนเเกนกลางจนเกือบสุด เเล้วกระเเทกเข้าไปอีกครั้ง กระทั้นคนใต้ร่างจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเเละเสียงครางดังสนั่น เเรงกำหนัดพัดให้พายุอารมณ์คลุ้มคลั่งราวสัตว์ป่ากระหายเนื้อ มือหนาบีบเคล้นเเขนเล็กเเละคอขาวขย้ำจนเป็นรอย  ลิ้นหนาตวัดไปตามใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา พร้อมกันกับจัดท่าให้ยัดเเกนกายลงไปลึกจนสุดโคน

 

 

"อ๊าาา มันลึก ฮือออ อย่า..อื้อออ!! "

 

เสียงหวานครางสะท้าน ร่างกายบางถูกจับหักดัดท่าจนเจ้าของร่างตาเริ่มพล่ามัว มันทั้งเจ็บและมีเเต่คำว่าทรมาน ไม่นานอาราตะก้จับสึนะขึ้นเปลี่ยนท่า ร่างหนาล้มตัวลงนอนหงายหลังจากกระชากคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งขย่มบนเเท่งเนื้อของตน ดวงตาคุ่คมเหลือบเห็นรอยเเดงเป็นปื้นบนข้อศอกเเละหัวเข่าของสึนะก้อดยิ้มไม่ได้ เขาชอบอะไรเเบบนี้ มันรุ้สึกดีเวลาที่ผิวขาวเป็นรอยเเดงเพราะการเสียดสีหรือมีรอยถลอกจนเลือดซึม แต่ผ่านไปไม่ถึงนาที รอยยิ้มนั่นก้หุบลง ดวงตาที่เคยมองสึนะอย่างชอบใจเริ่มเเข็งกร้าว สึนะกำลังต่อต้าน เด็กหนุ่มไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย ลากมานั่งบนตัก เพื่อให้ขย่มบนตัวเขาโดยที่ไม่ต้องเจ็บเข่า เเต่สึนะกลับนั่งนิ่งโค้งตัวคู้น้ำตานองหน้าพลางพร่ำบอกว่าเจ็บ ไม่รอช้ามือหนาข้างหนึ่งคว้าบีบเอวบางจนสึนะเจ็บสะดุ้งโหยง พร้อมกันอีกข้างที่คว้ากระชากผมนุ่มให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับตน

 

ใบหน้าหวานเหยเกเปื้อนไปด้วยน้ำตา สึนะไม่กล้าที่จะมองตาอาราตะ เขากลัว กลัวทุกครั้งที่อาราตะจ้องเขาราวกับจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ

 

"ฮืออ ผมเจ็บ อาราตะซัง.. ฮึก อ้าาาส์!! "

 

เด็กหนุ่มหวีดลั่นเมื่อถูกอาราตะจับสะโพกเเล้วสวนเเกนกลางขึ้นมาจนสุด กระเเทกขึ้นมาถี่รัวจนคนตัวบางครางไม่เป็นคำ มือเล็กคว้าไหล่เเกร่งไว้เเน่น กัดฟันกรอดให้กับความเจ็บที่ตีตื้นขึ้นมาพร้อมๆ กับความเสียวที่อีกคนยัดเยียดให้ เพราะห่างเหินมานานอาราตะจึงใส่ไม่ยั้ง เขาไม่เคยไปปลดปล่อยที่ไหน อัดอั้นความรุ้สึกนั้นไว้เเละรอสึนะเสมอมา มันคงดีกว่านี้ ถ้าคนใต้ร่างให้ความร่วมมือกับเขา มันคงจะดีกว่านี้ถ้าคนตรงหน้าไม่เอาเเต่ร้องไห้เเล้วผลักไสเขาราวกับรังเกียจเสียนักหนา

 

มันอาจจะลืมไปเเล้ว ว่าเป็นเพราะใครมันถึงได้มีโอกาสลืมตาขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง และคงลืมไปเเล้ว ว่าใครที่เป็นเจ้าของชีวิตของมัน

 

"อั่ก อ๊าาาาส์!! "

 

เสียงร้องดังสนั่นอีกครั้ง เมื่อร่างกายบางถูกเหวี่ยงลงไปกระแทกกับพื้นทั้งๆ ที่มีบางอย่างคาอยุ่ในช่องทางของตน มือหนาจัดการกระชากเเขนเล็กให้เหวี่ยงไปตามเเรง ลากร่างกายที่เต็มไปด้วยน้ำคาวที่เขาปลดปล่อยใส่ไม่ยั้งขึ้นเตียงคนไข้ สึนะตะเกียกตะกายหนีอย่างน่าสังเวช แต่ก้แค่นั้น เรี่ยวเเรงของเด็กหนุ่มตอนนี้ไม่อาจฝืนใครอีกคนได้เลย

 

"พอ.. ฮือออ พอเเล้ว อ่ะ อ้าาา! "

 

.

 

.

 

.

 

"......"

 

ขาเล็กยืนเเข็งทื่อ เด็กหนุ่มยืนนิ่งหลังจากได้ยินเสียงบางอย่างดังลอดออกมาจากห้องพักฟื้นของสึนะ แม้จะมืดเเล้วเเต่เด็กหนุ่มมองเห็นทุกอย่าง ใจดวงเล็กเต้นโครมครามเพราะความกลัว เขา..ไม่เคยเห็นอะไรเเบบนี้ เขาเเค่เพียงมาเอากระเป๋าเหรียญของน้องที่ทำตกไว้ตรงบันไดหนีไฟ ไม่คิดเลยว่าต้องมาพบเจอการกระทำที่น่ากลัวของพ่อตัวเอง แม้ใจจะอยากหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ เเต่ขาของเขากลับไม่ยอมขยับเอาเสียเลย

 

มือเล็กบีบกระเป๋าเหรียญในมือเเน่น เกลียดตัวเองที่ไม่กล้าเข้าไปช่วยเเม่ เกลียดตัวเองที่ทำได้เเค่ยืนสะอื้นน้ำตาคลออยุ่หน้าประตู

 

ถ้าเขาไม่กลับมาที่โรงพยาบาลก้คงไม่ต้องมาเจออะไรเเบบนี้ใช่มั้ย...

 

"ฮึก ขอโทษ..ผมขอโทษ" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงสั่นก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นเเละไม่หันกลับไปมองอีกเลย

 

.

 

.

 

.

 

กลิ่นบุหรี่ที่คละคลุ้งปนกับกลิ่นคาวเลือดปลุกสึนะให้ตื่นหลังจากสลบไปเพราะทนเจ็บไม่ไหว ร่างกายเด็กหนุ่มเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยน้ำคาวที่อีกคนรีดใส่ มือเล็กค่อยๆ ดันพยุงกายให้ลุกนั่ง เเต่เพราะความเจ็บจึงทำให้สึนะล้มลงไปนอนคว่ำเช่นเดิม

 

ตึก

 

ตึก

 

ตึก

 

เสียงฝีเท้าของอาราตะเดินเข้ามาไกล้ ดวงตากลมที่เอ่อไปด้วยน้ำตาเห็นเพียงเเสงสีเเดงเล็กๆ ผ่านความมืด ก่อนจะกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อถูกคนบนร่างจี้บุหรี่ที่ยังติดไฟลงมาที่หลังคอ ขาเล็กดิ้นพล่านยามความร้อนเผาไหม้ผิวหนังบริเวณนั้น อาราตะยิ้มเหี้ยมเขามองดูท่าทางน่าสมเพสของคนรักอย่างชาชิน ก่อนหน้านี้เอาเเต่ทำตัวนิ่งเงียบใส่เขา ราวปลาที่ถุกเเช่เเข็งตาย พอได้เห็นสึนะดิ้นทุรนทุรายแบบนี้ใจเขาก้กลับมาชุ่มชื้นอิกครั้ง

 

"พรุ่งนี้จะมาหาอีกนะ อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะครับคนดี"

 

เสียงกระซิบจากอีกฝ่ายดังเเว่วในหู ดวงตากลมหลับลงอีกครั้งเพราะความเพลีย น้ำตาหยดน้อยไหลลงหางตา เขา...จะทนกับชะตากรรมนี้ได้อีกนานเเค่ไหนกัน

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ผ่านไปจนถึงกำหนดการที่สึนะออกจากโรงพยาบาล เพราะอาราตะยุ่งกับงานเเละธุรกิจของเขา ชายหนุ่มจึงไม่สามารถมารับสึนะที่โรงพยาบาลได้ หน้าที่นั้นจึงตกเป็นของนัตสึ ผุ้เป็นพี่ชายขับรถมารับสึนะก่อนจะพาไปส่งที่บ้าน ตลอดเส้นทางสึนะเอาเเต่เงียบ เป็นเเบบนี้จนนัตสึเริ่มชินเสียเเล้ว เขารุ้เเค่ว่าสึนะเปลี่ยนไป แต่ก้ไม่เลิกหวังให้สึนะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม เขาก้ได้เเต่หวัง เพราะตลอดเวลาที่เขาได้มาเจอสึนะ ก้ไม่แม้เเต่จะเคยเห็นน้องชายยิ้มอย่างมีความสุขเลย

 

"ค่อยๆ เดินนะสึนะ"

 

หลังจากมาถึงบ้าน นัตสึก้เดินไปเปิดประตูรถฝั่งตรงข้าม เขาพยุงน้องชายลงมาจากรถ ก่อนจะพาเดินเข้าไปในบ้านที่เปลี่ยนเค้าเดิมไปมากจนเจ้าของบ้านอย่างสึนะเองเเทบจำไม่ได้

 

"ทำไมถึง...? "

 

"อ่า.. เพราะกิจการมันเติบโตน่ะ อาราตะเลยขยายพื้นที่เเละต่อเติมร้านใหม่ บ้านก้ต้องขยายใหม่ด้วยเพราะเจ้าพวกเด็กๆ เริ่มโตกันเเล้ว"

 

นัตสึเอ่ยตอบหลังจากที่พาสึนะเข้ามานั่งบนโซฟาริมสวนหลังบ้าน สึนะมองไปรอบๆ บ้านด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออก บ้านหลังนี้ที่เคยเป็นของเพื่อนสนิทถูกอาราตะดัดเเปลงจนเปลี่ยนไป

 

"เด็กๆ ก้โตกันเเล้ว อาราตะเลยสร้างห้องเพิ่มอีก2ห้องน่ะ เป็นห้องนอนของเลอา เเละห้องนอนของเลโอะกับสึบารุไง"

 

นัตสึอธิบายก่อนจะปลีกตัวออกไปรับเด็กๆ ที่โรงเรียน สึนะนั่งมองสวนหลังบ้านที่ตกเเต่งไปด้วยต้นสนญี่ปุ่นเเละบ่อปลาคราฟ ดวงตากลมทอดมองออกไปก่อนจะเปลี่ยนความสนใจไปยังชายหนุ่มที่กำลังเดินมาหาเขาพร้อมถาดขนมเเละชา

 

"ขอโทษที่ให้รอนานครับ บอสสั่งมาว่าให้ผมจัดขนมมาให้คุณครับ"

 

"......."

 

"เอ่อ.. ผมขอตัวก่อน ทานให้อร่อยนะครับ"

 

เมื่อไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ จากสึนะ ชายหนุ่มจึงขอตัวกลับไปทำงานของตนต่อ แม้ท่าทางของสึนะจะทำให้เขารุ้สึกขัดใจ เเต่เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงคนรักของเจ้าของร้านจึงทำได้เพียงยิ้มเเห้งกลับออกมา

 

"เป็นยังไงบ้างผุ้จัดการ คนๆ นั้นสวยมั้ย? "

 

พอเดินมาถึงฝั่งของร้านเบเกอรรี่ เหล่าเด็กเสิร์ฟเเละบาริสต้าก้รีบเข้ามาถามทันที

 

"สวย..แต่เย็นชาสุดๆ ไปเลย"

 

"จริงเหรอ ไม่ใช่ว่าผุ้จัดการไม่หล่อเหมือนบอส เขาเลยเย็นชาใส่หรอกเหรอ? "

 

"เห้อออ หนูอยากเห็นบ้างจัง อยากรุ้จิงๆ ว่าเป็นคนยังไง บอสถึงได้รักมากขนาดนั้น"

 

"อย่ายุ่งเรื่องเจ้านายเลย ไปทำงานของตัวเองไป"

 

สิ้นคำ เหล่าพนักงานก้เเยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนต่อ คุมะ เดินกลับไปยังห้องครัวก่อนจะเริ่มทำขนมหวานตามออเดอร์ต่อ เขาเป็นผุ้จัดการเเละทำงานที่เบเกอรรี่เเห่งนี้มาปีครึ่งเเล้ว แม้จะไม่รุ้เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของบอสดีนัก เเต่ก้ไม่คิดจะสอดรุ้สอดเห็นเรื่องของบอสเช่นกัน

 

"สึนะ..นายดูไม่มีชินนะ หากมันไม่มีความสุข...ก้มาอยุ่บ้านพี่ดีมั้ย? "

 

นัตสึเอ่ยถามหลังจากพวกเด็กๆ กลับห้องกันไปหมดเเล้ว ตั้งเเต่สึนะฟื้นขึ้นมา น้องชายของเขาก้ดูไม่มีความสุขเลย ตอนเเรกเขาคิดว่าสึนะเสียใจที่ต้องเสียลูกในท้อง จึงปล่อยให้สึนะทำใจ แต่ยิ่งเวลาผ่านไปอะไรๆ มันก้ยิ่งชัดเจน ในดวงตาของสึนะมีเเต่ความเศร้า รอยยิ้มที่บางครั้งเผยออกมามีเเต่ความทุกข์อยุ่ในนั้น หลายครั้งในโรงพยาบาลที่สึนะอาละวาดเเละพยายามฆ่าตัวตาย ราวกับสึนะไร้จุดหมายที่จะมีขีวิตต่อ โรคซึมเศร้าที่สึนะต้องเผชิญอยุ่นานไม่ยอมหายไปง่ายๆ เพราะเจ็บปวดทางกายเเละจิตใจมาตั้งเเต่เด็กจนโต เเค่สึนะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นจนมาถึงตอนนี้ก้ถือว่าพยายามสุดเเล้ว จึงไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะปวดใจที่จะต้องมาใช้ชีวิตอยุ่กับอาราตะอีก และเพราะรุปภาพของลูกชายจึงทำให้สึนะกลับมารักตัวเองได้อีกครั้ง

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากอยุ่กับลูก อยุ่กับสึบารุที่เป็นความสุขของผมตลอดไป.."

 

 

ผ่านไปครึ่งชม.นัตสึก้กลับมาพร้อมเด็กๆ สึบารุที่พอรุ้ว่าสึนะกลับบ้านเเล้วก้ดีใจจนอยุ่ไม่สุข หลังจากที่เดินเข้ามาภายในบ้าน เจ้าตัวเล็กไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปกอดผุ้เป็นเเม่ที่นั่งอยุ่บนโซฟา ใบหน้าหวานซุกลงในอ้อมอกสึนะ น้ำตาคลอหน่วยอย่างห้ามไม่ได้ เเม้เวลาจะทำให้ทั้งสองห่างกัน แต่ความผูกพันธ์ในสายเลือดก้ไม่เคยเปลี่ยนเเปลงเลย

 

"แม่จ๋า ฮึก สึบารุคิดถึงเเม่ คิดถึงมาตลอดเลย.."

 

"......."

 

"สึบารุขอพรทุกวันให้เเม่จ๋าหายป่วยเเละกลับมาอยุ่กับสึบารุ ในที่สุด..แม่จ๋าก้กลับมาจริงๆ ฮือ "

 

เด็กน้อยบอกสึนะทั้งน้ำตา สึนะลูบหัวเจ้าลูกชายก่อนจะยิ้มให้ดั่งเช่นทุกที ยิ้มที่มีเเต่ความเศร้าอยุ่ในดวงตา มือเรียวลูบผมนุ่มของลูกชายที่เข้ามาซบอยุ่บนตัก เนิ่นนานจนเจ้าเด็กขี้เเยเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น

 

เลอาขอตัวขึ้นห้องของตนไปทำการบ้านก่อนเเล้ว ตอนนี้จึงมีนัตสึ สึนะ สุบารุเเละเลโอะเท่านั้น

 

"แม่ครับ เดี๋ยวผมพาน้องไปนอนบนห้องเองครับ"

 

ผุ้เป็นพี่เอ่ยปาก แม้จะห่างกับสึนะปีกว่า เเต่ตัวของเลโอะก้โตกว่ามาก อาจเป็นเพราะได้เชื้อสายจากชาวตะวันตก ร่างกายของเด็กหนุ่มจึงโตเร็ว สึนะเพียงพยักหน้าเเละปล่อยให้เลโอะอุ้มสึบารุออกไป

 

"สึนะ..นายดูไม่มีชินนะ หากมันไม่มีความสุข...ก้มาอยุ่บ้านพี่ดีมั้ย? "

 

นัตสึเอ่ยถามหลังจากพวกเด็กๆ กลับห้องกันไปหมดเเล้ว ตั้งเเต่สึนะฟื้นขึ้นมา น้องชายของเขาก้ดูไม่มีความสุขเลย ตอนเเรกเขาคิดว่าสึนะเสียใจที่ต้องเสียลูกในท้อง จึงปล่อยให้สึนะทำใจ แต่ยิ่งเวลาผ่านไปอะไรๆ มันก้ยิ่งชัดเจน ในดวงตาของสึนะมีเเต่ความเศร้า รอยยิ้มที่บางครั้งเผยออกมามีเเต่ความทุกข์อยุ่ในนั้น หลายครั้งในโรงพยาบาลที่สึนะอาละวาดเเละพยายามฆ่าตัวตาย ราวกับสึนะไร้จุดหมายที่จะมีขีวิตต่อ โรคซึมเศร้าที่สึนะต้องเผชิญอยุ่นานไม่ยอมหายไปง่ายๆ เพราะเจ็บปวดทางกายเเละจิตใจมาตั้งเเต่เด็กจนโต เเค่สึนะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นจนมาถึงตอนนี้ก้ถือว่าพยายามสุดเเล้ว จึงไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะปวดใจที่จะต้องมาใช้ชีวิตอยุ่กับอาราตะอีก และเพราะรุปภาพของลูกชายจึงทำให้สึนะกลับมารักตัวเองได้อีกครั้ง

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากอยุ่กับลูก อยุ่กับสึบารุที่เป็นความสุขของผมตลอดไป.."

 

 

 

ความคิดเห็น