ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 94 เสียงที่ลอดผ่านประตู

ชื่อตอน : กรงนก 94 เสียงที่ลอดผ่านประตู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 285

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 94 เสียงที่ลอดผ่านประตู
แบบอักษร

ดวงตากลมเหม่อมองเพดานห้อง เเสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านสีขาว พอให้เห็นภายในห้องที่เงียบสงัด เสื้อคนไข้ถูกปลดกระดุมออกจนสุด เผยให้เห็นผิวขาวเนียน มันช่างยั่วยวนใจคนบนร่างเหลือเกิน ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเหม่อมองไปยังที่ที่ไกลเเสนไกล ใครอีกคนกลับลุ่มหลงร่างกายที่เปลือยเปล่า ภายใต้เสื้อสีขาวอาราตะมองดูรอยเเผลที่ยังคงตราตรึงอยุ่บนร่างกายสึนะ แผลที่ล้วนเกิดจากน้ำมือของเขาในอดีต เเผลที่เกิดจากความเเค้น เเละเผลที่เกิดจากการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะภายในซึ่งทิ้งรอยเอาไว้กลางท้องของเด็กหนุ่ม มันไม่ได้น่าเกลียดเลยสำหรับอาราตะ เขายกยิ้มก่อนจะก้มลงจูบแผลเป็นอย่างเเผ่วเบา ลิ้นหนาค่อยๆ ปาดเลียชิมร่างกายหวานอย่างสุขสม มือหนาจัดการปลดกางเกงคนไข้ออก ลูบไล้ไปตามต้นขาเนียน ก่อนจะยกขาเรียวขาวขึ้นมาพาดไหล่ของตน อาราตะประทับรอยจูบลงบนใต้ขาอ่อนของสึนะ ดูดเม้นจนเกิดเสียงน่าอาย ร่างกายของเขารุ่มร้อนต่างจากใครอีกคนที่ยังเเน่นิ่งไร้ปฏิกิริยาใดๆ สึนะเหม่อมองไปยังเพดานที่มืดสลัว รับรุ้ว่ากำลังถุกโลมเลีย แต่ก้ยังนอนนิ่ง ปล่อยให้มันผ่านไปโดยที่ไม่ต่อต้านอะไรเลย

 

ราวตุ้กตาไร้วิญญาณ

 

เป็นอย่างที่คุณหมอวินิฉัย สึนะในตอนนี้ราวกับเมมโมรี่ที่ว่างเปล่า ความทรงจำไม่มีหลงเหลือในสมองเด็กหนุ่มเลยเเม้เเต่น้อย ต้องมีบางอย่างไปกระตุ้นให้ความทรงจำมันกลับมา แต่จนถึงตอนนี้ก้ยังไม่มีอะไรทำให้สึนะกลับมาจำได้ สึนะจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าใคร ไม่เว้น..เเม้กระทั่งลูกตัวเอง

 

ครั้งเเรกที่ได้เจอกับสึบารุ ดวงตาคุ่สวยสั่นเล็กน้อย เเต่ไม่นานก้กลับมาเฉยชาดั่งเดิม สึนะไม่มีปฏิกิริยาอะไรต่อสึบารุ

 

เลย เเม้กระทั้งที่ยามลุกชายของตนเข้ามาสวมกอด สึนะทำเพียงนั่งนิ่งเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างบานใส เขา..ราวกับคนละคน ความทรงจำทั้งหมดถุกปิดผนึกลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ ลึกจนเกินที่ใครจะหยั่งถึง ช่วงเวลาสองเดือนครึ่ง ไม่มีใครที่จะสามารถทำให้ความทรงจำของเขากลับมาได้เลย..

 

"อึก..."

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่ออาราตะก้มลงไปฉกชิมเเกนกลางเเล็กๆ ของตน ความร้อนจากปลายลิ้นแตะลงบนส่วนหัวป้านจนร่างเล็กเริ่มกระตุก แต่กระนั้นมือเรียวสวยก้ยังตั้งทิ้งอยุ่กับที่ ไม่มีการขัดขืน ดวงตาหลุบต่ำมองใบหน้าคมที่ก้มลงดูดชิมร่างกายของตัวเอง มองอยุ่เนิ่นนานจนเผลอสบตากับอีกคนที่เงยหน้าขึ้นมามอง ทั้งคุ่สบตากัน อาราตะยกยิ้มก่อนจะหยัดกายขึ้นเเล้วก้มลงจูบหน้าผากเนียนอย่างเเผ่วเบา ตลอดชีวิตของสึนะพัวพันเเต่กับเรื่องเเบบนี้ ได้มารุ้จักกับสิ่งที่เรียกว่าเซ็กส์ก้ตอนสึนะที่อายุได้เพียงสิบกว่าปี รุ้จักและลิ้มรสชาติมันโดยผุ้ชายที่เป็นพ่อเลี้ยงของตน ร่างกายเล็กๆ เติบโตมาพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่เปรอะเปื้อนกาย อาราตะรุ้ดี เขาจึงใช้วิธีเรียกตัวตนของสึนะออกมา ออกมาเผชิญกับโลกความจริง โลกที่สกปรกโสมม โลกที่มีเเต่กลิ่นคาวคลุ้งจากคราบโลกีย์ โลกที่จะมีเเค่เขาสองคนต่อจากนี้ โลกที่อาราตะจะเป็นกำหนดชีวิตของเด็กหนุ่มเอง..

 

"สึนะ.. จำได้มั้ยครั้งเเรกของนาย ใครเป็นคนได้มันไป.."

 

"......."

 

"จำได้มั้ย.. ว่าใครยัดสิ่งนั้นเข้าไปในร่างของนายอย่างไม่ปรานี"

 

"......"

 

"จนถึงตอนนี้ ฉันก้ยังไม่ลืมเสียงหวีดร้องของนายในวันนั้น มันเจ็บปวด ทรมาน ตอนที่ฉันฝัง ดึงดัน กระเเทกกลางกาย ของฉันเข้าไปในตัวของนาย เจ็บมากมั้ย? ฉันอยากจะถามมันออกไป แต่สุดท้าย.. ฉันก้เก็บคำพุดนั้นเอาไว้และลุ่มหลงไปกับร่างกายนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นอีกเเล้ว.."

 

"......"

 

"บอกฉันสิสึนะ ว่าต่อให้นายเห็นตัวตนของฉันเเล้วนายจะไม่ร้องไห้"

 

"....."

 

"บอกฉันสิสึนะ ว่าต่อให้นายเจอตัวจริงของฉัน นายจะไม่ถดกายหนีเพราะความหวาดกลัว.."

 

 

สิ้นคำอาราตะก้จัดการลุกขึ้นยืนอยุ่ข้างเตียง มือหนาเริ่มปลดตะขอเข็มขัด รั้งซิปกางเกงลงจนสุด ดวงตาสีคาราเมลเลื่อนลงไปมองบ้อกเซอร์สีน้ำเงินครามที่โผล่พ้นขอบกางเกง ความรุ้สึกที่เหมือนเคยเห็นอะไรเเบบนี้มันกระตุ้นให้คนตัวเล็กเริ่มหวาดผวา ดวงตากลมที่เคยเฉยชาเริ่มสั่นระริก ก่อนจะเอ่อไปด้วยน้ำใสๆ เมื่ออีกฝ่ายร่นบ้อกเซอร์ตัวนั้นลงจนบางอย่างที่ซ่อนอยุ่ข้างในโผล่พ้นออกมา

 

พร้อมๆ กันกับความทรงจำบางอย่างมันผุดขึ้นในหัวสึนะ

 

'ฮึก.. อย่าทำผมเลย ผมกลัว อย่า.. "

 

'มันใส่เข้ามาไม่ได้ ฮืออ อย่า.. อย่าทำผมเลย ฮือออ"

 

'พี่ครับ.. ช่วย.. อึก ช่วยผม..'

 

'สวบ!! '

 

'อ๊าาาาาาาาา!! '

 

เสียงสุดท้ายดังก้องอยุ่ในสมอง ภาพที่ครั้งนึงในชีวิตคนตัวเล็กหนีตายจากเงื้อมมือชายที่ชื่อว่าพ่อเลี้ยง ชายที่หวังเพียงร่างกาย

 

เพราะเติบโตมาเเบบนั้น ถูกกดขี่ให้บำเรอกามจนโตมาถึงตอนนี้ ขายตัวเเลกกับค่าเล่าเรียน ชีวิตมันเหมือนตายทั้งเป็น ชีวิตบัดซบเเบบนั้น ใครมันจะลืมไปได้ง่ายๆ ล่ะ

 

"ฮึก.. อย่า.. อย่าทำผมเลย อาราตะซัง"

 

 

เสียงหวานที่ไม่ได้ยินมานาน ในที่สุดมันก้ถุกเปล่งออกมา ดวงตากลมไหวสั่นพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลริน เด็กหนุ่มจำได้เเล้ว จำได้เเล้วว่าคนตรงหน้าเขา..คือใคร

 

ไร้เสียงตอบรับจากใครอีกคนที่ยืนมองร่างเล็กๆ ที่สั่นระริก ความมืดมิดปิดบังใบหน้าของอาราตะจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าตอนนี้อาราตะกำลังทำหน้าเเบบไหน

 

เพราะเเบบนั้นจึงยิ่งสร้างความหวาดกลัวให้กับคนที่เพิ่งขึ้นมาจากก้นเหว คนที่ความทรงจำเพิ่งย้อนกลับมาหาตน ร่างบางค่อยๆ ถดหนีคนตรงหน้าช้าๆ เเต่เพราะร่างกายที่เเข็งชาจากการไม่ยอมทำกายภาพบำบัด เด็กหนุ่มจึงนึกขยับกายได้ช้ากว่าปกติ

 

ตึง!

 

"อึก! เจ็บ.. ฮึก.. "

 

เพราะเอาเเต่ถดกายหนีสึนะจึงตกเตียง เด็กหนุ่มโอดครวญด้วยความเจ็บ ก่อนจะกัดฟันฝืนร่างกายคลานหนีคนด้านหลังทั้งน้ำตา โดยที่ไม่รุ้เลยว่า ทุกปฏิกิริยาสร้างรอยยิ้มให้ใครอีกคนอย่างคาดไม่ถึง

 

"อาา น่าสมเพสจริงๆ เพราะนายมันดื้อไม่ยอมรักษาตัวเองช นายถึงเป็นง่อยเเบบนี้ คลานช้าเเบบนั้น คิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น สึนะ? "

 

"ฮึก.. ช่วยด้วย.. ใครก้ได้ ฮืออ"

 

ตึก

 

ตึก

 

ตึก

 

ตึก..

 

เเล้วเสียงฝีเท้าก้มาหยุดลงตรงปลายเท้าเด็กหนุ่ม มือหนาช้อนร่างบางให้ชันเข่าสูง ยกสะโพกกลมกลึงขึ้นชิดหน้าขา ก่อนจะกดหัวเด็กหนุ่มลงจนเเนบไปกับพื้นสีชา ก้มลงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาเเละความหวาดกลัว

 

"อย่า.. ผมกลัวเเล้ว ฮืออ ไม่.. ไม่เอา..เเบบนี้"

 

"มารำลึกความหลังกันเถอะ... สึนะคุง"

 

"ไม่..ไม่เอา.."

 

สึนะส่ายหน้าหนีทั้งน้ำตา ลมหายใจอุ่นที่รดต้นคอ ไม่ได้ช่วยให้มือเล็กๆ ทั้งสองข้างหายเย็นลงสักนิด ความกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง ถึงเเม้ตอนนี้อาราตะจะไม่ได้โหดร้ายกับสึนะเหมือนในอดีต แต่ใช่ว่าอาราตะจะกลายเป็นคนอ่อนโยนได้ในชั่วพริบตา เขาไม่มีความเเค้นอะไรต่อสึนะเเล้วก้จริงเเต่สัญชาติญาณดิบที่ชอบใช้ความรุนเเรงมันไม่มีทางหายไปง่ายๆ เขาชอบที่จะเห็นหนูติดจั่น ชอบที่จะมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด ชอบกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวนไปทั้งห้อง และชอบ..ที่จะฟังเสียงกรีดร้องทรมานเพราะเจ็บเจียนตายนั่นเหลือเกิน

 

สวบ!

 

 

ปึด!

 

"อั่ก! อ๊าาาาาาาา!! "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#######

 

 

ความคิดเห็น