ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 96 ตัวถ่วง

ชื่อตอน : กรงนก 96 ตัวถ่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 406

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 96 ตัวถ่วง
แบบอักษร

 

 

สิ้นสุดฤดูหนาว ต้นไม้ใหญ่ที่ไร้ซึ่งกลีบดอก ค่อยๆออกดอกเตรียมต้อนรับฤดูใหม่ที่จะมาถึง เกล้ดหิมะที่ยังลอยเอื่อยในสามลมค่อยๆละลายกลายเป็นหยาดน้ำเล็กๆ

 

 

ยามเช้าของวันใหม่ หนึ่งคนลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้กับเด็กๆเเละคนรัก

 

 

มือเรียวบางหยิบถ้วยใส่ที่หั่นเสร็จเเล้ว เทใส่ลงในกระทะที่มีเนื้อผัดจนสุก เมื่อเสร็จสิ้นการปรุง เนื้อผัดผักจึงถูกเทใส่จาน พร้อมใข่ตุ๋นร้อนจัดเป็นสี่เซ็ต สำหรับคนสี่คนที่กำลังเดินลงมาทานมื้อเช้าด้วยกัน

 

.

 

.

 

.

 

 

ดวงตากลมทอดมองออกไปยังนอกหน้าต่างห้องครัว สายตามองเหล่าเด็กๆ ทั้งสามคนที่ตอนนี้เติบโตจนเป็นหนุ่มและสาวเต็มตัว

 

เลอาในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังไล่ต้อนเหล่าน้องชายให้รีบเดินไปสถานีรถไฟ เลโอะและสึบารุที่รักกันดีก้พากันจูงมือเดินไปด้วยกัน

 

สึนะมองเด็กทั้งสามคนจนห่างไปลับตา พวกเขาเติบโตทั้งร่างกาย จิตใจ เเละความคิด เลอาที่เป็นพี่ใหญ่ทำหน้าที่พี่สาวที่ดี แม้จะเข้มงวดไปบ้าง เเต่เธอก้มักเเบ่งปันสิ่งต่างๆ ให้น้องๆ เสมอ

 

เลโอะพี่คนกลางเพราะร่างกายที่ใหญ่ขึ้นจึงทำให้เป็นที่นิยมในหมู่เด็กสาววัยเดียวกัน เเม้เลโอะจะเป็นคนใจดีเเละเข้ากับคนง่าย เเต่จนถึงป่านนี้เด็กหนุ่มก้ตั้งใจเรียนไม่เถลไถลออกนอกลู่นอกทาง

 

สึบารุน้องคนสุดท้อง เด็กหนุ่มขยันเรียนและร่วมทำกิจกรรมโรงเรียนอยุ่เสมอ เเต่กระนั้นร่างกายของสึบารุก้ยังไม่โตเต็มที่แม้ปีนี้จะยุม.ปลายเเล้วก้ตาม

 

 

 

"สึนะ.."

 

 

 

เสียงหนึ่งเรียกให้คนตัวเล็กหลุดจากภวังค์ อาราตะที่วางหนังสือพิมพ์ลงบนโต้ะก้ลุกขึ้นเตรียมออกจากบ้านไปที่บริษัท ชายหนุ่มก้มลงหอมหัวสึนะก่อนจะเอ่ยลา สึนะยืนส่งอาราตะจนอีกฝ่ายขับรถออกไปพ้นรั้วกำเเพง

 

 

 

บ้านหลังนี้จึงว่างเปล่า เงียบเหงาดั่งเช่นเคย

 

 

 

กริ้งง กริ้งง กริ้งง

 

 

 

เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น เด็กหนุ่มจึงวางจานที่ล้างเสร้จเเล้วลง มือเล็กเอื้มเช้ดที่ผ้าเช้ดมือก่อนจะตรงไปรับสายที่โทรเข้ามา

 

 

"ครับ สึนะรับสายครับ"

 

 

 

ใบหน้าหวานยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสาย พี่ชายของเขานั่นเอง

 

 

 

"สึนะ เด็กๆ ไกล้จะปิดเทอมรึยัง? "

 

 

 

"อาทิตย์หน้าก้ปิดเทอมเเล้วครับ ทำไมเหรอครับพี่"

 

 

 

"งั้นก้ดีเลย พี่จะไปรับพวกนายมาเที่ยวที่นี่ไง^^"

 

 

 

เสียงนัตสึที่ดังมาตามสาย อดไม่ได้ที่จะทำให้สึนะเผลอยิ้มเพราะความร่าเริงของพี่ นัตสึในตอนนี้กลับไปสร้างกิจการเรียวคังที่บ้านเกิดของคุณยาย นัตสึใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อที่ดินเปล่ากลับมาจากนายหน้าธนาคารที่เคยยึดที่ดินของยายไปกลับคืนมา เเละสร้างเรียวคังและออนเซนกลางเเจ้งมาได้เกือบสามปีเเล้ว ธุรกิจของนัตสึรุ่งเรืองดี แม้จะไม่มีเม็ดเงินสะบัดเหมือนกับย่านการค้าของอาราตะก้ตาม

 

 

 

และปีนี้ก้เช่นกัน นัตสึหวังให้ครอบของสึนะได้ไปเที่ยวเล่นที่เรียวคังของเขาอีกเช่นเคย หยุดฤดูร้อนปีนี้ เลอากับเลโอะก้เตรียมสอบเข้ามหาลัยกันเเล้วล่ะนะ

 

 

 

"ครับ เเล้วผมจะบอกเด็กๆ ให้นะครับพี่ ปีนี้ก้ฝากตัวด้วยนะครับ"

 

 

 

หลังจากวางสาย สึนะก้ถอดผ้ากันเปื้อนก่อนจะเดินออกไปยังร้านเบเกอรี่ที่ยุตรงตึกด้านหน้า ตั้งเเต่สึนะได้กลับมายุที่บ้านหลังนี้เเละทำกายภาพบำบัดจนกลับมาเดินได้เหมือนเดิม อาราตะก้สอนงานให้เขาบริหารร้านเบเกอรี่โดยตรง. เเม้เเรกๆจะไม่ค่อยได้รับความไว้วางใจจากผจกร้านเเละลุกน้องคนอื่นๆ เเต่พอนานไปทุกคนก้ยอมรับในตัวสึนะ เเละกลับมาสนุกสนานกันเหมือนเคย

 

 

 

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุมะซัง วันนี้ก้มาร้านเร็วเหมือนเช่นเคยนะครับ"

 

 

 

สิ้นคำทักทาย คุมะผจกร้านก้หันมายิ้มเเละกล่าวทักทายสึนะเหมือนเคย ไม่นานนักพนักงานคนอื่นก้เริ่มทยอยมา สึนะเเละคุมะช่วยกันเปิดร้าน เหล่าพนักงานก้ช่วยกันจัดเตรียมของ จนถึงเวลาเปิดร้านในที่สุด

 

 

 

"สึนะซัง ออเดอร์ที่โทรมาสั่งไว้ ได้รึยังคะ? "

 

 

 

"เรียบร้อยเเล้วครับ รอสักครุ่นะครับ"

 

 

 

หนึ่งในลุกค้าประจำเข้ามารับขนมหวานที่สั่งไว้ สึนะรีบเดินไปในครัว ก่อนจะหยิบกล่องขนมนับหกกล่องออกมาส่งให้ลุกค้า นอกจากร้านเบเกอรี่เเห่งนี้จะเป็นร้านขนมหวานร่วมสมัยเเล้ว สึนะยังเพิ่มยอดขายด้วยการรับออเดอร์ขนมผ่างทางอินเตอร์เน็ตเเละโทรศัพท์อีกด้วย คิดว่าพอกิจการเติบโตขึ้นคงต้องมีลูกค้าขอร้องให้มีบริการเดลิเวอรี่เเน่เลย

 

 

 

"สึนะซัง เมล็ดกาเเฟสดที่สั่งมาจากโอกินาว่า มาถึงรึยังคะ? "

 

 

 

หนึ่งในบาริสต้าสาวเอ่ยถาม วันนี้เป็นวันจันทร์ วันเเรกเเห่งการทำงาน ลูกค้าพนักงานออฟฟิศจึงเข้ามาใช้บริการกันเยอะมากเป็นพิเศษ

 

 

 

"มาเเล้วล่ะ อยุ่ในสต็อครูมสอง  เดี๋ยวผมไปเอามาให้นะ"

 

 

 

"ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ"

 

 

 

หญิงสาวเอ่ยขอบคุณสึนะ ก่อนจะรีบกลับไปชงกาเเฟของตนต่อ บรรยากาศในร้านเบเกอรี่เปนไปอย่างสนุกสนาน กลิ่นกาเเฟเเละขนมหวานที่ตลบอบอวนไปทั้งร้านดึงดูดให้ผุ้คนที่สัญจรไปมาในย่านการค้านี้ ไม่พลาดที่จะเเวะเข้ามาลิ้มลองรสชาติของเเกเเฟสดเกรดดี สึนะที่เห็นว่าลุกค้าเริ่มซาลงเเล้ว จึงหยุดทำหน้าที่เสิร์ฟอาหาร และเตรียมกลับไปเคลียร์สินค้าที่ต้องสั่งในวันพรุ่งนี้ต่อ

 

 

 

"อ่ะ สึนะซังขอบคุณมากค่ะ เดี๋ยวตรงนี้หนูจัดการเองค่ะ"

 

 

 

หญิงสาวหนึ่งในเด็กเสิร์ฟรีบเข้าไปห้ามสึนะที่ตรงไปยังโต้ะชุดสุดท้าย เพื่อช่วยเก็บโต้ะ สึนะนอกจากจะไม่ถือตัวเเล้ว ชายหนุ่มยังเข้าใจพนักงานเเละช่วยเหลือทุกคนเสมอ

 

 

 

"วันนี้สึนะซังเขาดูซีดๆ นะคะ คุมะซัง"

 

 

 

หนึ่งในบาริสต้าที่เห็นเหตุการณ์สะกิดเรียกผุ้จัดการที่ง่วนยุกับการตกเเต่งลาเต้อาร์ต คุมะเสริฟลาเต้เเก้วนั้นเสร็จจึงหันมาสนใจสิ่งที่พนักงานหญิงพุดถึง

 

 

 

"อืม ปกตินี่ เธอเป็นห่วงมากเกินไปเเล้ว"

 

 

 

เขาว่าก่อนจะผละออกจากเคาท์เตอร์ชงกาเเฟ เเล้วกลับไปเคลียร์ครัวของตนต่อ

 

 

 

"สึนะซังวันนี้นมสดกับวิปครีมขายดีมากเลยค่ะ รบกวนสั่งเพิ่มด้วยนะคะ "

 

 

 

"ได้ครับ เดี๋ยวสั่งมาเพิ่มนะ"

 

 

 

สึนะยิ้มพลางตอบกลับเธอ ก่อนจะขอตัวไปดูสินค้าต่อในสต็อครูมสามซึ่งเป็นห้องเก็บความเย็นสำหรับของสด

 

 

 

คุมะเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะพบว่าตอนนี้สามทุ่มสิบห้านาทีเเล้ว พนักงานคนอื่นที่เก็บของเสร็จเรียบร้อยก้พากันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องสตาฟ เขามองหาสึนะเเต่ก้ไม่พบเจ้าตัว ทั้งที่ป่านนี้น่าจะดูของในสต็อคเสร็จเเล้วนี่นา

 

 

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น คุมะจึงเดินหาสึนะในสต็อค จนมาถึงสต็อครูมสาม หัวใจเขาก้เเทบหล่นไปถึงตาตุ่มเมื่อเห็นร่างบางนอนหมดสติอยุ่ที่พื้นทันทีที่ไปถึง

 

 

 

"สึนะซัง! "

 

 

 

ไม่รอช้า ชายหนุ่มตรงเข้าไปอุ้มสึนะขึ้นมาจากพื้นที่เย็นเฉียบ ตัวของสึนะอุณหภุมิขึ้นสุงจนน่าใจหาย จมูกที่ขึ้นสีเเดงบ่งบอกว่าสึนะคงสลบอยุ่ในห้องนี้มาเกือบครึ่งชม.

 

 

 

"กะ เกิดอะไรขึ้นผุ้จัดการ!? ทำไมสึนะซังเข..? "

 

 

 

"ค่อยอธิบาย ไปเอาผ้าขนหนุกับน้ำอุ่นตามผมขึ้นมาที่รถ เร็ว! "

 

 

 

สิ้นคำสั่ง คุมะก้รีบพาสึนะขึ้นรถยนต์ของเขา พนักงานที่วิ่งตามมาทีหลังรีบขึ้นรถตามไปด้วย ผ้าขนหนุผืนหนาที่ชุบน้ำอุ่นถุกเเปะลงบนหน้าผากเนียนของสึนะ

 

 

 

หญิงสาวมองใบหน้าที่เเดงกล่ำของสึนะอย่างเป็นห่วง ทำไมถึงเกิดเรื่องร้ายขึ้นได้กัน

 

 

 

ไม่นานรถของคุมะก้ขับเข้ามาถึงร.พไกล้ๆ สึนะถุกพยาบาลพาตัวไปยังห้องฉุกเฉินทันที

 

 

 

"รออยุ่ตรงนี้ ฉันไปโทรศัพท์หาบอสก่อน "

 

 

 

เขาเอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งหน้าเครียดไม่ต่างจากตน ก่อนจะปลีกตัวออกมาจากหน้าห้องฉุกเฉิน

 

 

 

 

 

"ตรู้ดด ตรุ้ดดด "

 

 

 

"ครับ อาราตะรับสาย"

 

 

 

"บอสครับ สึนะซังตอนนี้ยุร.พครับบอส"

 

 

 

"ตอนนี้น่ะเหรอ? "

 

 

 

"ชะ ใช่ครับ"

 

 

 

"ตอนนี้ฉันไม่ว่าง คืบหน้ายังไง โทรมารายงานฉันทีหลังละกัน"

 

 

 

สิ้นคำ อาราตะก้ตัดสายทิ้งทันที คุมะเเทบไม่เชื่อหูตัวเอง ทั้งๆ ที่คนรักกำลังเเย่ แล้วทำไมคนอย่างอาราตะถึง..

 

 

 

ไม่นาน หมอที่ดูเเลสึนะก้ออกมา

 

 

 

"เป็นยังไงบ้างครับหมอ"

 

 

 

"ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายเเล้ว โชคดีที่คุณพามาทันเวลา คนไข้ร่างกายอุณหภุมิต่ำมาก หากพามาช้าอิกนิดเดียว หัวใจอาจหยุดเต้น สาเหตุที่ทำให้ร่างกายอ่อนเพลียเพราะเครียดเเละพักผ่อนไม่เพียงพอครับ จากนี้ก้แอดมินสักสามคืนนะครับ หมอขอตัวก่อน"

 

 

 

สิ้นคำหมอวัยกลางคนก้ขอตัวออกไป สึนะถุกพามารักษาตัวต่อที่ห้องพิเศษ คุมะจึงวางใจเเละพาหญิงสาวพนักงานที่มาด้วยกันกลับร้าน

 

 

 

พอมาถึงร้านเบเกอรี่ก้ยังไม่เห็นวี่เเววของบอส อาราตะยังอยุ่ที่บริษัท มีเพียงเด็กสามคนที่ออกมารอคุมะเพื่อถามไถ่อาการคนเป็นเเม่อย่างเป็นห่วง

 

 

 

“คุมะซัง คุณเเม่ล่ะคะ"

 

 

 

เลอารีบเข้ามาหาหลังจากที่รถจอดสนิท คุมะจึงบอกอาการไปตามจริง

 

 

 

"ฮึก ผมอยากไปหาเเม่"

 

 

 

สีบารุที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้า เอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร เเต่เพราะถุกพี่ๆ พนักงานห้ามไว้ เด้กทั้งสามจึงต้องรอจนกว่าอาราตะจะกลับมา

 

 

 

"ไม่ต้องห่วงนะ น้าว่า รอไปหาสึนะซังพรุ่งดีกว่า ตอนนี้ดึกมากเเล้ว"

 

คุมะเดินมาปลอบเด็กหนุม หลังจากปิดร้านเสร็จเเละพนักงานคนอื่นเเยกย้ายกลับบ้านกันหมดเเล้ว

 

 

 

มือหนาลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดู สึบารุในตอนนี้คงเป็นห่วงสึนะมากจริงๆ

 

 

 

"คุมะซังก้กลับได้เเล้วล่ะครับ ตอนนี้ก้ดึกมากเเล้ว เดี๋ยวสึบารุ..ผมจัดการเอง"

 

 

 

พลันเสียงหนึ่งก้ดังขึ้นจากข้างหลัง เป็นเลโอะที่เดินกลับมาพร้อมน้ำเปล่า1ขวดในมือ

 

 

 

ออกไปเอาน้ำให้สึบารุแค่เแปปเดียว กลับมาก้เจอภาพนี้สะได้ ขัดใจชะมัด

 

 

 

"ครับๆ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เลอาจังพาน้องๆ เข้าบ้านก่อนเถอะครับ อยุ่ตรงนี้มันอันตราย"

 

 

 

พุดจบเขาก้ขอตัวกลับ สามพี่น้องจึงพากันเข้าบ้านล้อคกลอนตามที่ผุ้ใหญ่บอก รอจนผ่านมาเที่ยงคืน ก้ยังไม่เห็นเงาของผุ้เป็นพ่อ  เลอาจึงสั่งให้น้องเข้านอน เเละรอไปหาสึนะในตอนเช้าเเทน

 

 

 

01:10 ณ โรงพยายาล

 

 

 

"ส่งคนไปเฝ้าที่บ้านรึยัง"

 

 

 

"เรียบร้อยเเล้วครับ จากกล้องวงจรปิดเด็กๆ ก้เข้านอนกันหมดเเล้วครับ"

 

 

 

ลูกน้องคนสนิทรายงาน เพราะวันนี้เกิดเรื่องขึ้นที่บริษัททำให้อาราตะไม่สามารถปลีกตัวออกไปไหนได้ หากไม่ใช่คนของห้างสรรพสินค้านั่น พวกเขาคงไม่ต้องเสียเวลามาช้าเเบบนี้

 

 

 

"พรุ่งนี้สั่งคนไปจัดการไอ้หมาลอบกัดนั่นซะ ถ้าหากมันยังมารังควานธุรกิจของฉันอีกละก้ ฆ่าล้างตระกูลมันได้เลย"

 

 

 

"ครับ.. อาราตะซัง"

 

 

 

"ไปดูเเลพวกเด็กๆ ทางนี้ฉันจะจัดการเอง"

 

 

 

"ครับ ขอตัวครับ"

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ภายในอาคารที่เงียบสงัด ร่างสูงเดินเข้ามาหยุดที่หน้าห้องพักคนไข้หมายเลข 14 เขาสูบควันบุหรี่เข้าไปจนเต็มปอด แล้วพ่นควันสีขาวออกมาจนคลุ้งไปทั้งบริเวณ บุหรี่ไฟฟ้าเเท่งเล็กถุกเก็บกลับเข้าที่เดิม ก่อนมือหนาจะเปิดประตูเข้าไป โดยที่ไม่ต้องเคาะให้เสียเวลา

 

 

 

ร่างบางนอนหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมออยุ่บนเตียงคนไข้สีขาว ใบหน้าหวานที่ต้องเเสงจันทร์ในตอนนี้ขาวซีดคล้ายคนไร้เลือด

 

 

 

"สึนะ เวลาที่สามีกลับมาหา หน้าที่ของนายคืออะไร"

 

 

 

"......"

 

 

 

ตึงง!!

 

 

 

รองเท้าหนังเตะเข้าที่โต้ะไม้กลางห้องจนมันล้มโครม เสียงที่ดังขนาดนั้นปลุกให้คนตัวเล็กที่นอนซมเพราะพิษไข้ตื่นขึ้นมาในทันที

 

 

 

ดวงตากลมกระพริบถี่เพื่อปรับเเสงที่เข้าตา ก่อนจะเห็นร่างหนายืนอยุ่ตรงปลายเตียงเขา

 

 

 

"อะ อาราตะซัง..."

 

 

 

ไม่ทันได้ประมวลผลว่าที่นี่คือที่ไหน เเล้วทำไมตนเองถึงมาอยุ่ที่นี่

 

 

 

มือหนาก้คว้าเข้าท้ายทอยเสียเเล้ว ถูกดึงให้เชิดจนหน้าหงาย ใบหน้าเหยเกเมื่อรับรุ้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ศรีษะ

 

 

 

"อึก.. ผมเจ็บ"

 

 

 

"ระหว่างที่กูกำลังเครียดกับไอ้เเก่เวรนั่น ทำไมมึงต้องมาสำออยเอาตอนนี้วะสึนะ"

 

 

 

"ผมขอโทษ ผม..ไม่ได้ตั้งใจ อื้ออ! "

 

 

 

เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อมือที่ขยำท้ายทอยอยุ่นั้น กระชากเขาให้ตกลงมาจากเตียง อาราตะบีบคอเล็กให้เงยหน้าสบตาเขา ก่อนจะสั่งอีกคนด้วยน้ำเสียงที่เเสนเย็นชา

 

 

 

"อมซะ..สึนะ ทำหน้าที่ของมึงเดี๋ยวนี้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#####

 

กลับมาอิกครั้งพร้อมชาเยน1ถุงครับ ซอฟๆ ก่อนนะ ตอนหน้าไม่มีฉากเรียกเลือดครับ วางใจได้เลย^^

 

ข้าวปั้นเเซลม่อน

 

 

 

 

ความคิดเห็น