ปริญญาภรณ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หนีไม่พ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีไม่พ้น
แบบอักษร

 

"นี่! เตี้ย ฉันเห็นแฟนเธออยู่กับผู้หญิงในร้านอาหารข้างๆ!" เธอโดนผู้ชายกะล่อนแบบนั้นหลอกแล้วละ รีบไปดูให้เห็นกับตาซะจะได้เลิกคบกับมัน นี่ผมหวังอะไรอยู่เนี้ย!

 

"ฮะว่าไงนะ ใคร พี่เกีร์ยอะเหลอ?" ยังจะทำหน้างงใส่อีก

 

"ก็ใช่นะสิ"

 

"ช่างเขาเถอะ ฉันให้อิสระต่อกันนะ แหะๆปะกลับกันเถอะ" พูดไปยิ้มไป นี่เธอไม่คิดอะไรหน่อยเหลอ มันนอกใจเธออยู่นะ!!

 

 

"นี่เธอไม่โกรธเลยเหลอ จะไม่ไปดูซักหน่อยเหลอ"

 

"ไม่อะ ฉันอยากกลับไปดูซีรี่ละ กลับเถอะ!!" เห้ย แบบนี้ก็ได้เหลอวะ?

พอแท็กซี่ขับมาจอดถึงบ้านผม บีขอลงจากรถไปเลย

 

" ไว้เจอกันเปิดเทอม" เฮ้ย ไปง่ายๆแบบนี้เลยเหลอว่ะ ผมไม่เข้าใจบีจริงๆ เธอดูเป็นคนร่าเริงสดใจ แต่บางครั้งเธอก็ดูเศร้า! แต่ครั้งนี้ในดวงตาเธอไม่มีความเศร้าอะไรเลย เธอชอบมันจริงๆเหลอบี

 

บี Part

เห้อ ดีนะเร่งกลับก่อนไม่งั้นโดนจับได้แน่ยังไม่ได้บอกพี่เกีร์ยเลยเรื่องเอาชื่อไปอ้าง และนี่ยังไปเจอกินข้าวกับสาวอีก ถ้าฟีมรู้ว่าฉันโสด มันต้องเอาไปบอกที แล้วหมอนั้นก็ต้องตามตื้อฉันอีกแน่ๆ

 

ทำไมเดือนนี้มันร้อนจังนะ รำคาญผมจริงๆเลย ฉันต้องไปตัดออกซะหน่อยละก่อนจะเปิดเทอม ไหนๆก็ตัดมาแล้วถ่ายรูปลงเฟสบุ๊กหน่อยดีกว่า!!

 

Bee โพสต์ : อยากเป็นเด็กในใจพี่!!

Kreay: อยู่ในใจพี่อยู่แล้ว

Bee @Kreay เมื่อวานบีเห็นน่าที่ห้างอะ กินข้าวกับใคร

Kreay@Bee จุ๊ๆ เดี๋ยวไก่ตื่น!!

new: น้องอยู่ม. 3 รึเปล่าคะ?

Bee @new ฝากเนื้อฝากตัวนะคะรุ่นพี่

หัวหน้าห้อง : ว้าว นักเรียนใหม่รึเปล่าจ้ะ?

Bee @หัวหน้าห้อง 😂😂😂

Tee: น่ารักมากบี

Bee @Tee 😁

เปิดเทอมวันแรก

เห้อ ชอบการไปเรียนนะแต่ไม่ชอบการนั่งรถเมย์นี่นะสิ บางวันก็ต้องยืนถ้าคนเยอะ ด้วยความไม่ชินจากการตื่นสายช่วงปิดเทอม วันนี้ตื่นสายด้วยสิ โดนโหนรถเมย์แน่ๆเลย

 

"บี จะไปเรียนแล้วเหลอลูก ไม่กินข้าวรึไง"

น้าถามฉันที่กำลังก้มใส่รองเท้าอยู่

 

"ไม่กินคะน้า สายแล้ว" ฉันตอบกลับไปโดยไม่มองน้าด้วยซ้ำ บีรีบจริงๆคะวันนี้

 

"มากินข้าวก่อนลูก ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวน้าไปส่ง น้ามีเรื่องจะคุยด้วย" น้าเดชที่กำลังเดินมาจากด้านบนพูดขึ้น คุยอะไรคะ????? ฉันจึงถอดรองเท้านักเรียนออกและมานั่งยังโต๊ะกินข้าวที่น้าฉันได้เตรียมไว้ให้แล้ว "กินก่อนนะลูก กินเสร็จค่อยคุยกัน"

 

"อิ่มแล้วคะ น้าเดชมีอะไรจะพูดคะ" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่กินข้าวเสร็จ เพราะน้าเดชแกไม่กินข้าวแกดื่มแค่กาแฟกับขนมปังเท่านั้น!

 

"ต่อไปนี้บีไม่ต้องขึ้นรถเมย์ไปเรียนแล้วนะ มันอันตราย น้ารับปากเป็นคนขับรถให้กับฟีมแล้ว หนูก็ไปด้วยกันเลย ที่บ้านโน่นคนขับรถเขาลาออก ยังหาคนไม่ได้"

 

"ห้ะ หนูต้องไปเรียนพร้อมหมอนั้นเหลอ!"ตกใจนะสิ จู่ๆต้องไปเรียนพร้อมหมอนั้น!!

 

"จริงเหลอคะคุณ"น้าฉันถามน้าเดช น้าเดชก็พยักหน้าให้ "ดีแล้วลูกน้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเรา" ประโยคหลังน้าพูดกับฉัน น้าต้องเป็นห่วงมากกว่าเดิมสิคะ!! หนูกับหมอนั้นอาจจะตีกันได้ก็ได้!!

 

"ปะ ไปกันเถอะฟีมคงรอเราแล้ว"น้าเดชชวนฉัน

 

"ไปรถคันไหนคะน้าเดช ใช่รถวันที่ไปรับหนูที่สนามบิลรึเปล่า?"

 

"เปล่าลูก ไปรถน้า"

 

ฉันเดินมาขึ้นรถแล้วคะโดยฉันนั่งข้างน้าเดช ให้หมอนั้นนั่งบนหลังเป็นคุณชายไปเถอะ!

 

"บีลงไปกดอ๊อดไปลูก ฟีมจะได้ออกมา"

ฉันจึงลงไปกดอ๊อด ดูหมอนั้นสิเดินออกขึ้นรถหน้าตาเฉยไม่ตกใจเลยเหลอที่เห็นฉันอยู่บนรถ แต่ก็ดูตกใจนิดๆนะที่เห็นทรงผมของฉัน ทำไมละน่ารักละสิ

 

"เธอตัดผมทำไม!!!!"

 

"ทำไม น่ารักขึ้นละสิ" ฉันพูดไปแบบยิ้มๆ

 

"เปล่า ตลก อ้วนจนจะไม่มีคออยู่แล้วยังจะตัดผมสั้นอีก"

 

"นี่!!!! น้าเดชดูฟีมมันว่าบีสิ" ฉันตะคอกใส่ฟีมและหันไปฟ้องน้าเดช ไอปากปีจ่อ ฉันยังไม่ได้อ้วนขนาดนั้นสักหน่อย

 

"555 ฟีมเขาล้อเล่นน่าลูก"

 

"ผมพูดจริงครับ!!"

 

"นี่นาย หุบปากไปเลยนะ" ฉันพูดขึ้นอย่างรับไม่ได้ ไม่พูดไม่คุยไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ฉันชอบในตัวฉันแบบนี้ นายไม่ชอบก็เรื่องของนาย

โรงเรียน

เข้ามาในห้องเรียนฉันรู้สึกอยากเปลี่ยนที่นั่งเพราะรำคาญหมอนั้นแค่เจอกันทุกวันตอนเช้าก็น่าเบื่อพอละไปนั่งคู่กับป๋องหลังห้องเลยดีกว่า ให้ยัยนิวนั่งกับหัวหน้าละกัน ลืมบอกไปแก็งค์ฉันมีสมาชิกเพิ่มแล้วน่าาา จาก 2 เป็น 3 เพิ่มหัวหน้ามาอีกคน

" หัวหน้า เธอจะนั่งนี่จริงๆเหลอ???"หัวหน้าเดินมานั่งโต๊ะข้างหน้าฉันซึ่งมันเป็นโต๊ะที่เกือบจะหลังสุด ปกติหัวหน้าจะนั่งหน้าห้องนะ

 

"อืม ฉันจะนั่งใกล้เธอ"

 

"เจ๋งไปเลยยยย!!"

 

"ยัยบี หัวหน้า จะนั่งตรงนี้กันเหลอ? ที่ป๋องนิบี!!" ยัยนิวเดินเข้ามาในห้องพอดี ตอนนี้ในห้องก็เข้ามากันจะครบละ แต่ยังไม่เห็นป๋องเดินเข้ามาแหะ!

 

"แกไปนั่งข้างหัวหน้าละกัน เดี๋ยวให้ป๋องนั่งข้างฉันไง"

 

"แกแน่ใจนะ!!"

 

"อืม ฉันอยากนั่งตรงนี้อะ" ฉันไม่อยากฟีมมันมานั่งข้างหลังหรือข้างหน้าฉันไงละตอนนี้ฉันก็สบายใจแล้ว หมอนั้นพอลงจากรถอาจารย์ที่ปรึกษาก็เรียกไปช่วยยกหนังสือเลย เราก็เลยไม่ได้เดินเข้ามาห้องด้วยกัน อย่างน้อยๆฉันก็รอดจากรัศมีการนั่งใกล้ฟีมแล้ว จากนั้นสักพักอาจารย์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับฟีมที่หอบหนังสือมาด้วย ตอนนี้ในห้องเหลือที่ว่างแค่ตรงฉันที่เป็นที่ของป๋องและยัยส้มที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจงใจให้ฟีมไปนั่งด้วย หึ !

 

นักเรียนเคารพ เสียงหัวหน้าบอกทำความเคารพ

 

"สวัสดีค่ะ/ครับ"

 

"สวัสดีจ้ะเด็กๆ ฟีมไปหาที่นั่งได้แล้ว ขอบใจมากจ้ะ" จากนั้นฟีมก็เดินมาหาที่นั่งๆ เห้ย เดินเข้ามาผิดแถวรึเปล่าไปนั่งทางโน่นสิข้างๆยัยส้มนั่นไง ว่างรอสำหรับนายเลยนะ พอฟีมเดินมาใกล้ๆเท่านั้นแหละฉันก็หยิบกระเป๋ามาวางตัดหน้าก่อนที่หมอนั้นจะนั่งทันที!!

 

"ที่ของป๋องห้ามนั่ง!!!! นายไม่กลัวมีปัญหากับป๋องรึไง" ในห้องทุกคนต้องกลัวป๋องกันเพราะป๋องเป็นเด็กออกจะเกเรและพูดจาไม่เพราะ แต่ฉันกลับสนิทด้วยเพราะฉันไม่ถืออยู่แล้วกับคำว่ากูมึง!!!

 

"ป๋องย้ายโรงเรียนแล้ว"

 

"ห้ะ! ว่าไงนะ????" ไม่จริ้งงงงงงง

 

###########

 

สงสารบีหนีฟีมไม่พ้นจริงๆ😂

 

 

ความคิดเห็น