มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เงินเดือนของกระติ๊บ2

ชื่อตอน : เงินเดือนของกระติ๊บ2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 431

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2563 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เงินเดือนของกระติ๊บ2
แบบอักษร

เมื่อกลับถึงรีสอร์ต พบรักก็บอกให้คนหายงอนแล้วไปทำงานช่วยลำดวนไปก่อน วันพรุ่งนี้ เขาจึงจะมอบหมายงานหน้าที่ใหม่ให้เธอ พลอยชมพูรับคำอย่างว่าง่าย หญิงสาวเดินไปทางห้องครัว พอดีกับเป็นเวลาเที่ยงวัน พนักงานเลยรวมตัวกันที่นี่ค่อนข้างเยอะ 

“คุณกระติ๊บ” ลำดวนกวักมือเรียกเมื่อเห็นคนที่ตามหามาตั้งแต่เช้าเดินเข้ามาใกล้ 

“กินอะไรมาหรือยังคะคุณกระติ๊บ”  

“กินแล้วค่ะ อิ่มตื้อเลย” ก็จะไม่ให้อิ่มได้อย่างไร เธอกินขนมมาตลอดทาง และกินหมดคนเดียวไม่แบ่งคนขับรถด้วย 

“แล้วนี่ไปไหนมาคะ รู้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก”  

“วันนี้เงินเดือนออกหรือคะ แล้วติ๊บต้องไปรับเงินเดือนที่ไหนคะ” พลอยชมพูถามกลับด้วยความตื่นเต้น 

“ของน้าและของคนอื่นที่เป็นพนักงานประจำก็โอนเข้าบัญชีค่ะ แต่ถ้าเป็นพวกจ้างรายวันมาทำงานบางอย่างก็ให้ไปรับกับการเงินที่ออฟฟิศ”  

“งั้นติ๊บคงต้องไปรับที่ออฟฟิศ เพราะติ๊บไม่ได้ให้เลขที่บัญชีธนาคารไว้ ติ๊บไปรับตอนนี้เลยได้ไหมคะ” เพราะเป็นเงินเดือนจากน้ำพักน้ำแรงเดือนแรก หลังจากที่ออกจากบ้านมาทำงานที่นี่ พลอยชมพูจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ 

“ตอนนี้ติดพักเที่ยงค่ะ ไปรับหลังบ่ายโมงดีกว่าค่ะ” พลอยชมพูพยักหน้ารับ ยิ้มหวานวาดฝันถึงเงินเดือนก้อนเล็กๆ ของเธอ 

 

“เอ่อ...คุณพบบอกว่าจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้คุณกระติ๊บเองค่ะ”  

พลอยชมพูโกรธจนควันออกหู เมื่อเธออุตส่าห์เดินไปถึงออฟฟิศเพื่อจะรับเงินเดือนจากฝ่ายการเงิน แต่กลับได้รับคำตอบว่า เจ้าของรีสอร์ตจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เธอเอง นั่นหมายความว่าเธอต้องเดินไปหาเขาที่ลำธารจำลองที่เขากำลังคุมงานอยู่ ซึ่งตรงนั้นมันอยู่เกือบสุดเขตพื้นที่ของรีสอร์ต แต่เธอก็ยอมเดินตากแดดไปหาเขา ไม่ใช่เพราะร้อนเงิน แต่เพราะหัวร้อนต่างหาก เขารู้อยู่เต็มอกว่าวันนี้เป็นวันที่พนักงานทุกคนรอคอย ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในพนักงานเหล่านั้น แล้วทั้งที่เขาเป็นคนพาเธอเข้าไปในเมืองตั้งแต่เช้า หากเขาจะให้เงินเดือนเธอตั้งแต่เช้า เธอก็จะได้ซื้อของใช้จำเป็นกลับมาด้วย เขาเป็นเจ้านายที่แย่ที่สุด ไม่เห็นใจลูกน้องผู้รอคอยเงินเดือนบ้างเลย 

พบรักขมวดคิ้วมุ่นมองคนหน้าหงิกที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ แดดร้อนขนาดนี้เธอจะเดินตากแดดมาเพื่ออะไร หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า แล้วมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ 

“คุณพบคะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ติ๊บขอเวลาสักครู่ค่ะ” พลอยชมพูไม่อยากโวยวายต่อหน้าคนงาน พอบอกเขาแล้ว เธอก็เดินมารอเขาที่ใต้ร่มไม้ 

พบรักสั่งงานลูกน้องเรียบร้อยแล้วจึงเดินตามหญิงสาวไป เขามองใบหน้าหงิกงอด้วยความไม่เข้าใจ ชั่วโมงที่แล้วก็ว่าหายงอนแล้วนี่นา แล้วนี่งอนเรื่องอะไรอีก 

“คุณพบทำไมไม่จ่ายเงินเดือนติ๊บ” คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นข้างหนึ่งทันทีที่หญิงสาวเปิดฉากทวงเงินเดือน 

“ลืมครับ” เขายอมรับว่าลืมจริงๆ เมื่อเช้าก็มัวแต่นึกถึงเรื่องที่ต้องพาเธอไปฉีดยา แล้วแม่คุณก็ดันมางอนเขาเรื่องที่เขาหาว่าเธอเป็นเด็กโข่งอีก เขาก็มัวแต่คิดหาทางง้อ จนลืมไปว่าวันนี้ต้องจ่ายเงินเดือนให้เธอ 

“คนแก่ ขี้ลืม ทำไมไม่เห็นใจคนที่รอเงินเดือนบ้าง ทีตอนหักค่าแรงล่ะทำไมไม่ลืมๆ ไปบ้าง” พลอยชมพูต่อว่าเขาด้วยความโมโห แก้มใสแดงปลั่งเพราะเดินตากแดดมาไกล เหงื่อก็เต็มหน้าเต็มตัว ร้อนก็ร้อน โมโหก็โมโห อยากจะว่าเขาให้มากกว่านี้ แต่ก็ยั้งเอาไว้ เพราะขืนว่าเยอะไป เขาไม่จ่ายเงินเดือนให้ล่ะแย่เลย 

“แล้วไหนล่ะคะ เงินเดือนของติ๊บ” พอว่าเขาแล้ว พลอยชมพูก็แบมือขอรับเงินเดือน 

พบรักกอดอก หลุบตามองมือเรียวที่แบยื่นมาตรงหน้า เขาส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนบอกเธอว่า 

“ซองเงินเดือนอยู่ในห้องทำงานที่ออฟฟิศ”  

พลอยชมพูดึงมือกลับ อ้าปากพะงาบๆ อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ นี่เธอเดินตามหาเขามาถึงนี่ เพื่อจะพบว่าเธอต้องเดินกลับไปเอาเงินเดือนที่ออฟฟิศอย่างนั้นเหรอ 

พบรักหัวเราะในลำคอกับท่าทางโมโหของคนอยากได้เงินเดือน 

“กลับไปเอาตอนนี้เลยไหม นั่งรถกล์อฟกลับไปพร้อมกับผม”  

“ค่ะ” โอเค...ไม่ต้องเดินตากแดดกลับไปที่ออฟฟิศ แบบนั้นเธอก็พอให้อภัยได้ 

ตั้งแต่พลอยชมพูมาทำงานที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องทำงานของพบรัก หญิงสาวมองห้องกว้างที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น เรียบง่ายเน้นการใช้งานได้จริง 

“นี่เงินเดือนของคุณ” พบรักยื่นซองเงินเดือนเก้าพันกว่าบาทให้คนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับตัวเอง โดยระหว่างเธอกับเขามีโต๊ะทำงานตัวใหญ่กั้นอยู่ 

“ขอบคุณมากค่ะ” พลอยชมพูยกมือไหว้ก่อนยื่นมือไปรับซองมาถือไว้ ปากอิ่มระบายยิ้มหวานน่ารัก ยิ้มให้กับซองเงินเดือนในมือ และเงยหน้าขึ้นเผื่อแผ่รอยยิ้มไปยังคนที่ให้เงินเดือนเธอด้วย 

“อยากซื้ออะไรไหม”  

“อยากค่ะ แต่เอาไว้วันหลังก็ได้ วันนี้เพิ่งออกไปข้างนอกมา ไปบ่อยๆ เดี๋ยวเจ้านายจะตัดเงินเดือนจนไม่เหลือ”  

คนถูกลูกน้องเหน็บยิ้มบาง เขามองมือเรียวกรีดนิ้วนับแบงก์ 

“ผมหักสองพันสองร้อยบาท ตามที่เราตกลงกันไว้”  

“ติ๊บก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เมื่อนับเงินเรียบร้อยแล้ว พลอยชมพูก็ปิดซองไว้เหมือนเดิม 

“พอใช้ไหม” พบรักถามเพราะเป็นห่วงว่าคุณหนูที่เคยมีเงินใช้ไม่ขาดมือ กลับต้องมาใช้แบบจำกัดจำเขี่ย เขากลัวเธอจะทนไม่ไหว แล้วหนีกลับบ้านไปซะก่อน เขายังไม่อยากให้เธอกลับไปไหน 

“ถ้าบอกว่าไม่พอใช้ คุณพบจะเพิ่มเงินเดือนให้ติ๊บเหรอคะ” พลอยชมพูถามแล้วยิ้มกว้าง ตาเป็นประกาย 

“เปล่า จะบอกว่าไม่พอก็ต้องพอ”  

“โธ่! ก็นึกว่าจะใจดีให้เงินเดือนเพิ่ม” ใบหน้ายิ้มร่าเมื่อครู่หุบลงทันควัน 

“คนอื่นเขายังพอใช้เลย อยู่ที่นี่บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ผมไม่เห็นว่ากระติ๊บมีความจำเป็นต้องใช้เงินเลยนะ”  

“ผู้ชายก็งี้แหละ ไม่เข้าใจผู้หญิงเอาเสียเลย คุณพบรู้ไหมว่าผู้หญิงน่ะ เขามีของที่ต้องซื้อใช้ประจำเดือนเยอะแยะ”  

“ของใช้ประจำเดือน...หมายถึงผ้าอนามัยเหรอ มันก็ไม่น่าจะแพงอะไรขนาดนั้นนะ”  

พลอยชมพูถอนหายใจแรง ตาคู่งามเหลือบมองบน 

“ติ๊บไม่คุยกับคุณพบแล้ว ผู้ชายอะไรไม่เข้าใจความเป็นผู้หญิงเอาเสียเลย ติ๊บขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”  

ลูกจ้างสาวสวยของพบรักสะบัดค้อนเดินออกจากห้องไปแล้ว ชายหนุ่มมองตามจนกระทั่งประตูห้องปิดลง พบรักเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจบางเบา ระบายยิ้มเต็มใบหน้าคมเข้ม เธอน่ารักสดใส เวลาได้พูดคุย ได้อยู่ใกล้ๆ เขายอมรับว่าหัวใจเต้นในจังหวะที่แปลกไปจากเดิม 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

ความคิดเห็น