มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมรีขี้เมา2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 450

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 18:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมรีขี้เมา2
แบบอักษร

บริเวณที่ถูกเตรียมไว้สำหรับจัดงานแต่งงานเล็กๆ ของคู่บ่าวสาวเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นสวยงาม บนสนามหญ้าสีเขียวมีเก้าอี้สีขาววางเรียงแถวละห้าตัวอยู่สี่แถว ต้นไม้ที่อยู่รอบๆ บริเวณจัดงานถูกตกแต่งด้วยนกกระดาษสีน้ำเงินที่ร้อยเชือกแล้วนำมาห้อยไว้กับกิ่งไม้ แบ็กดรอปที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดของเก้าอี้สำหรับแขกเป็นเสาไม้สองเสาและมีราวพาดด้านบนสูงประมาณสองเมตร มีผ้าบางเบาสีขาวผูกไว้อย่างสวยงาม ประดับแซมด้วยนกกระดาษสีน้ำเงินและดอกกุหลาบขาว บนพื้นหญ้ามีกลีบกุหลาบขาวโปรยไว้รอบๆ

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวหล่อและสวยเหมาะสมกันมาก พิธีเรียบง่ายทว่าอบอุ่น เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงชื่นชมคู่บ่าวสาว พนักงานรีสอร์ตที่คอยให้บริการแขกทำหน้าที่อย่างดีไม่ขาดตกบกพร่อง

พลอยชมพูช่วยเพื่อนพนักงานดูแลความเรียบร้อยของงานแล้วแอบมายืนยิ้มดูคู่บ่าวสาวด้วยสายตาชื่นชม

“อู้งานเหรอ” คำกล่าวหาร้ายแรงจากเจ้าของรีสอร์ตที่ย่องมาข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทำให้พลอยชมพูหันขวับไปมอง หญิงสาวค้อนวงเล็กๆ ให้เขาด้วยความลืมตัว

“ติ๊บทำงานส่วนของติ๊บเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“แล้วทำไมไม่ไปนั่งพัก” พบรักถามด้วยเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

“ติ๊บอยากดูนี่คะ คุณพบดูสิเจ้าบ่าวเจ้าสาวดูดีมาก เหมาะสมกันที่สุด งานก็น่ารักอบอุ่น ถ้าติ๊บแต่งงานติ๊บจะจัดแบบนี้แหละ ไม่ต้องเชิญแขกคนอื่นมาเลย เอาแค่ญาติพี่น้องคนสนิทก็พอแล้ว แต่ติ๊บไม่เอานกกระดาษนะ ของติ๊บต้องเป็นธีมดาวกระดาษสีเงินระยิบระยับกับดอกคัทลียาสีขาว” พลอยชมพูหลับตาจินตนาการถึงงานแต่งงานของตัวเอง ...งานแต่งงานที่ยังหาเจ้าบ่าวไม่ได้

“ชุดเจ้าสาวขอเป็นกระโปรงสั้นสีขาว”

“เพราะถ้าเป็นกระโปรงยาว คุณจะเดินเหยียบชายกระโปรงตัวเองแล้วล้มหน้าคะมำ”

พลอยชมพูลืมตาขึ้นตื่นจากฝันหวาน หญิงสาวเงยหน้ามองคนพูดจาดับฝันของเธอด้วยสายตาไม่พอใจ

“หรือไม่จริง กะเปิ๊บกะป๊าบขนาดนี้ นอกจากกระโปรงสั้นแล้ว คงต้องใส่รองเท้าส้นเตี้ยด้วย”

“ผู้ชายปากร้าย” พลอยชมพูว่าแล้วสะบัดค้อนให้เขา หญิงสาวเดินไปหาที่นั่งพัก ระหว่างเดินหนีเขาไป เธอก็บ่นอุบอิบไปเรื่อย หลักๆ คือบ่นว่าเขาเป็นมารขัดขวางฝันหวานของคนอื่น

พบรักยกมือขึ้นกอดอก มองตามร่างบางเดินหนีไปด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนหันไปมองบริเวณที่งานแต่งกำลังดำเนินอยู่ แล้วระบายยิ้มบางเบาโดยไม่รู้ตัว

หลังพิธีแต่งงานของลูกค้าเสร็จสิ้นลงแล้ว ช่วงค่ำมีงานเลี้ยงแขกผู้มาร่วมงาน พนักงานรีสอร์ตต้องมาคอยทำหน้าที่บริการอาหารและเครื่องดื่ม พลอยชมพู น้ำหวาน และพนักงานชายอีกคนรับหน้าที่ผสมเครื่องดื่ม

“สีสวยจังเลย” แม้จะอยู่ประจำจุดผสมเครื่องดื่ม แต่ดูเหมือนว่าพลอยชมพูก็ทำได้แค่เพียงยืนให้กำลังใจเพื่อนพนักงาน และชื่นชมเมื่อพนักงานชายผสมเครื่องดื่มและจัดวางท็อปปิ้งบนแก้วออกมาได้อย่างสวยงาม

“อร่อยด้วยนะคะคุณกระติ๊บ” น้ำหวานกระซิบบอก

“อร่อยแต่เมาแหงๆ” พลอยชมพูทำหน้าเหยเก

“ไม่เมาหรอกค่ะ ผสมเหล้านิดเดียวเอง ลองชิมดูหน่อยไหมคะ” น้ำหวานยื่นแก้วน้ำสีสวยให้พลอยชมพู

“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวเมา เดี๋ยวถูกคุณพบว่า” พลอยชมพูส่ายหน้าปฏิเสธ

“ลองชิมดูนิดเดียวเองค่ะ คุณพบไม่เห็นหรอก อย่างน้อยก็จะได้รู้รสชาติ เผื่อวันหลังจะได้มาหัดชงไงคะ” น้ำหวานยื่นแก้วไปแตะมือพลอยชมพู คนถูกคะยั้นคะยอรับมาถือไว้สีหน้าไม่สู้ดีเท่าไร

“แก้วเดียวไม่เมาหรอกค่ะ” น้ำหวานยังคงเชียร์ให้เธอดื่ม

พลอยชมพูตัดสินใจยกแก้วขึ้นจิบนิดเดียว พอรู้รสว่าอร่อยจริงๆ อย่างที่น้ำหวานบอก หญิงสาวก็กระดกรวดเดียวหมด

“อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะ ไม่เมาด้วย” คนเพิ่งกินค็อกเทลไปแก้วเดียวยิ้มร่า อร่อย ไม่เมา แถมยังรู้สึกสดชื่นซาบซ่าด้วย

 

“กระติ๊บ!” พบรักกลับมาถึงบ้านประมาณตีสอง เขาดูแลกระทั่งลูกค้าที่นั่งดื่มคนสุดท้ายกลับไปพักผ่อนที่ห้อง แต่เมื่อเดินเข้ามาในบ้านกลับพบว่าคนที่กลับบ้านมาก่อนเขานอนหลับสนิทบนโซฟา

“นี่ดื่มเหรอ” เมื่อโน้มใบหน้าลงไปใกล้ เขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ มือหนายื่นไปตบแก้มนุ่มเบาๆ เจ้าของแก้มไม่ได้รู้สึกตัวเลย ไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิกตัว

“ดื่มแอลกอฮอล์ระหว่างทำงานแบบนี้ต้องหักเงินเดือน” พบรักขู่คนนอนหลับลึก แต่คนถูกขู่ก็หาได้รู้ตัวไม่ ชายหนุ่มถอนหายใจแรง ยืนมองร่างบางที่นอนหงายหลับตาพริ้ม เขากำลังตัดสินใจว่าจะเอายังไงดีกับเมรีขี้เมาคนนี้

สุดท้ายพบรักก็ตัดสินใจอุ้มคนเมาขึ้นมาส่งถึงห้อง ทว่าพอวางเธอลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว แทนที่เขาจะได้กลับไปอาบน้ำอาบท่าเพื่อพักผ่อนที่ห้องตัวเอง ยายเมรีหน้าใสก็กลับกอดลำคอเขาไว้แน่น

“พี่ต่ายนอนเป็นเพื่อนติ๊บหน่อย” พลอยชมพูอ้อนทั้งที่ยังหลับตา สติอันเลือนรางทำให้เธอนึกว่าคนที่อุ้มมาส่งถึงเตียงคือพี่ชาย

พบรักพยายามแกะมือเธอออก แต่พอแกะมือซ้ายออก มือขวาก็ยกขึ้นมาจับเขาใหม่ ปล่อยจากลำคอ เธอก็เปลี่ยนมากอดแขน คนเมาแสนดื้อไม่ยอมปล่อยเขาไปไหน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเอนกายลงนอนเคียงข้าง กะว่าให้เธอหลับสนิทก่อน เขาถึงจะลุกขึ้นกลับห้องตัวเอง

 

อากาศยามเช้าเย็นสบาย ที่นอนหนานุ่มก็ช่างเหมาะแก่การนอนหลับพักผ่อนที่สุด พลอยชมพูระบายลมหายใจออกมาเบาๆ คลี่ยิ้มบางบนใบหน้า หญิงสาวขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นที่กกกอดแนบกายอยู่ อ้อมกอดแข็งแรงที่กระชับแน่นขึ้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น สบายตัว จนไม่อยากลืมตาขึ้นเลย แต่เดี๋ยวก่อน....

ดวงตาคู่งามลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว พลอยชมพูกะพริบตาปริบๆ มองแผ่นอกที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยขึ้นมองเจ้าของไออุ่นที่เธออิงซบอยู่ และเมื่อเห็นชัดเจนว่าเขาเป็นใคร พลอยชมพูก็อ้าปากค้าง เบิกตากว้าง ในหัวเริ่มคิดหาทางออกจากสถานการณ์กระอักกระอ่วนใจที่กำลังเผชิญอยู่

เธอควรกรีดร้อง โวยวาย ทุบตีเขาดีไหม หรือว่าควรพาตัวเองออกไปจากตรงนี้แล้วหนีกลับบ้านไปเลย หรือจะปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาแล้วทำเนียนบอกไปว่าเธอเพิ่งกลับเข้าห้องมา แล้วถามเขาว่าแอบมานอนบนเตียงเธอตั้งแต่เมื่อไร หลากหลายความคิดตีกันอยู่ในหัว แต่มันไม่เข้าท่าสักอันเลย โธ่! ต้องทำอย่างไร ควรทำอย่างไรดี แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เธอคิดว่าอย่างแรกที่ควรทำตอนนี้คือ ควรพาตัวเองออกจากอ้อมแขนผู้ชายที่เป็นเจ้านายก่อนดีกว่า

 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ

ความคิดเห็น