มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค่เริ่มต้น

คำค้น : ตบจูบ คนเลว หนี บังคับ ขืนใจ ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2563 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่เริ่มต้น
แบบอักษร

ลลนาลงมาจากชั้นบน เมื่อเด็กรับใช้ขึ้นไปรายงานว่า รถของไร่แสงตะวันมาถึงแล้ว เก้าโมงเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน เมื่อข้อมือบางพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เธอรับรู้อีกอย่างว่าเผ่าเพชร เป็นคนตรงเวลา ร่างบางเดินลงบันไดมาเรื่อยๆ ข้าวของเครื่องใช้ของเธอถูกเด็กรับใช้ขนลงมาตั้งแต่เช้า และกำลังถูกลำเลียงขึ้นท้ายรถเอสยูวีสีดำที่จอดอยู่หน้าบ้าน ตั้งแต่เมื่อวานลลนาไม่ได้ลงมาชั้นล่างอีกเลย เธอปฏิเสธอาหารเย็นและเช้า สำรับที่เด็กรับใช้ยกขึ้นไปให้ เธอก็ไม่แตะมัน ไม่ได้ประท้วงเพราะรู้ว่าทำไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่มีใครสนใจเธอสักเท่าไร ร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องรับแขก ที่มีคุณประกรกับคุณลัดดากำลังนั่งเล่นละครอยู่ ด้านหน้าท่านเป็นไหล่กว้างของใครบางคนที่นั่งหันหลังให้เธอ ผู้ชายคนนี้ตัวใหญ่มากขนาดนั่งแผ่นหลังยังสูงเลยพนักโซหาขึ้นมาเล็กน้อย ลลนามองกวาดไปยังไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตลายตาหมากรุกสีเข้ม ไล่ขึ้นไปบนลำคอแกร่ง ก่อนจะไปหยุดที่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ยาวลงมาระบ่า 

“อ้าว...ยัยปอลงมาพอดีเลย มานี่ลูกมาสวัสดีพี่เผ่าสิลูก”คุณลัดดาเอ่ยเรียกเธอเสียงหวาน ยังไม่ทันที่เท้าบางจะขยับไปไหน คนที่นั่งหันหลังให้ก็หันมา ลลนาตาค้าง เมื่อสายตาไปปะทะกับแผลเป็นบริเวณซีกหน้าด้านซ้ายของเขาเต็มตา แผลเป็นปูดโปนเป็นริ้วกระจายอยู่ทั่วซีกหน้า ‘ไอ้หน้าผี’ ลลนานึกถึงคำที่มารดาใช้เรียกเขาเมื่อวาน ดวงตากลมโตจ้องค้างที่ซีกหน้าด้านนั้น และดูเหมือนเจ้าของใบหน้าก็จะรู้ตัว เพราะริมฝีปากหยักบิดขึ้นเล็กน้อย เป็นการยิ้มทักทาย แต่ลลนาเรียกมันว่าแสยะเสียมากว่า

“ยัยปอ เสียมารยาทจริง ไหว้พี่เขาสิลูก”คุณลัดดาเอ่ยขัดจังหวะ เมื่อเห็นหนุ่มสาวจ้องกันตาไม่กระพริบ

“สวัสดีค่ะ”มือบางยกขึ้นทำความเคารพตามมารยาท ลลนาเห็นแววไหววูบในดวงตาคู่ดุนั้นนิดหนึ่ง ก่อนมันจะเปลี่ยนให้กับมานิ่งเฉยดังเดิม ดวงตาสีดำยังคงมองเธอนิ่ง 

“คุณเผ่าคะ ยัยปอค่ะ ลลนา คนที่...”คำพูดคุณลัดดาค้างไว้แค่นั้น เมื่อเสียงแหบห้าวดังขัดขึ้น

“คนที่พวกคุณเอามาขัดตาทัพหรือครับ”

ร่างบางชาวูบเมื่อได้ยินคำพูดนี้ คุณประกรหน้าเสีย ผิดกับคุณลัดดาที่หน้ากลับตึงขึ้น

“คือเรา...”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะจะคนไหนก็ไม่สำคัญ เพราะหลักๆเธอก็เป็นแค่แม่พันธุ์ให้ผม ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ผมจะได้กลับเลย”คำพูดที่คนร่างสูงสาดใส่ ทำให้ลลนานึกฉุน ถึงแม้จะไม่พอใจกับการกระทำของพ่อแม่ แต่เมื่อท่านถูกคนแปลกหน้าดูถูก ลลนาก็ทนไม่ไหว

“ถ้าจุดประสงค์หลักที่ฉันต้องไปอยู่กับคุณ เพียงแค่เป็นแม่พันธุ์ งั้นเราขอยกเลิกสัญญาค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงหาแม่พันธุ์ได้ดีว่าฉันแน่นอน”ลลนาเอ่ยขึ้น

“ปอ...”คุณประกรเอ่ยเรียกชื่อลูก เพราะรู้จักนิสัยลลนาดี

“อันที่จริงในสัญญาก็ไม่ใช่คุณตั้งแต่แลกนี่ ทำไมถึงอยากจะมาเป็นแทนน้องล่ะ หรือว่าหวังอะไรมากกว่านั้น”

“ฉันไม่ได้หวังหรือคิดอะไรทั้งนั้น ทางเราไม่ได้ขัดสนถึงขนาดต้องขายตัวเองกินหรอกค่ะ ถ้าคุณไม่เต็มใจก็แค่ยกเลิก”

“ผมเสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งล่อง หวังว่าจะได้แม่ของลูกเป็นสินค้ามือหนึ่ง แต่ที่ไหนได้กลับมาได้ของมือสอง พวกคุณไม่ต้องเสียเวลาย้อมหรอก แค่จับเธอใส่ตะกร้าเขย่าน้ำมาให้ ผมก็โอเคแล้ว ขอตัวนะครับ เสียเวลามามากพอ ไป!”พูดจบร่างสูงก็หันมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ก่อนจะออกแรงลาก 

“คุณเผ่าเพชร ปล่อยลูกสาวผมนะ”คุณประกรตวาดลั่น เมื่อเห็นชายหนุ่มกระทำกริยาแบบนั้นกับลูกสาว

“ทำไมครับ คุณก็จงใจโยนเธอลงขุมนรก แล้วจะรออะไรล่ะ ก็ดูให้เห็นกับตาไปเลยสิ”

“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ!”ลลนาพยายามบิดข้อมือออกจากฝ่ามือใหญ่ เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่เขาจงใจกดลงมาบนข้อมือของเธอ 

นอกจะไม่ปล่อยแล้ว เผ่าเพชรยังจงใจทำให้ลลนาเจ็บมากขึ้น ร่างสูงกระชากคนร่างบางปลิวติดมือออกมาด้านนอก คุณประกรและคุณลัดดาต่างก็ตกใจไม่น้อย ที่ชายหนุ่มกระทำกับลูกสาวของเขาโดยไม่เกรงใจเลยสักนิด คนงานในบ้านต่างก็มามุงดู เมื่อได้ยินเสียงดังโวยวายของเจ้าของบ้าน ลลนายังดิ้นหนี แต่เธอไม่ร้องให้พ่อแม่ช่วยสักคำเพราะรู้ว่าร้องไปก็เท่านั้น เพราะท่านไม่คิดจะช่วยเธออยู่แล้ว ถ้าสงสารลูกจริงๆทำไมถึงส่งเธอมา

“คุณเผ่า อย่าทำน้องนะคะ นั่นแมงปอของคุณเผ่าไงคะ”ลัดดาตะโกนบอก เผ่าเพชรยกยิ้มมุมปาก ในขณะที่หัวคิ้วลลนาขมวดมุน ‘แมงปอ’อย่างนั้นหรือทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้

เผ่าเพชรหัวเราะในลำคอเบาๆ ใจจริงอยากจะระเบิดเสียงออกมาให้ดังลั่น นี่คนบ้านนี้คงคิดว่าเขาเป็นบ้า หรือไม่ก็สติฟั่นเฟือนถึงได้คิดว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้ อุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ทำให้เขาเสียโฉม แต่สมองของเขายังดีอยู่ 

“ผมต้องการแก้วใบที่มันสวยงาม แต่พวกคุณจงใจยื่นแก้ว‘บิ่น’มาให้ผม ก็ไม่จำเป็นต้องถนอม”พูดจบใบหน้าเครียดขึงก็เงยขึ้นมองไปยังชั้นบน ดวงตาแข็งกราวมองลอดบานหน้าต่าง ที่ตอนนี้เห็นเพียงผ้าม่านสั่นไหว 

บนนั้นมีคนแอบดูอยู่ หึ!ไหนว่าลันลดาหายตัวไป แล้วข้างบนนั่นมันคืออะไร ดวงตาคมดุมองกลับไปที่คุณประกร ที่ตอนนี้ยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก คุณลัดดาก็เช่นกัน

“จะไปก็รีบไป ฉันพร้อมแล้ว!”ลลนาพูดขึ้น เมื่อจับความหมายในตาดุนั้นได้ เขาเห็นลันลดา และเธอคงจะยอมให้เขาเปลี่ยนเอาตัวน้องไปไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ดิบเถื่อน และเลวได้ใจ ก็เหมาะแล้วกับแก้วบิ่นอย่างเธอ เพราะไม่นานมันก็คงแตก ดีกว่าปล่อยให้แก้วเจียระไนใบสวย ต้องตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่รูคุณค่า ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอด ก้มหน้ารับชะตากรรมตัวเอง

“ดี! พร้อมแล้วก็ดี”

“ยัยปอ!”คุณลัดดาเรียกลูกสาว เมื่อเห็นเธอโดนลากเร็วๆไปที่รถ ถึงแม้จะเป็นคนตัดสินใจแบบนี้ แต่พอมาเจอเผ่าเพชรจริงๆ นางก็อยากจะเปลี่ยนใจ

“ไม่ต้องห่วงปอหรอกค่ะ ปอดูแลตัวเองได้ ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่างที่แม่เลือกให้ปอ”

“ปอ!”

“ถ้าปอไม่ตายเสียก่อน ปอจะกลับมาเยี่ยมนะคะ”ร่างบางน้ำตารื้อ เมื่อต้องไปจริงๆ เผ่าเพชรหยาบคายจริงๆ สมแล้วที่คุณลัดดาว่า เขาเป็นคนบ้า

ซีกหน้าคมคายเครียดเขม็ง เมื่อคนตัวเล็กพูดจบ ดีให้คิดแบบนั้นก็ดี เธอจะได้กลัวเขา 

ไม่มีการล่ำลา เมื่อร่างสูงโยนคนตัวเล็กขึ้นรถ ก่อนจะขึ้นตามและกระชากรถออกมาด้วยความเร็วสูง 

ลลนากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

“กลัวหรอ!”เผ่าเพชรถามเสียงเย็น

“ค่ะ”ลลนาตอบสั้นๆตามความจริง

“กลัวแล้วมากับฉันทำไม”

“คุณจะถามทำไม ในเมื่อคุณเป็นคนยืนยันเองว่าจะเอาคน!”

“ฉันจะเอาลันลดาโว้ย! ไม่ใช่เธอ”

“แล้วคุณลากฉันมาทำไม!”

“เห็นเธออยากมาจนตัวสั่น เลยไม่อยากขัดศัทธรา”

“เข้าใจสะใหม่ด้วยนะคะคุณเผ่าเพชร ฉันไม่ได้อยากมากับคุณเลย”

“แล้วกระเป๋าเสื้อผ้าห้าใบมันคืออะไร”

“ค่ะ...แล้วแต่คุณจะคิด”ลลนาตัดบท ก่อนจะหันมาสนใจกับมือถือในมือต่อ เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา จะเอาเธอไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหนก็เชิญ

“อยากจนตัวสั่นละสิ ยัยแมงปอปีกหัก!”สิ้นเสียงดูถูก ดวงตากลมโตหันมามองซีกหน้าที่มีรอยแผลเป็นอย่างนึกสงสัย ‘แมงปอ’อย่างนั้นหรือ วันนี้เธอได้ยินคำเรียกนี้สองครั้งแล้ว ครั้งหนึ่งมาจากปากคนเป็นแม่ ครั้งที่สองมาจากปากเน่าๆของคนหน้าผีนี่

เผ่าเพชรขับรถไปด้วยความเร็วสูง ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรกันอีก ลลนาเอาหูฟังใส่หู กันตัวเองออกมาอยู่โลกส่วนตัว เพราะอีกไม่นานเธอจะต้องเข้าไปอยู่ในโลกใบใหม่กับหน้าที่ใหม่ เผ่าเพชรก็ไม่สนใจเธออีก หลายครั้งที่ดวงตาคมดุหันมามองซีกหน้าของคนที่นั่งหลับข้างๆ เธอหลับจริงไหมเขาไม่รู้ แต่ก็ดีกว่าให้เธอมานั่งแหกปาก เพราะเขาไม่อยากคุยกับเธอ ภาพผ้าม่านหน้าต่างห้องสั่นไหว ยังติดอยู่ในหัว เขารู้ว่าลันลดาอยู่บนนั้น แต่คุณประกรเลือกที่จะส่งลลนามาให้เขาแทน ได้จะใครเขาไม่เกี่ยง เพราะสุดท้ายเธอก็จะมีจุดจบเดียวกัน ไม่นานคนที่นั่งคอแข็งหลับตานิ่งก็คออ่อนพับลงมากับเบาะรถ เผ่าเพชรเหลือบมองหน้าเธออีกครั้ง ทั้งที่บอกไม่สนใจเธอ แต่สายตาเจ้ากรรมกลับเฝ้าวนๆไปแต่ที่ใบหน้าสวยหวาน ผู้หญิงคนนี้ชื่อ ลลนา คนที่จะไปใช้ชีวิตอยู่กับเขา 

รถเอสยูวีหักพวงมาลัยเข้าปั๊ม เมื่อเผ่าเพชรอยากทำธุระส่วนตัว ร่างสูงก้าวลงจากรถเมื่อหาที่จอดได้ เขาไม่สนใจคนที่นั่งหลับ ไม่ปลุกไม่ถาม อยากนอนก็ให้เธอนอนไป

ลลนารู้สึกตัวเมื่อรู้สึกร้อน นี่เธออยู่ที่ไหนถามตัวเอง เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะไปสะดุดตากับร้านสะดวกซื้อ ปั๊มน้ำมันคือคำตอบที่ได้ เมื่อเห็นโลโก้ประจำปั๊ม เผ่าเพชรคงแวะเติมน้ำมัน และตอนนี้เขาหายไปไหน แต่ที่น่าโมโหคือเขาดับเครื่องยนต์แล้วทิ้งรถไว้กลางแดด ทั้งๆที่เธอยังอยู่ในรถเนี่ยนะ มือบางกำเข้าหากันแน่น จะเถื่อนเกินไปแล้ว ถ้าเธอขาดอาการหายใจล่ะจะเป็นยังไง ร่างบางเปิดประตู ก่อนจะก้าวลงรถ ไม่ลืมใส่แว่นกันแดดกับหมวกแค๊ปเพื่อพรางตัว ยังไงเธอก็เป็นดารา คงไม่ดีแน่ถ้ามีคนจำได้ และถ่ายรูปเธอเอาไปลงโซเชียว เธออยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่อยากให้ใครตามไปขุดคุ้ยอะไรอีก เส้นทางในวงการของเธอ ขอตัดจบตั้งแต่ตอนที่เธอตัดสินใจก้าวขาขึ้นรถมากับเขาแล้ว

ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เดินเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรลองท้อง เพราะตอนนี้เริ่มหิวขึ้นมาจริงๆ เพราะตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น เธอไม่ได้แตะอาหารเลย เมื่อได้ของที่ต้องการ ลลนาก็อาศัยเก้าอี้หน้าร้านสะดวกซื้อจัดการกับอาหาร ไวไวคับกับน้ำผลไม้เป็นทางเลือกด่วนของเธอ เพราะไม่รู้ว่าจะต้องนั่งอยู่ในรถอีกนานแค่ไหน ระหว่างทางถ้าเกิดหิวมากๆ ก็ไม่รู้ว่าถ้าขอให้เขาจอด คนเถื่อนนั่นจะจอดให้เธอไหม ไม่คิดนานเมื่อเวลามีจำกัด รีบๆกินจะได้รีบกลับไปขึ้นรถ เดี๋ยวจะโดนคนหน้าโหดดุอีก

เมื่อกลับมาขึ้นรถ เผ่าเพชรนั่งรออยู่แล้ว ลลนาเปิดประตูขึ้นไปนั่งเงียบๆ เผ่าเพชรปรายตามามองนิดหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองทางแล้วขับรถออกไป ลลนาลอบถอนหายใจ อึดอัดกับสิ่งที่เกิดขึ้น นี่เขาไม่คิดจะพูดคุยกับเธอบ้างเลยหรือ อย่างน้อยๆชวนเธอคุยบ้างสักคำก็ยังดี

“คุณเผ่าคะ”เมื่อทนไม่ไหว ลลนาก็เป็นฝ่ายเรียกเขาก่อน

เผ่าเพชรหันมามอง ก่อนจะขานรับห้วนๆ

“มีอะไร!”

“คือ...เราจะไปที่ไหนกันคะ”

“บ้านฉัน พ่อแม่เธอไม่บอกข้อมูลอะไรเธอเลยหรือไง”

นั่นไงโดนแล้ว ลลนาอยากจะตบปากตัวเอง ไม่น่าหาเรื่องชวนคุยให้เขาหาช่องทางกวนประสาทเธอได้เลย

“ทราบค่ะว่าบ้านคุณอยู่เชียงราย”

“อืม”เผ่าเพชรขานรับสั้นๆ

“ขอถามนะคะ คุณเอาตัวฉันมาทำไมคะ ในเมื่อคุณหมั้นกับน้องฉัน”

“ก็พ่อเธอไม่ให้ตัวน้อง ฉันก็ต้องเอาเธอ”

“__”

“คือคุณไม่ต้องเอาฉันมาก็ได้นี่คะ ทางเราก็คืนของหมั้นให้คุณทุกอย่าง คุณมีแต่ได้กับได้ ไม่เห็นคุณจะเสียเปรียบอะไรเลย ที่ทางที่เป็นสินสอด คุณก็ได้ทั้งหมด”

“ฉันจะเอาเธอมาทรมานไง เอาเธอมาเป็นทาสฉัน!”

“จะบ้าหรอค่ะ เอาฉันมาทรมาน คุณไม่ได้หมายความว่า?”

“ใช่! ฉันจะเอาเธอให้เป็นของเล่นคนงานในไร่ฉัน ให้พวกมันมาหาความสุขกับเธอ เธอชอบแบบนี้อยู่แล้วนี่ ฉันจะให้พวกมันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาปรนเปรอให้เธอ ดีไหม”

“จะบ้าหรอ! จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ไป!”

“มันทันแล้ว ลลนา เธอพลาดแล้ว”

“คุณมันบ้า คุณมันโรคจิต! จอดรถนะฉันจะลง”

“ที่ไร่ผมมีคนงาน หนุ่มๆเยอะน่า รับรองคุณจะสนุก”

“ไอ้บ้า!”

“นั่งเงียบๆไปเลยนะ อย่าแหกปากอีก”

“ไอ้!.. ”คำด่าต่อจากนี้ถูกกลืนหาย เมื่อดวงตากลมโตหันมาสบกับดวงตาแข็งกร้าวของชายหนุ่ม ลลนากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีหันข้างให้ผู้ชายร้ายกาจคนนี้ นี่แค่เริ่มต้นเขาก็ทำให้เธอประสาทเสียขนาดนี้ แล้วต่อจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรอีก ลลนาคิดอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะถอนหายใจแล้วหลับตาลงอีกครั้ง เมื่อป้ายข้างทางบอกให้รู้ว่าเหลืออีกหลายร้อยกิโลกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง

.......................................................................................................................................

อะมันมือแถมให้อีกตอน คริๆๆ บางครั้งพี่ก็เหมือนคนเสียสติ นึกจะมาก็มา555

ฝากด้วยน๊า อีบุ๊คน่าจะมาเร็วๆนี้จ้ะ

มณีภัทรสร

ความคิดเห็น