มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนขยัน3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 407

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนขยัน3
แบบอักษร

ครู่เดียวพบรักก็เดินกลับมาพร้อมกล่องอุปกรณ์ล้างแผล เขานั่งคุกเข่าลงข้างโซฟา วางกล่องอุปกรณ์ลงบนโต๊ะ แล้วยื่นมือเพื่อจะแกะผ้าปิดแผลให้เธอ 

“จะทำอะไรคะ” พลอยชมพูเบี่ยงเท้าหนีมือเขาได้ทัน หญิงสาวถามเขาเสียงดังตกใจ 

“ก็แกะผ้าออก จะได้ล้างแผลไง”  

“ติ๊บทำเองได้” พลอยชมพูยื่นมือไปกุมแผลไว้อีกครั้ง เขาตัวใหญ่ มือก็ใหญ่ แรงคงเยอะ มือคงหนัก ขืนให้แกะผ้าปิดแผลออกให้ เขาคงทำเธอเจ็บตัวแน่ๆ  

“อย่าอวดเก่ง” พบรักไม่สนใจท่าทีหวงแผลของหญิงสาว เขาจับข้อเท้าบางไว้แน่นไม่ให้เธอหดเบี่ยงหนีได้อีก 

“ติ๊บทำเองได้จริงๆ นะคะ” คนกลัวเจ็บบอกครั้งด้วยเสียงสั่นเครือ ทว่าพบรักไม่สนใจ เขาใช้มือหนึ่งจับข้อเท้าที่เริ่มจะต่อต้านไว้แน่น แล้วใช้อีกมือหนึ่งค่อยๆ แกะผ้าปิดแผลออกให้เธอ เจ้าของแผลรีบหลับตาปี๋ เกร็งไปทั้งตัวเพราะกลัวว่าเขาจะทำเจ็บ 

“จะล้างแผลแล้วนะ” พอเขาบอกว่าว่าจะล้างแผล พลอยชมพูจึงลืมตาขึ้นมอง เขาแกะผ้าปิดแผลออกได้เบามือมาก เธอแทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำ หญิงสาวมองมือเรียวแบบผู้ชายที่จับโน่นจับนี่และล้างแผลให้เธออย่างคล่องแคล่วแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ 

“นี่ถ้าบอกว่าคุณพบเป็นคุณหมอหรือบุรุษพยาบาล ติ๊บก็จะเชื่อนะคะเนี่ย มือคุณพบเบามาก ไม่เจ็บเลยค่ะ” พลอยชมพูเอ่ยชมจริงใจ พอเขาปิดแผลให้เธอเรียบร้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตา หญิงสาวก็ยิ้มหวาน ประนมมือไหว้กล่าวขอบคุณเสียงใสเพราะไม่เจ็บตัว 

“เสร็จแล้ว ต่อไปนี้ห้ามไปเดินซนที่ไหนจนกว่าจะตัดไหมเรียบร้อย”  

“ติ๊บไม่ได้ซน ติ๊บไปช่วยงานพี่ๆ” คนถูกกล่าวหาว่าซนรีบเถียง 

“อยู่ในบ้านเท่านั้น” พบรักปิดกล่องอุปกรณ์แล้วลุกขึ้นเดินเอาไปเก็บ เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้อีกครั้งพลอยชมพูจึงรีบแย้ง 

“ไม่เอาค่ะ ถ้าติ๊บอยู่แต่ในบ้าน ติ๊บกลัวคุณพบหักค่าแรงติ๊บ ช่วงนี้ติ๊บยิ่งจนๆ อยู่ด้วย ถ้าได้เงินเดือนน้อย ก็ไม่พอกินสิคะ”  

“อย่างคุณนี่นะจน” พบรักหรี่ตามองไม่เชื่อถือ คนที่ถูกไม่เชื่อถือถอนหายใจแรง ก่อนจะบอกเล่าให้เขาฟังว่าเธอถูกพี่ชายตั้งเงื่อนไขไว้แบบไหนบ้าง ทำให้ช่วงนี้เงินเดือนที่จะได้รับจากเขานั้นสำคัญต่อชีวิตเธอมากๆ  

“ถ้างั้นผมจะให้ลำดวนเอากระดาษมาให้คุณพับนกอยู่บ้าน”  

“นั่งพับคนเดียวก็เหงาแย่สิคะ” คนขี้เหงารีบแย้ง 

“แล้วจะเอายังไง” พบรักถอนหายใจ กอดอกยืนมองคนช่างแย้งด้วยสายตาดุ 

“เอาอย่างนี้ได้ไหมคะ ให้ติ๊บไปพับนกช่วยพี่ๆ เหมือนเดิม ติ๊บสัญญาว่าต่อไปจะระมัดระวังในการเดิน จะไม่ทำให้ผ้าปิดแผลเปื้อนอีก”  

“มีวิธีเดียวที่จะไม่ทำให้ผ้าปิดแผลเปื้อนคือ ผมต้องอุ้มคุณไปกลับ” พบรักว่าเสียงเข้ม จ้องหน้าคนที่กลัวเขาหักค่าแรงนิ่ง 

“ไม่ต้องอุ้มค่ะ!” พลอยชมพูรีบปฏิเสธความหวังดีของเจ้านาย เรื่องอะไรจะให้เขาอุ้มต่อหน้าคนอื่นบ่อยๆ ต่างคนก็ต่างความคิด แล้วเผื่อมีพวกคิดไม่ดีเอาไปพูดล่ะ เธอกับเขาก็จะถูกมองไม่ดีได้ 

“แล้วจะเอาไง โน่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ได้ คุณนี่มันคุณหนูเอาแต่ใจชัดๆ”  

พลอยชมพูอยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนที่ว่าเธอเป็นคุณหนู เธอแค่อยากทำงานเท่านั้น ไม่ได้อยากเอาแต่ใจ เขาเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายที่สุด 

“ถ้าอย่างนั้นให้พี่ๆ เอานกมาพับที่บ้านได้ไหมคะ”  

“ผมไม่ชอบให้คนอื่นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว”  

“งั้นก็นั่งพับที่ซุ้มไม้หน้าบ้านก็ได้ เดินออกจากบ้านแค่สามสี่ก้าวก็ถึงแล้ว ใกล้แค่นี้เชื้อโรคคงยังไม่ทันกระโดดเกาะแผลหรอกมั้งคะ” พลอยชมพูอดไม่ได้ที่จะว่าประชดเขา 

พบรักถอนหายใจแรง มองหน้าคนช่างต่อรองแล้วส่ายหน้า 

“คุณนี่จริงๆ เล้ย! งั้นก็รออยู่นี่ ผมจะไปบอกลำดวนให้ขนกระดาษมานั่งพับที่ซุ้มไม้หน้าบ้าน”  

“ขอบคุณมากค่ะ” พลอยชมพูเอ่ยคำขอบคุณอย่างดีใจ หญิงสาวยิ้มหวานสดใส ดวงตาคู่งามเปล่งประกายวิบวับด้วยความยินดี...ที่จะไม่โดนหักค่าแรงเพิ่ม 

 

 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น