มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค่ตัวแทน

คำค้น : ตบจูบ คนเลว หนี บังคับ ขืนใจ ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค่ตัวแทน
แบบอักษร

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่เจ้าของห้องไม่สนใจที่จะเปิดมัน ร่างบางยังคงนอนคว่ำหน้าลงบนหมอน ใบหน้าสวยอาบไปด้วยน้ำตา คำพูดของมารดายังคงแว่วอยู่ในหู 

‘ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลป่นปี้’คำพูดนี้เปรียบเสมือนไม้หน้าสามที่ฟาดลงมาบนแสกหน้าของเธอซ้ำๆ ทั้งเจ็บทั้งมึน ที่ผ่านมาด้วยอาชีพการงานของเธอ การมีข่าวคาวๆก็เป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งมีชื่อเสียงมากเท่าไร ก็เป็นที่จับตามองของนักข่าว ดารานางร้ายอย่างเธอมันก็ต้องเล่นไปตามบท แต่ละครั้งที่เธอแสดงก็ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว จนทำให้นักข่าวและคนดูต่างก็วิจารณ์เธอไปต่างๆนานา แต่เธอไม่เคยสนใจ เพราะรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ จนวันนี้เธอได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากคนเป็นแม่ ทำให้เธอรู้ว่าที่ผ่านมาคนในครอบครัวก็คิดว่าเธอเป็นแบบนั้น ตอนนี้เธอกำลังมีข่าวเรื่องขึ้นคอนโดไฮโซหนุ่ม และยังเคลียร์ไม่จบเพราะฝ่ายชายทำท่าว่าจะยอมรับ พ่อกับแม่ก็คงเชื่อไปด้วย 

“ปอ...เปิดประตูให้พ่อหน่อยลูก”เสียงคุณประกรยังคงเรียกอยู่ซ้ำๆ แต่ไม่ทำให้ลลนารู้สึกอะไร เพราะเธอรู้ว่าพ่อจะตามมาพูดอะไร และสุดท้าย เธอก็ยังต้องเดินทางไปกับว่าที่สามีของน้องอยู่ดี ลลนาจึงเลือกที่จะเงียบ แล้วอยู่กับความคิดของตัวเอง 

ถ้าพ่อกับแม่ต้องการกันเธอออกไปจากชีวิต กันเธอออกจากครอบครัว เธอก็ยินดีจะไปให้พ้นๆ อย่างน้อยๆมันก็ยังดีกว่าให้เธออยู่แล้วต้องถูกมองด้วยสายตาเกียจชัง 

“ปอลูก...”

“ปอขออยู่คนเดียวนะคะพ่อ พรุ่งนี้เก้าโมง พ่อให้คุณเผ่าเพชรส่งคนมาได้เลย ปอยินดีค่ะ”

“ปอ...พ่อ...เปิดประตูได้ไหมลูก”คุณประกรยังคงขอร้อง เขาอยากจะอธิบายอะไรบางอย่างให้ลูกเข้าใจ

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ปอโอเค”

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็เงียบ เมื่อคนเป็นพ่อจากไปแล้ว ร่างบางหยัดตัวลุกขึ้น เสียใจไปก็เท่านั้น ร้องไห้ไปก็เท่านั้น ตัวปัญหาอย่างเธอไปจากที่นี่ได้ก็ดี อย่างน้อยๆตอนนี้เธอก็เบื่อวงการมายาเต็มทน มีแต่คนหน้าไหว้หลังหลอก ในวงการมายาหาคนที่จริงใจสักคน ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรด้วยซ้ำ

บางทีการไปอยู่ที่ไกลๆ อาจทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น การไปเป็นเมีย ‘คนหน้าผี’ มันก็เหมาะแล้วกับนางร้ายอย่างเธอ

ก๊อกๆๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน ลลนาเงยหน้าขึ้นจากผ้ากองโตที่กำลังจับยัดใส่กระเป๋า

“พี่ปอขา ป่านขอเข้าไปได้ไหมคะ”เป็นลันลดาที่มาเคาะประตู

“ป่านมีอะไรจ้ะ พี่กำลังยุ่งอยู่”

“พี่ปอคะป่านอยาก...”

“ไม่เป็นไรนะป่าน พี่โอเค”ตะโกนตอบน้องสาวไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ใจไม่โอเคเลยสักนิด เธอไม่รู้ว่าลันลดาจะมาไม้ไหนกับเธออีก บางครั้งน้องก็น่ารัก อยากเอาอกเอาใจเธอ ข้อนี้นี่เองที่มันทำให้เธอคิดมาก เธอรู้ว่าน้องก็อยากเข้าหาเธอ แต่คนเป็นแม่กลับคอยกันน้องให้ออกห่างจากเธอ นี่ถ้ามีใครบอกว่าเธอเป็นลูกที่ติดพ่อมา ลลนาก็เชื่อสนิท เพราะแม่ไม่เคยรักเธอเลย ครั้งสุดท้ายที่แม่กอดเธอเมื่อไรกันนะ ลลนาคิดอย่างน้อยใจ น้ำตาที่พยายามกักเก็บ ถูกปล่อยออกมาเหมือนทำนบแตก 

“ไม่เอาสิปอ แกจะอ่อนแอทำไม” บอกตัวเองอีกครั้ง เมื่อหยิบรูปครอบครัวใส่กระเป๋าไปด้วย พรุ่งนี้เธอจะถูกเนรเทศออกจากบ้าน บ้านที่แสนอบอุ่น บ้านที่เธอเพิ่งจะกลับมาใช้ชีวิตอยู่จริงๆแค่ไม่กี่ปี

ร่างบางกอดตัวเองเมื่อความเสียใจ น้อยใจ พัดตีกลับเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง

เผ่าเพชร ผู้ชายหน้าผี เจ้าของไร่องุ่นขนาดใหญ่ของเชียงราย คือคนที่เธอกำลังจะเอาชีวิตที่เหลือไปฝากไว้กับเขา และเชียงรายคงเป็นที่ๆเธอจะเอาอนาคตไปทิ้งไว้ที่นั่น

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

หนูปอมาแล้วจ้า หายไปนานแต่ไม่ได้ไปไหน ทำงานทุกวันนะจ้ะ

ฝากด้วยน๊า

มณีภัทรสร

ความคิดเห็น