เขียนจนนิ้วล็อค?
facebook-icon

นักเทกาวที่โลกต้องจดจำ

บทที่ 32 อาวุธลับ

ชื่อตอน : บทที่ 32 อาวุธลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 88

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 32 อาวุธลับ
แบบอักษร

บทที่ 32 อาวุธลับ 

 

เนื่องด้วยริวโอที่เข้าคุ้มกันกายจึงทำให้เรือนร่าง และอาภรณ์เครื่องสวมใส่ของมิสนั้นยังคงสะอาดบริสุทธิ์ดั่งแรกเริ่ม

 

จากนักฆ่าทั้งสี่ผู้มากฝีมือได้เหลือรอดชีวิตเพียงหนึ่งด้วยการลงมือเพียงสามครั้งของมิส

 

มันคือการโจมตีที่ถึงตาย และเด็ดขาด

 

หนึ่งร่างขาดครึ่งท่อน หนึ่งร่างระเบิดจากภายใน และหนึ่งศีรษะหลุดออกจากบ่า

 

หัวหน้านักฆ่ามองภาพนี้อย่างหวาดผวาไม่คิดว่าภารกิจลอบสังหารง่ายๆเช่นนี้จะชักนำมาซึ่งความตายสู่พวกมัน

 

ซ้ำร้ายไปกว่านั้นผู้ลงมือยังเป็นเหยื่อที่พวกมันต้องสังหาร

 

เหงื่อกาฬแห่งความตึงเครียดพลันผุดออกมาจากร่างอย่างบ้าคลั่งราวกับเขื่อนแตก

 

แม้แต่สิ่งที่มันเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินก็ยังไม่อาจเป็นที่พึ่งได้ในยามนี้

 

มิสหันหน้าไปหาหัวหน้านักฆ่า

 

"ดูเหมือนว่านายจะยังเก็บฝีมือไว้"

 

ว่าจบพลังฮาคิแห่งราชันย์ที่เข้าถาโถมใส่มันก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

 

บุรุษชุดดำมองไปยังมิสด้วยความหวาดกลัวปนฉงน

 

"ทะ...ทำไมถึงไม่ฆ่าฉัน?" วาจาที่สั่นเครือ ไร้ความมั่นคง

 

"นายไม่จำเป็นต้องรู้อะไร นอกจากว่าจะทำอย่างไรให้รอดไปได้ นิว โจรสลัดผู้มีค่าหัวสองร้อยห้าสิบล้านเบรี"

 

เมื่อได้สดับฟังดังนั้นดวงตาของนักฆ่าพลันเบิกกว้างมองมิสอย่างตกตะลึงเสียยิ่งกว่าเดิม

 

นิว คือชื่อ และตัวตนเก่าที่มันทิ้งไปแล้วเมื่อครั้งอดีต

 

มันทิ้งไปพร้อมกับดัดแปลงใบหน้า จนแม้แต่บิดามารดาผู้ให้กำเนิดยังมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่ามันเป็นใคร

 

แต่มันกลับไม่สามารถปกปิดตัวตนจากเด็กสาวได้

 

ราวกับว่าเธอนั้นมีญาณทิพท์

 

มิสเมินเฉยต่อท่าทางเช่นนั้นของมัน

 

"ถ้าอยากรอดก็เข้ามา"

 

เสียงที่ดังก้องเข้าไปในโสตประสาท

 

ไดสดับฟังเช่นนั้นใบหน้าของ นิว พลันบิดเบี้ยว

 

ทั้งฝีมือ และพลังฮาคิระหว่างมันกับอีกฝ่ายนั้นห่างชั้นกันเกินไป ราวกับอยู่คนละโลก

 

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าต่อต้าน แล้วรอดชีวิต

 

"ขะ...ขอแค่ชีวิต...ขอแค่ไว้ชีวิตของผมเท่านั้น"

 

มันรวบรวมความกล้าทั้งหมดออกมาเป็นคำพูด

 

และสิ่งที่ได้รับกลับมาก็ไม่ได้แย่เสียทีเดียว

 

"ดูเหมือนว่านายจะเข้าใจผิดไปหลายๆอย่าง แต่ช่างเถอะ ถ้าอยากรอดไปได้ก็จงทุ่มทุกๆอย่างที่มี ทุกกระบวนท่า ทุกเทคนิคกับฉันซะ และถ้าหากมันสามารถทำให้ฉันพอใจได้ล่ะก็...นั่นแหละจะเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของนาย"

 

"ถ้าทำให้พอใจ...ก็รอด!"

 

มันทวนคำพูดของมิส พร้อมกับประกายแสงแห่งความหวังที่ริบหรี่

 

แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแสงที่ริบหรี่เพียงใด แต่มันก็เลือกที่จะไขว่คว้าไว้

 

บุรุษชุดดำรีดเค้นแรงกายลุกขึ้น และหยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อ

 

มันคืออาวุธลับของเขาที่น่าจะช่วยเพิ่มให้มีโอกาสรอดไปได้ไม่มากก็น้อย

 

"นั่นมัน...!"

 

มิสเบิกตากว้างมองสิ่งที่นิวนำออกมา ความรู้สึกของเขาราวกับว่าต้องการมัน แต่ก็ไม่ใช่สักทีเดียว

 

มันหาใช่ ดาบ ปืน กริซ หรือสิ่งอื่นใดนอกเสียจาก ผลไม้ที่มีลวดลายแปลกประหลาดสีสิ้ม

 

ใช่แล้วมันคือผมไม้ปีศาจ!

 

ผลไม้ปีศาจนั้นดูทรงพลังเป็นอย่างมาก

 

มิสเกิดความรู้สึกหนึ่งที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำได้

 

เหมือนกับว่าเขาต้องการกินผลไม้ปีศาจ แต่ก็ต้องไม่ใช่ผลนี้

 

ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดให้มากความ

 

นิวลงมือกัดกินผลไม้ปีศาจนั้นด้วยความหวังว่าผลไม้ปีศาจที่ทรงพลังเช่นนี้จะพอช่วยเหลือมันได้

 

หลังจากที่เริ่มกินผลไม้ปีศาจเข้าไปได้ไม่นาน ร่างกายของมันก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป

 

เปลวเพลิงที่ร้อนแรงพลันลุกท่วมร่าง

 

"ไม่คิดเลยว่านายจะมี ผล เมระ เมระ ติดตัว"

 

มิสที่มองดูอยู่อย่างห่างๆเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าราบเรียบดังเดิม

 

ไม่ต้องมีคำบรรยายให้มากความ นิว ได้เริ่มเคลื่อนไหว

 

ร่างของมันกระพริบหายไปจากจุดนั้น และปรากฏตัวห่าจากมิสราวสามเมตร จากนั้นจึงโยนหมัดหนึ่งเข้าใส่มิส

 

หมัดนี้หาใช่หมัดธรรมดาไม่ มันคือหมัดที่ถูกใช้ออกด้วยพลังของ ผล เมระ เมระ (ผล เมระ เมระ ก็คือผลที่ไอ้เจ้าเอสมันกินไปน่ะครับ แต่ตอนนี้เป็นของซาโบ้)

 

ไฟบรรลัยกรรณ์ได้พวยพุ่งเข้ามาในจุดที่มิสอยู่

 

มิสไม่คิดจะหลบเลี่ยงการโจมตีนี้แม้แต่น้อย เขายืนเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงนี้อย่างอาจหาญ

 

แต่สำหรับไฟเพียงแค่นี้นั้นไม่อาจเข้าคุกคามมิสที่มีริวโอคุ้มกายได้เลย

 

ริวโอได้ดับทำลายซึ่งหมัดไฟนั้นอย่างง่ายดาย

 

ทว่าในยามนั้นเองหว่างคิ้วของมิสก็พลันขมวดเข้าหากัน

 

ฮาคิแห่งการสังเกตของมิสตรวจจับได้ถูกสัญญาณชีวิตจำนวนมากมุ่งหน้ามาทางนี้

 

"ฮึ่ม!" เสียงคำรมต่ำในลำคอ

 

[หน่วยไซเฟอร์โพลทำงานได้ไม่เลวเลยจริงๆ เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวพวกมันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ...และยิ่งไปกว่านั้น...] มิสว่าเช่นนั้นในใจ

 

มันมีทั้งเหล่าพลเรือโท และหน่วยไซเฟอร์โพลที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

 

หากมองไปยังพื้นที่รอบๆก็พบเจอแต่เพียงซากศพที่น่าสยดสยอง

 

หากมีใครมาเห็นฉากนี้ มันก็คงกลายเป็นเรื่องที่ใหญ่ และน่ารำคาญมากๆสำหรับมิส

 

ใช้เวลาไม่นานเกินสามลมหายใจเข้าออกหนึ่งความคิดก็พลันปรากฏขึ้นมา

 

พร้อมกันนั้นมิสได้เอ่ยกับบุรุษผู้ใช้โอกาสหลบหนีในยามที่เขาสลายหมดเพลิง

 

"ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้นายไปได้"

 

เสียงที่ดังกึกก้องเข้าไปในโสตประสาทของผู้สดับฟัง

 

ฉับพลันนั้นร่างของนิวก็พลันหยุดกึกโดยอัตโนมัติ

 

ร่างทั้งร่างพลันสั่นระริก

 

นิวหันหน้าไปทางมิสพร้อมเอ่ยขอความเมตตาจากมิส

 

แต่ก่อนที่มันจะได้กระทำเช่นนั้นมิสก็เอ่ยขึ้น

 

"ฉันจะปล่อยนายไป"

 

ราวกับเป็นเสียงสวรรค์ที่เผ้ารอคอยมาทั้งชีวิต

 

เมื่อได้สดับฟังดังนั้นในใจของนิวพลันกลายเป็นความปิติ และลิงโลด

 

แต่ความดีอกดีใจเหล่านั้นก็อยู่ได้เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวด้วยถ้อยคำต่อมาที่มิสได้เอ่ยขึ้น

 

"แต่"

 

ท่าทางดีใจที่ปรากฏบนใบหน้า และแววตาพลันเปลี่ยนไปโดยทันทีด้วยถ้อยคำนี้

 

"นายจงระเบิดพลังของ ผล เมระ เมระ ออกมาอย่างสุดกำลังความสามารถซะ"

 

"คะ..แค่นั้นเอง!?"

 

นิวแทบไม่เชื่อตนเองเลยว่าเงื่อนไขนั้นจะง่ายดายเพียงเท่านี้

 

ตอนแรกมันคิดว่าจะต้องถูกตัดอวัยวะอะไรไปเสียอีก

 

"เร็วๆ!!"

 

ถ้อยคำที่ทรงพลัง

 

นิวไม่กล้ารอช้า มันรีบทำตามเงื่อนไขของมิส

 

มันรีดเค้นพลังทุกอณูของผล เมระ เมระ เป็นเวลากว่านาที

 

พลังทุกอณูของ ผล เมระ เมระ ได้ถูกแสดงออกมาในลักษณ์ของบอลเพลิงขนาดใหญ่ยักษ์ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางที่มากถึง สิบห้าเมตร

 

อานุภาพของบอลเพลิงนี้อาจจะไม่ได้มากเท่ากับ การใช้อันติของเอส หมัดอัคคี แต่มันก็เป็นเรื่องที่ยากมากๆสำหรับผู้ที่เพิ่งจะได้รับพลังของผลไม้ปีศาจในการกระทำเช่นนี้

 

เห็นได้ชัดว่าตัวของนิวนั้นมากด้วยพรสวรรค์

 

แต่นั่นก็ไม่สำคัญนัก

 

"โยนมันมา"

 

ไม่รอช้าบอลเพลิงได้ถูกโยนเข้าใส่มิส

 

พร้อมกันนั้นมิสและ นิวก็เริ่มเคลื่อนไหว

 

นิวได้ระเบิดฝีเท้าเต็มกำลังหนีออกจากที่นี่

 

ไม่ใช่แค่เพียงมิสที่สัมผัสได้ถึงหลายตัวตนที่กำลังมุ่งมาทางนี้ มันเองก็เช่นกัน

 

แต่ฉับพลันนั้นใบหน้าของนิวก็พลันกลายเป็นแข็งค้าง

 

มิสได้ปรากฏตัวที่เบื้องหน้าของมัน!!!

 

ไม่ต้องมีการสนทนาอะไรให้มากความ

 

มิสโยนหมัดเข้าใส่นิวในทันที

 

หมัดนี้นั้นแฝงไว้ซึ่งริวโอ

 

ฉับพลันนั้นร่างของนิวพลันระเบิดจากภายใน

 

ภาพที่น่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นอีกครา

 

แต่มันแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย

 

ความรุนแรงของหมัดได้ส่งกายเนื้อไร้วิญญาณไปยังลูกไฟบรรลัยกรรณ์นั้น

 

มิสได้ตัดสินใจใช้อุณภูมิความร้อนที่มากถึงหลายร้อยองศาเซลเซียลของลูกไฟนั้นดับทำลายซึ่งทุกอย่างรวมถึงสวนที่ตนมักใช้อ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องน่ารำคาญ

 

เมื่อทุกๆอย่างได้จบลงแล้วมิสก็กลับมาสนใจตนเอง

 

เขามองไปยังมือเล็กที่สั่นเล็กน้อย

 

มันคือการสังหารคนด้วยน้ำมือตนเองครั้งแรกในชีวิต

 

ประสบการณ์การดับสังหารนั้นยังคงตรึงใจมิส

 

ภาพของศพที่ปรากฏขึ้น

 

แต่...

 

ในเส้นทางที่ได้เลือกเดิน...

 

เขาจึงต้องตัดสินใจตัดอารมณ์ความสงสาร และอีกหลายสิ่ง

 

มันอาจจะเป็นครั้งแรกแต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

 

ในโลกที่เขาเติบโตนั้นมีผู้คนมากมายได้ตกตาย และอาภัพด้วยฝีมือของเขาในทางอ้อม และในโลกใบนี้ก็มีผู้คนจำนวนมากที่ได้บาดเจ็บล้มตายเพราะเขาในทางอ้อม

 

ทั้งนี้ทั้งนั้นมิสก็หาได้มีจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์ หรือพ่อพระ

 

มันเป็นแค่เพียงความรู้สึกเล็กๆที่ปรากฏขึ้นมาจากประสบการณ์ครั้งแรกเท่านั้น

 

ใช้เวลาไม่นานเกินกว่านาที ในที่สุดเขาก็ข้ามผ่านความรู้สึกที่จะกลายมาเป็นอุปสรรคเหล่านี้ได้

 

ความอ่อนแอเล็กๆได้มลายหายไปจนหมดสิ้น ในขณะที่ความเย็นชาได่กลับเข้ามาเป็นดั่งปกติ

 

มิสถอนหายใจ พร้อมส่ายศีรษะไปมาในความอ่อนแอของตน ในขณะที่นัยน์ตาสีดำทมิฬได้ถูกปิดลงเช่นที่เคย

 

พร้อมกันนั้นเองมิสก็หันหน้าไปยังผู้มาเยือนทั้งหลาย

 

โปรดติดตามบทต่อไป 

(3/3) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น