Yokung

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ : )

คู่ที่ ๑ : คู่ชีวิต

ชื่อตอน : คู่ที่ ๑ : คู่ชีวิต

คำค้น : คู่วิญญาณ, Twin Flames, มรณเวชกรรม, คู่ที่ ๑ : คู่ชีวิต

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 284

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2563 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่ที่ ๑ : คู่ชีวิต
แบบอักษร

“รายที่ ๔ สำหรับเดือนนี้แล้วนะครับ” โอบนทีพูดขึ้นขณะที่กำลังเขียนใบมรณบัตรให้กับผู้ป่วยที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสักครู่ “ผมไม่คิดนะเนี่ยว่ายายจะจากไปเร็วอย่างนี้” 

               เอวินลา พยาบาลสาวในวัยใกล้เคียงกันรีบเขยิบเข้ามาใกล้ และพูดด้วยเสียงกระซิบกระซาบ “แต่พี่คิดนะ ก็เมื่อคืนยายเล่นเห็นวิญญาณบรรพบุรุษมาต้อนรับกันทั้งครอบครัวขนาดนั้น” 

               “งมงายอีกละ มีงานวิจัยอันไหนมั้ยที่เคยตีพิมพ์เรื่องนี้” หมอหนุ่มวัยเบญจเพสค้านเสียงแข็ง 

               “แต่..ความเชื่อนี้มันตรงมากนะหมอ” 

               “แต่..มันคือความเชื่อไงพี่ ความเชื่อที่จะจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้” 

               “ความจริงบางเรื่อง ก่อนที่มันจะถูกพิสูจน์ว่าจริง มันก็เคยเป็นความเชื่อมาก่อนนะ เพราะฉะนั้นบางความเชื่อ ก็คือสิ่งที่กำลังรอการพิสูจน์ว่ามันจริง” 

               “ถ้างั้นเอาไว้ค้นคว้ากันจนได้ข้อสรุปก่อน ผมถึงจะเชื่อละกัน” 

               “จ้า คุณหมอนักวิทยาศาสตร์” 

“ก็เราเป็นบุคลาทางการแพทย์นี่ครับ ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ที่มีหลักฐานอ้างอิงได้เท่านั้น !” 

               “แล้วต่อไป หมอจะรู้ว่าโลกใบนี้ ยังมีเรื่องที่องค์ความรู้ในปัจจุบันไม่สามารถอธิบายได้อีกมากมาย” 

               “เช่นอะไรครับ” 

               “พวกเรื่องของดวง ลางสังหรณ์ หรือฝันบอกเหตุ ประมาณนี้อ่ะ..” 

               “เรื่องพวกนี้นะ ผมไม่มีทางเชื่อเลย โนเวย์ !” โอบนทีเริ่มพูดไป เก็บของไป เพราะต้องไปดูผู้ป่วยที่ได้รับการปรึกษามาตั้งแต่เช้าที่ห้องฉุกเฉินต่อ 

 

               “จะว่าไป เมื่อคืน ผมก็ฝันอะไรแปลกๆ ด้วยล่ะครับพี่”  

               “อะไรเหรอคะ เปิดมาขนาดนี้แล้วก็เล่าต่อเถอะ”  

               “ผมฝันว่าตัวเองขึ้นเขาไปไหนไม่รู้ตอนกลางคืน มีดาวตกดวงใหญ่มาก เคลื่อนที่มาอย่างช้า ๆ จนลับขอบฟ้าไป แล้วก็เกิดเป็นแสงสีทองสว่างไสวอาบทั่วท้องฟ้า สวยมาก ๆ เลยพี่” 

               เอวินลาทั้งเดินและจิ้มโทรศัพท์ไปด้วยพร้อมกัน เธอมีสีหน้ากรุ้มกริ่มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่จะยื่นข้อมูลที่ค้นหาได้ส่งต่อให้โอบนที  

               “..จะพบเนื้อคู่ !” แพทย์หนุ่มตะโกนประโยคสุดท้ายออกมาเสียงดังหลังจากที่อ่านรายละเอียดทั้งหมดจบ “คนเขียนก็ช่างมั่วไปได้เนอะ”  

               พยาบาลรับโทรศัพท์คืน และทำการสืบค้นต่อไป “..แต่ดูสิ ไม่ว่าจะเป็นของสำนักไหนก็ทำนายเหมือนกันหมดเลยนะ..หมอของเราจะสละโสดแล้ว !”   

               “เอาจริง ๆ นะพี่ จะบอกอะไรให้ หน้าตาดี ๆ อย่างผม ถ้าคิดจะมีแฟน เมื่อไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ผมกำลังเป็นแพทย์ประจำบ้านอยู่ รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียนครับ” 

               “พี่จะคอยดู ว่าหมอจะฝืนชะตาฟ้าลิขิตครั้งนี้ได้มั้ย ฮ่า ฮ่า”  

 

               โอบนทีเปิดประตูห้องฉุกเฉินเข้าไป จำนวนผู้ป่วยในวันนี้ดูหนาตาเช่นเคย เขารีบสาวเท้าเร็ว ๆ ตรงไปยังเคาน์เตอร์พยาบาล เพราะต้องการให้เสร็จภารกิจที่นี่ก่อนเที่ยง แต่จู่ ๆ ก็หยุดเดินอย่างกะทันหัน  

               “หมอโอบเป็นอะไรไปคะ”  

               “เปล่า..เปล่าครับพี่วินลา” เขามองไปทางซ้ายแบบเร็ว ๆ แล้วรีบหันกลับมา “เออ..เออ..สวัสดีครับ จากหน่วยมรณเวชกรรม การรักษาแบบประคับประคองครับ ผู้ป่วยที่ต้องการปรึกษาอยู่ตรงไหนนะครับ”  

               “อยู่เตียงในสุดโน่นแหนะค่ะ” พยาบาลประจำหน่วยชี้ไปที่ท้ายห้อง จากนั้นจึงเริ่มรายงานทั้งโรคและการรักษาที่ดำเนินการไปแล้วให้ฟังอย่างละเอียด 

               “แล้ว..แล้ว..ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เตียงนี้ เขาเป็นอะไรเหรอครับ” 

               “คนไหนเหรอคะ” พยาบาลคนเดิมพยายามมองหา “อ้อ คนในหลืบตรงนู้นที่ใส่สายยางทางจมูกใช่มั้ยคะ หมอนี่ตาดีจริง ๆ พี่ว่าคนนั้นอีกหน่อยก็คงต้องปรึกษาหมอเหมือนกัน” 

               “..อย่างนั้นเหรอครับ..” 

               เอวินลาเข้ามากระซิบถามเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง “หมอเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูแปลก ๆ” 

               “ใจมันสั่น ๆ ครับ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร สงสัยจะหิวแล้ว” 

               “พอไหวมั้ย”  

               “น่าจะได้อยู่ครับ” 

“งั้นเราทำงานกันก่อนนะ แล้วค่อยไปกินข้าว” 

               เนื่องจากมีผู้ป่วยนอนอยู่บนเตียงเป็นปริมาณมาก หมอและพยาบาลคู่ซี้จึงต้องพยายามหาทางเพื่อเข้าไปยังจุดหมายให้ได้ สุดท้ายทั้งคู่ตัดสินใจเดินผ่านไปทางหลืบท้ายห้อง เพราะเป็นบริเวณที่มีการกีดขวางน้อยที่สุด  

               เมื่อโอบนทีมาถึงบริเวณใกล้ปลายทาง ซึ่งต้องผ่านเตียงของหญิงที่ถามถึงเมื่อสักครู่ เขาลอบมองเธอด้วยหางตาแบบกล้า ๆ กลัว ๆ  

               “หมอโอเคอยู่ใช่มั้ยคะ ทำไมหน้าถึงแดงขนาดนี้” 

               “..อา..อากาศมันร้อนครับพี่..ไม่เป็นไร..ไปต่อเถอะ” 

               ทันใดนั้น หญิงคนนี้เอื้อมมาจับข้อมือของโอบนทีไว้แน่น ส่งผลให้เขาสะดุ้งจนตัวโยน 

               “ท่านกำลังจะพบเนื้อคู่ แม้จะได้อุ้มชู แต่มิสามารถอยู่ร่วมกัน !” เธอพูดเท่านั้น ยิ้มให้ แล้วจึงปล่อยมือ และนอนหลับตาพริ้มต่อไป 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น