Lenovo
facebook-icon Twitter-icon

แต่งดราม่าไม่เป็น ไม่อยากทำน้องร้องไห้--

ชื่อตอน : ของฝาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2563 10:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของฝาก
แบบอักษร

"ยูนิคอร์นมาจากไหน?"

"ไม่รู้อ่ะ เปิดมาก็เจอแล้ว"

หวังอี้ป๋อจับตุ๊กตาพลิกไปมาอย่างสนใจ ประสมงงใจว่าใครเอามาไว้ในกระเป๋าเขา

อ่า นี่มันมุ้งมิ้งเกินไปแล้ว หน้าตาเขาเหมาะกับของแบบนี้รึไง??

เซียวจ้านหลบอยู่อีกฝั่งของรถ แอบมองคนที่ยังพลิกตุ๊กตาที่เขาฝากเพื่อนไปใส่ไว้ไม่เลิก

 

"ทำอะไรอยู่"

"เงียบๆดิ เดี๋ยวน้องเห็น"

"ไม่ทันล่ะมั้ง นั้น"

เพื่อนของเขาชี้ไปที่คนตัวขาวซึ่งกำลังมองมาทางนี้ และไม่รู้ทำไมน้องเขาถึงได้เดินสลับวิ่งมาทางนี้

เอ๊ะ?? เอ๊ะ???

ก่อนที่หวังอี้ป๋อจะเดินมาถึง เซียวจ้านก็ออกตัววิ่งมาแล้ว จนกระทั่งถึงสวนสาธารณะ เขาหาที่นั่งพักและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา.. และนึกบ้างอย่างขึ้นได้

เขาลืมกระเป๋าไว้ที่เพื่อน!!

 

"มันรีบไปไหนวะ.."

"สวัสดีครับ พี่มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?"

"..หวัดดี เอ่อ แค่มาคืนกระเป๋าให้เพื่อน แต่มันวิ่งไปนู้นแล้ว"

"อ๋อ.."

"จริงสิ"ฝ่ายรุ่นพี่ส่งยิ้ม ยัดกระเป๋าใส่มือของเขา"ฝากเอาไปให้ไอ้จ้านหน่อยแล้วกัน"

"แต่-"จะไปหาคนชื่อจ้านได้จากที่ไหน

"ไปล่ะนะ! บาย!"

หวังอี้ป๋อไม่มีทางเลือกนอกจากค้นดูของกระเป๋า ในนี้มีทั้งกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ และพวกอุปกรณ์การเรียน

ค้นไปค้นมาก็เจอใบเสร็จร้านค้า

มันคงไม่อะไรมากถ้าไม่ใช่ใบเสร็จตุ๊กตายูนิคอร์น

..ในที่สุดก็เจอตัวการที่เอาตุ๊กตามาใส่ในกระเป๋าเขาแล้ว!

 

"เอาไปฝากไว้ที่ใครนะ!?"

"จะเสียงดังทำไม เออ ฝากน้องหวังไปให้ไง"

เซียวจ้านแทบอยากเขย่าคอเพื่อนให้ตายมันตรงนั้น

เขาเก็บใบเสร็จตุ๊กตาไว้ในนั้นนะ! ถ้าน้องค้นเจอล่ะ!!

"เป็นอะไร? ในกระเป๋าแกมีอะไรใหัซ่อนรึไง"

"ก็เออไง! ใบเสร็จตุ๊กตาอยู่ในนั้--"

"พี่เป็นคนเอามันมาใส่จริงๆด้วยสินะ"

เซียวจ้านเสียวสันหลังวาบ หันไปมองก็เจอคนตัวขาวยืนอยู่ไม่ไกล ในมือมีกระเป๋าของเขา และมืออีกข้างก็มีใบเสร็จเจ้าปัญหา

ชิบแล้ว..

"ฮ่า ขอบคุณที่เอากระเป๋ามาคืนนะ--"

เอื้อมมือไปจะเอากระเป๋า แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงหลบ

"ตอบผมก่อน ไม่งั้นพี่เตรียมไปทำบัตรใหม่ได้เลย"

"เฮ้ย! เดี๋ยวดิ!"

รีบร้องห้าม ในบัตรเขามีเงินเป็นร้อยเลยนะ! ถ้าทำใหม่เงินก็หายดิ!

"ตอบ-ผม"

"ก็ได้ๆ ยอมแล้ว! พี่เป็นคนซื้อตุ๊กตาเอง แต่ไม่ใช่คนเอาไปใส่"

เขาไม่ได้โกหกนะ! เขาซื้อเอง แค่ฝากเพื่อนไปใส่กระเป๋าน้อง

"งั้นใครใส่มา?"

ชี้ไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลกัน มันทำหน้าเหรอหราชี้เข้าหาตัวเองทำใหัเขาต้องส่งสัญญานว่าช่วยเออออไปก่อน

จะให้เขายอมรับตรงๆรึไง ไม่มีทาง

"อ๋อ.. ผมไม่ได้ว่าอะไรเรื่องให้ของนะครับ แต่คราวหน้าช่วยอย่ายัดใส่กระเป๋ามาเองได้ไหม"

"เออ เข้าใจยัง"

"รู้แล้ววว ขอโทษด้วยแล้วกันนะ?"

หลังจากน้องส่งกระเป๋าคืนแล้วกลับไปหากลุ่มตัวเอง คนโดนพาดพิงก็มองแรงใส่ทันที

"ถามจริง เป็นอะไรถึงไม่ยอมบอกน้องสักที กลัวอะไร?"

"ไม่อยากบอก เขิน"

"อ่ะจ๊ะ เดี๋ยวบอกให้เอาไหม"

"หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดทันที"

"เป็นแบบนี้ตลอด คิดว่าน้องเขาไม่รู้จริงๆรึไง?"

เขาเม้มปากแน่นอยากปฏิเสธ

"ไม่ต้องพูด ฉันรู้ว่าแกจะพูดอะไร"

เพื่อนเขายกมือขึ้นห้ามทันที แล้วโยนของมาให้

"นั้นที่ฝากซื้อ ไม่มีเงินทอนให้นะ"

"เดี๋ยวดิ ฝากเอาไปให้น้อง--"

"ไปให้เอง ไม่งั้นงานแกหายทั้งไฟล์แน่!!"

 

"ทำหน้ายู่เป็นหมาเลย เกิดอะไรขึ้น"

หวังอี้ป๋อหัวเราะเหอะ

"เอากระเป๋าไปคืนคนปากแข็งมา"

"รุ่นพี่เซียวน่ะเหรอ เป็นไง"

"ก็ดีมั้ง แต่ก็ยังไม่ยอมรับสักที"

"อะไรๆ พูดเรื่องอะไรกัน?"

"ไม่ยุ่ง ทำงานไป"

"ไม่ได้ดิ ใช่เรื่องคนที่ฝากขนมมาให้ป่ะ"

อีกฝ่ายส่งกล่องขนมมา

หวังอี้ป๋อรับกล่องมา ไม่มีโน๊ต ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าใครเป็นคนให้มา แต่แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าใคร ก็เล่นส่งมาตลอด ส่งมาได้ทุกวันจนงงว่าเป็นสายเปย์ได้ขนาดไหนกันแน่

วันก่อนหน้านี้ที่เขาไม่ได้กินข้าวเช้ามาก็ฝากแซยวิชมาให้ แล้ววันก่อนหน้านั้นอีก.. เยอะจนเลิกนับ

"ว่าแต่พี่เขานามสกุลเซียวใช่ไหม แล้วชื่อล่ะ?"

"...จ้าน เซียวจ้าน"

"ว้าว ดูนี่สิ ของโปรดแกทั้งนั้นเลย"

"อืม"

"ขอกินด้วยได้ป่ะ"

"ไม่-ให้"

 

♡(ӦvӦ。)

เพิ่มเติมเล็กน้อย : เนื่องจากเราใช้วิลัยเราเป็นแบบ.. ตัวบัตรที่น้องใช้ขู่เนี่ยเป็นบัตรที่ทุดคนต้องมีถ้าทำหาย หัก หรือใดๆก็แล้วแต่ที่ทำให้บัตรใช้ไม่ได้ต้องทำใหม่ และค่าทำแพงมาก-- ทั้งยังสามารถเติมเงินเข้าบัตรได้ด้วย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น