มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง3

ชื่อตอน : ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 419

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2563 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง3
แบบอักษร

“อุ๊ย! คุณพบ! ติ๊บเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องอุ้ม ปล่อยสิคะ” คนไม่อยากถูกอุ้มโวยวายเสียงดัง ทว่าคนอุ้มไม่ต่อปากต่อคำด้วย พบรักปรามหญิงสาวด้วยการส่งสายตาดุมองเธอครู่หนึ่ง คนถูกอุ้มจึงรีบเม้มปากแน่น ยอมให้เขาอุ้มดีๆ ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวเดินตรงไปยังก๊อกน้ำที่มีสายยางต่อไว้ เขาวางเธอให้นั่งลงบนก้อนหินใหญ่ใกล้ๆ ก่อนผละไปเปิดก๊อก ดึงสายยางติดมือมาด้วย แล้วนั่งลงล้างแผลให้เธอ 

“อุ๊ย!” พลอยชมพูสะดุ้งโหยงเมื่อน้ำโดนแผล 

“ล้างเศษดินเศษหญ้าออกก่อน แล้วจะพาไปล้างแผลกับฉีดยากันบาดทะยักที่โรงพยาบาล”  

“ต้องฉีดยาด้วยหรือคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก รีบชักขาหนีน้ำจากสายยาง 

“อืม” พบรักมองหญิงสาวด้วยสายตาตำหนิ เธอจะทำเสียงตื่นตกใจเกินเหตุทำไมนะ 

“ไม่ฉีดยาได้ไหมคะ”  

“อยากตายหรือไง”  

คนถูกขู่น้ำตาร่วงเป็นเผาเต่า เธอไม่กลัวตาย แต่เธอกลัวเข็ม 

“ใครเขาจะอยากตายกันเล่า ติ๊บไม่อยากฉีดยา ติ๊บไม่ชอบเข็มฉีดยา มันเจ็บ ไม่ไปโรงพยาบาลได้ไหมคะ”  

พบรักถอนหายใจแรง ผู้หญิงบ้า...แผลใหญ่เลือดไหลขนาดนี้เจ็บกว่าถูกเข็มฉีดยาจิ้มเสียอีกยังทนได้ กะอีแค่ต้องไปฉีดยากลับโวยวาย ยายคุณหนูดัดจริต 

“ไม่ไปโรงพยาบาลนะคะคุณพบ แค่ล้างแผลก็พอแล้ว ติ๊บไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”  

“ต้องไป!” น้ำเสียงกระชากห้วนและดุทำให้คนใจเสียเพราะกำลังจะโดนพาไปฉีดยาร้องไห้โฮออกมา 

“โฮ! คุณพบใจร้าย บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง ฮึกๆ ไม่ฉีดยานะ ติ๊บไม่ฉีดยา”  

พบรักส่ายหน้าเอือมระอา เขาไม่สนใจถ้อยคำโวยวายและน้ำตานองหน้าของหญิงสาว ชายหนุ่มล้างแผลให้จนคิดว่าสะอาดแล้ว จึงลุกขึ้นเดินไปปิดก๊อกน้ำ แล้วเดินกลับนั่งคุกเข่าลง เลือดยังคงไหลออกไม่หยุด เขาจึงล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกง เอามามัดปิดแผลไว้เพื่อห้ามเลือด 

“ต้องห้ามเลือดไว้ แผลใหญ่ขนาดนี้คงได้เย็บแผลด้วย” พบรักบอกหญิงสาวโดยไม่มองหน้าเธอ 

“อะไรนะคะ ต้องเย็บแผลด้วยเหรอ ฮึกๆ ไม่เอาไม่ฉีดยา ไม่เย็บแผล ไม่ไปโรงพยาบาล”  

“โวยวายเป็นเด็กไปได้ น่ารำคาญ” พบรักบ่นเสียงดัง ตาดุมองคนที่สะอื้นฮัก ทำให้คนถูกมองรีบเม้มปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้นไว้ทันที 

เมื่อมัดแผลเรียบร้อยแล้ว พบรักจึงช้อนร่างหญิงสาวขึ้นอุ้มแนบอกอีกครั้ง คราวนี้เธอยอมแต่โดยดีไม่มีโวยวาย แต่พอเขาพาเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวก็เอ่ยบอกเขาเสียงแผ่ว 

“ไม่ไปโรงพยาบาลนะคะ”  

พบรักถอนหายใจแรง เขาหลุบตามองหน้าหญิงสาวเพียงแวบเดียว ก่อนบอกเสียงราบเรียบเย็นเยียบชวนขนลุก 

“คุณต้องไปโรงพยาบาล ต้องเย็บแผล ต้องฉีดยา ถ้าไม่เชื่อฟังกันก็กลับบ้านไปเลย ผมไม่จ้างคนขี้กลัวไร้เหตุผลทำงานด้วย”  

 

“อื้อ! ฮึกๆ” สองมือของพลอยชมพูขยุ้มเสื้อเชิ้ตช่วงอกของคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงไว้แน่น หญิงสาวซุกหน้ากับอกกว้าง หลับตาปี๋ น้ำตาไหลตลอดเวลา จนเสื้อของคนที่เธออาศัยซุกหน้าอยู่เปียกปอน หญิงสาวสะดุ้งทุกครั้งที่คุณหมอลงเข็มเย็บแผลให้สดๆ เพราะเธอปฏิเสธการฉีดยาชา หญิงสาวให้เหตุผลว่า ถ้าฉีดยาชาก็เท่ากับว่าเธอต้องถูกหมอแทงเข็มเพิ่มอีกหนึ่งเข็ม 

“หมอเย็บแผลให้เรียบร้อยแล้วนะครับ เดี๋ยวพยาบาลจะมาฉีดยาบาดทะยักให้ คุณจำไม่ได้ว่าเคยฉีดวัคซีนบาดทะยักครั้งล่าสุดเมื่อไร ดังนั้นจะต้องฉีดยาสามเข็มนะครับ เข็มแรกวันนี้ แล้วอีกหนึ่งเดือนให้มาฉีดเข็มที่สอง ส่วนเข็มที่สามให้มาฉีดหลังจากฉีดเข็มที่สองไปแล้วหกเดือนนะครับ หมอจะเขียนใบนัดให้นะครับ”  

คนกลัวเข็มช็อกซีนีม่าไปตั้งแต่ที่หมอบอกว่าต้องฉีดยาตั้งสามเข็มแล้ว พลอยชมพูไม่มีกะจิตกะใจฟังหรอกว่าคุณหมอพูดอะไรบ้าง หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกกว้าง ส่ายหน้าไปมาเร็วๆ ที่จริงอยากกรีดร้องโหยหวนออกมาให้สาแก่ใจด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาลละก็ เธอจะไม่เก็บเสียงไว้อย่างนี้หรอก 

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ” เป็นพบรักเสียเองที่ต้องเอ่ยขอบคุณคุณหมอ เพราะคนเจ็บไม่ยอมผละออกจากอกเขาเลย เธอดึงเสื้อเขาไว้แน่น ซุกหน้าที่ชุ่มน้ำตาน้ำมูกกับอกเขา เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเบาๆ เขารับรู้ว่าเธอตัวสั่นด้วย 

“เหลือฉีดยาหนึ่งเข็ม” พบรักบอกคนที่ซุกหน้าอยู่กับอกเขา 

“ไม่ฉีด ฮึกๆ ได้ไหมคะ คุณพบล้างแผลให้ติ๊บแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ฮึกๆ”  

“เราคุยกันรู้เรื่องแล้ว”  

พลอยชมพูนึกถึงคำขู่ที่เขาขู่ไว้ก่อนพามาโรงพยาบาล หญิงสาวเงยหน้าเปียกปอนน้ำตามองสบสายตากับเขาด้วยแววตาตัดพ้อ ปากอิ่มจิ้มลิ้มขยับพูดเสียงเบาเจือสะอื้นน่าสงสาร 

“คุณพบใจร้าย” ว่าเขาแล้วเธอก็ซุกหน้ากับอกคนใจร้ายอีกครั้ง หญิงสาวสะอื้นเบาๆ พอได้ยินเสียงพยาบาลเดินเข้ามาแล้วบอกว่าจะฉีดยาให้ เธอก็ขยุ้มเสื้อคนใจร้ายแน่นขึ้น ร่างบางเกร็งและสั่นน้อยๆ  

พบรักรับรู้ถึงอาการของหญิงสาวที่เกาะเขาไว้แน่น ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นลูบเรือนผมสลวยที่สยายเต็มแผ่นหลังเพราะยางมัดผมหลุดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ 

“เจ็บนิดเดียว อดทนหน่อย” เสียงทุ้มไม่หวานที่กระซิบบอกทำให้พลอยชมพูพยักหน้า สูดลมหายใจยาว และกลั้นหายใจทันทีที่พยาบาลคีบสำลีชุ่มแอลกอฮอล์มาเช็ดบริเวณต้นแขน หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายเข็มจิ้มเข้าเนื้อ สองมือขยุ้มเสื้อเชิ้ตคนใจร้ายแน่นขึ้น ใบหน้าบิดเบ้เหยเก รับรู้ถึงตัวยาที่ถูกส่งผ่านเข้ามาในร่างกาย กระทั่งพยาบาลดึงเข็มออก แล้วใช้สำลีและสกอตช์เทปแปะปิดรอยเข็มไว้ให้ พลอยชมพูจึงลืมตา เงยหน้าขึ้นมองสบตากับคนที่เธอเกาะเอาไว้แน่นตั้งแต่เข้ามาในห้องทำแผลแล้ว 

“เรียบร้อยแล้ว” พบรักบอกเสียงทอดอ่อน เห็นเธอกลัวจนตัวสั่นก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้แกล้งทำ เขาเลยอดสงสารไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโตขนาดนี้แล้วยังจะกลัวเข็มอีก 

พลอยชมพูพยักหน้าทั้งน้ำตา หญิงสาวปล่อยมือจากเสื้อเขา ผละออกจากอกแกร่งมานั่งตัวตรง ใช้หลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ  

“ฉีดแค่เข็มเดียวได้ไหมคะ”  

พบรักถอนหายใจเฮือกใหญ่ สงสารก็สงสารอยู่หรอก แต่ไม่ใจอ่อนที่จะยอมให้เธอฉีดยาแค่เข็มเดียวหรอก ขืนเธอเป็นอะไรขึ้นมา เขาคงโดนเพื่อนบีบคอแน่ๆ  

“ไม่ได้!” เสียงห้าวกับตาดุของพบรักทำให้คนที่เพิ่งปาดน้ำตาทิ้งไป ต้องเบ้หน้าน้ำตาร่วงพรูอีกครั้ง หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ 

 

“คุณพบใจร้าย”  

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น