หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 41 เสี่ยวจินกินอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 เสี่ยวจินกินอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2563 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 เสี่ยวจินกินอะไร
แบบอักษร

 

เสี่ยวจินกินอะไร 

นี่เป็นปัญหาที่ตอบได้ยาก มันพูดไม่ได้ อีกทั้งยังไม่สามารถแสดงออกมาได้อย่างชัดเจนในสมองของถังเฉียน เพราะอย่างนั้นทั้งคู่จึงจนปัญญา 

“ปกติแล้วแมลงทั่วไปกินอะไร” 

หลังจากที่จู่ๆ เถิงเฟิงถามออกมาเช่นนี้ ถังเฉียนพูดก็อย่างกระตือรือร้นทันที 

“เจ้าไปหาน้ำผึ้งมาหน่อยสิ” 

เถิงเฟิงหันมา พูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก 

“แต่แมลงน่าจะกินหญ้านะ” 

ถังเฉียนตบโต๊ะพูดด้วยความโมโห 

“เสี่ยวจินไม่ใช่แพะนะ!” 

เถิงเฟิงร้องหึแล้วว่า 

“เสี่ยวจินก็ไม่ใช่ผึ้งเหมือนกัน รู้ได้อย่างไรว่ามันกินน้ำผึ้ง” 

ถังเฉียนผลักเถิงเฟิงแล้วบอกว่า 

“โธ่เอ๊ย เถิงเฟิง รีบไปสิ อย่างไรก็ต้องลองดู” 

เถิงเฟิงถูกกำปั้นเล็กๆ ที่อบอุ่นผลัก กลับรู้สึกเบิกบานใจ แล้วรีบลุกขึ้นผละออกไป พอเขากลับมา ในมือกลับมีดอกไม้หลากหลายสี อีกทั้งยังมีใบไม้แปลกๆ เป็นกำ สุดท้ายจึงเป็นน้ำผึ้งขวดหนึ่ง 

“ลองทั้งหมดนี่ล่ะ” 

ถังเฉียนไม่สนใจว่าเถิงเฟิงจะคิดอะไร นางยิ้มร่าพลางวางเสี่ยวจินไว้หน้าขวดน้ำผึ้งนั้น 

“กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ” 

เสี่ยวจินทำท่าดมดู จากนั้นก็ถอยกลับมาอย่างอ่อนแรง ถังเฉียนยกนิ้วขึ้นชี้ไปข้างหน้า เสี่ยวจินก็ยิ่งหันไป ไม่ใส่ใจความกระตือรือร้นของนางแม้แต่น้อย เถิงเฟิงหัวเราะจนตัวโยน ทิ้งให้ถังเฉียนรู้สึกหงุดหงิด 

“ฮ่าๆ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าเสี่ยวจินไม่กินน้ำผึ้งหรอก ข้าว่าแมลงคงกินหญ้ามากกว่า” 

ถังเฉียนจนปัญญา จึงเอาใบหญ้ามาวางตรงหน้าเสี่ยวจิน เสี่ยวจินหมุนตัวรอบหนึ่ง ก่อนจะเอาแต่หันหลังให้อาหารเหล่านั้น แสดงท่าทีปฏิเสธ 

“เดี๋ยวจะเอาหญ้าพวกนี้ให้เจ้ากิน เสี่ยวจินบ้านข้าไม่กินหญ้าหรอกนะ” 

ทั้งสองมีความเห็นต่างกัน ก่อนจะแยกไปหาของหลายอย่าง แต่เสี่ยวจินก็ยังคงหันหลังให้ ท่าทางเหมือนว่าป่วยหนัก  

“เนื้อตุ๋นน้ำแดง หน่อไม้ ดอกกุหลาบจากดินแดนตะวันตก ยังมีเป็ด ไก่ ปลา เจ้าก็พามันไปที่โรงครัว สวนดอกไม้ สระน้ำหมดแล้ว ตกลงมันกินอะไรกันแน่” 

ถังเฉียนครุ่นคิดแล้วบอกว่า 

“มันคงไม่ได้กินคนหรอกนะ” 

เสี่ยวจินหันก้นให้ถังเฉียนอีกครั้ง จากนั้นความรู้สึกหิวสุดขีดก็โจมตีนาง เพียงชั่วพริบตาถังเฉียนก็เลิกดิ้นรน นอนแผ่ลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง 

“เราหลับหูหลับตาทดลองเช่นนี้ มันก็ไม่ใช่วิธีที่ดีเลย ที่มันเลือกกินก็ไม่ใช่เรื่องดี รวมทั้งเจ้าด้วยล้วนท่าทางเหมือนผีอดตายมาเกิดอย่างนั้น กินไม่รู้จักอิ่ม ถ้ามันยังไม่ยอมกิน ก็ต้องจับกรอกละนะ!” 

“ทำอย่างนี้คงไม่ดีกระมัง มันยังเล็กอยู่เลยนะ...” 

เมื่อถังเฉียนเห็นมันอ่อนแอ มองดูเสี่ยวจินตัวน้อยๆ เกาะอยู่ตรงหน้า ก็ไม่อยากใช้วิธีบังคับ อีกอย่างมันต้องกินอะไรบางอย่างแน่ๆ เพียงแต่ทั้งสองไม่รู้ แต่แล้วนางก็คิดของสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้ บางทีมันอาจจะกิน 

“ข้ารู้ของอย่างหนึ่ง” 

ถังเฉียนพูดแล้วแทงปลายนิ้วชี้ที่เสี่ยวจินเกาะอยู่ เสี่ยวจินได้กลิ่นเลือดของถังเฉียนแล้ว มันก็ตื่นเต้นขึ้นทันที ขยับปีกเล็กน้อย แล้วเริ่มดื่มเลือดทันที 

ถังเฉียนมองดูเลือดที่เพิ่งไหลออกมาถูกเสี่ยวจินกินลงท้อง แอบถอนหายใจแล้วพูดว่า 

“เพิ่งเลิกเป็นยาให้ฉู่จิ่งเหยา กลับต้องกลายเป็นอาหารของเจ้าแทน ชะตาข้าคือถูกกินกระมัง” 

ถังเฉียนจำต้องยอมรับชะตากรรม นางมองดูเสี่ยวจินที่กินเลือดแล้ว ปีกสีดำเลือดก็ค่อยๆ กลายเป็นสีทอง เพียงแต่ยังมีท่าทางอ่อนล้าจนนางรู้สึกสงสาร 

ขณะที่ถังเฉียนเตรียมจะแทงนิ้วมืออีกครั้ง เถิงเฟิงก็กดมือนางเอาไว้ทันที 

“ทำอย่างนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ตอนนี้ให้มันกินเลือดที่นิ้ว คราวต่อไปกินที่ข้อมือ จากนั้นล่ะ เจ้ามีเลือดมากแค่ไหนให้มันกินกัน แล้วมีเลือดมากแค่ไหนให้ฉู่จิ่งเหยา” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น