Kedrasa
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 26 เหลือเพียงความทรงจำ

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 26 เหลือเพียงความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 26 เหลือเพียงความทรงจำ
แบบอักษร

 

น้องพารัก

 

 

" แม่จ๋า...แม่จ๋า....แม่ตื่นเถอะนะ ปะป๊ารออยู่ "

 

" แม่....หนูเรียกพี่ว่าแม่เหรอ "

 

" ใช่คะ...แต่หนูอยู่กับแม่ไม่ได้แล้ว..แม่ไม่ต้องเสียใจนะคะ...ปะป๊ารักแม่จ๋ามากนะคะ "

 

" แล้วหนูจะไปไหน ... อย่าไป..อย่าไปนะ "

 

อื้ออออ.........

 

" อย่าไป....อย่าไปนะ...."

 

" น้องพารัก...น้องพารัก...พี่อยู่นี่..พี่ออยอยู่นี่แล้วนะครับ "

 

สัมผัสอุ่นกุมมือของผมไว้ ผมค่อยๆลืมตา ผมได้ยินเสียงเรียกของพี่ออย แสงไฟสว่างจ้า ผมปรือตามองไปทั่วๆ ห้อง พี่ออยนั่งอยู่ข้างๆ

 

" อื้อออ...ที่นี่...."

 

" โรงพยาบาลครับคนดี น้องปลอดภัยแล้วนะครับ "

 

" พี่ออย...รักเป็นอะไร ..รักจำได้..เลือด..เลือดเต็มไปหมด...พี่ออยรักเป็นอะไร "

 

พี่ออยกุมมือผมแน่นกว่าเดิมน้ำสีใสหยดลงบนมือบางของผม ผมตกใจรีบมองหน้าพี่ออยทันที น้ำตาของพี่ออยทำเอาผมตื่นเต็มตาเลย

 

" พี่ออย...พี่ออยร้องไห้..มีอะไร..บอกรักมาตรงๆเลยฮะ.."

 

ถึงผมจะไม่เก่งเรื่องอ่านคนหรือเรื่องความรัก แต่ผมก็ไม่ได้โง่ ล่าสุดที่ผมเลือดออก แถมยังฝันแปลกๆ มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่ๆ แล้วไอ้น้ำตาจากผู้ชายอย่างพี่ออย ยิ่งทำให้ผมเริ่มมั่นใจ

 

" น้องพารัก...พี่ขอโทษ..พี่..พี่รักษาลูกเราไว้ไม่ได้...ให้อภัยพี่นะครับ...อึก..."

 

พี่ออยก้มหน้าลงแนบกับมือบางของผม น้ำสีใสเปียกปอนมือบางไปหมด ถึงผมจะเตรียมใจมาบ้างแล้วกับฝันนั้น แต่เอาเข้าจริงๆ ผมก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

 

" อะไรนะฮะ...ลูก...รักมีลูกเหรอฮะ.."

 

ผมดึงมือของผมออกจากพี่ออย ผมใช้มือที่เปียกน้ำตาของพี่ออยลูบหน้าท้องของตัวเอง เด็กคนนั้น ในความฝัน

 

" ลูก....ลูกไม่อยู่แล้วเหรอฮะ...ลูกไม่อยากอยู่กับรักเหรอฮะ...."

 

พี่ออยลุกขึ้นคว้าร่างบางของผมเข้าไปกอด มันรู้สึกหน่วงๆในอกข้างซ้าย มันเหมือนคนจมน้ำ หายใจไม่ออก แรงกอดรัด ความอบอุ่นที่ได้รับมันแทบไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย

 

ก๊อกๆๆๆ ครืดดดดด....

 

" สวัสดีครับ คุณพีรวัส ฟื้นแล้วเหรอครับ "

 

พี่ออยค่อยๆผละตัวออกจากร่างบางของผม คนที่เข้ามาคงเป็นหมอที่รักษาผม เค้าดูใจดีจัง

 

" ครับ คุณ...."

 

" ผมหมอคริสเตียน เป็นหมอที่ดูแลคุณพีรวัสครับ "

 

" คุณหมอผมเป็นอะไรเหรอฮะ "

 

พี่ออยขยับเข้ามาใกล้ๆผม คว้ามือบางของผมไปกุมไว้ หน้าพี่ออยตอนนี้น่าจะซีดกว่าผมซะอีก

 

" หมอรู้ว่าเหตุการณ์แบบนี้มันค่อนข้างทำใจลำบาก คุณพีรวัส เนื่องจากก่อนหน้านี้คุณอยู่ในสภาวะเครียดสะสมตลอด มันเลยทำให้ร่างกายของคุณไม่แข็งแรง การที่คุณตั้งครรภ์เลยทำให้สามารถเสี่ยงที่จะแท้งได้ง่ายๆ แล้วหลังจากที่คุณตกบันไดเลยมีผลกระทบให้คุณแท้งลูกครับ หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ "

 

" เค้าไม่อยู่แล้วจริงๆใช่มั้ยครับ ....คุณหมอ "

 

" ครับ ยังไงช่วงนี้ งดทำกิจกรรมที่ค่อนข้างหนักๆหรืออะไรที่มีความรุนแรงมากๆนะครับ แล้วก็คุณยังมีอาการอ่อนเพลียจากการเสียเลือด หมอขอให้คุณนอนแอดมิดอีกสักสอง-สามวันนะครับถ้าคุณพีรวัส ไม่มีอะไรสงสัยแล้วหมอขอตัวนะครับ "

 

" ขอบคุณหมอมากนะครับที่ช่วยภรรยาผมไว้ "

 

" ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่หมออยู่แล้ว "

 

แล้วคุณหมอก็เดินออกไป เหลือผมกับพี่ออยที่มีสภาพไม่ต่างกันเลย คือ แย่

 

" พี่ออยฮะ ที่พี่ออยพารักมาที่นี่เพราะจะหนีพี่ทิมใช่มั้ยฮะ "

 

" ครับ ตอนน้องอยู่ที่โน้น ทุกคนกลัวนายทิมจะมาทำร้ายน้อง เพราะทุกคนรู้แล้วว่าน้องท้อง พี่เลยพาน้องมาอเมริกา บ้านของพี่ แต่.......พี่ไม่คิดเลยว่า..เพียวเค้าจะทำแบบนี้ "

 

" เพียว....คนนี้สินะฮะ ที่พี่รัก เค้าหน้าเหมือนรักจังเลยนะฮะ "

 

พี่ออยหน้าซีดกว่าเดิม แรงสัมผัสที่มือบางของผมแรงขึ้น ผมรู้ ว่าทุกอย่างที่เกิดมันรวดเร็วไปหมด บางที.....

 

" พี่ออยฮะ ถ้ารักออกจากโรงพยาบาลแล้ว พารักไปวัดทีนะฮะ รักอยากทำบุญให้ลูก "

 

ผมไม่รอฟังคำตอบใดๆจากพี่ออย ผมค่อยๆดึงมือบางออกจากมือหนาของพี่ออย แล้วขยับร่างบางลงนอน ผมดึงผ้าขึ้นมาห่ม แล้วหลับตาลง ผมคิดว่า ผมจะพยายามทำใจให้ได้ ทุกอย่างมันคงเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดมาแล้ว และผมเองก็คิดว่า พี่ออย น่าจะอยากอยู่กับตัวเองด้วยเหมือนกัน

.

.

.

.

 

สามวันผ่านไป

 

" สวัสดีครับคุณ พีรวัส วันนี้ดูสดชื่นขึ้นนะครับ ดีใจที่จะได้กลับบ้านใช่มั้ยครับ ยังไงหมอขอเช็คอีกทีนะครับ คุณพยาบาลเชิญครับ "

 

" ฮะ....คุณพยาบาล."

 

คุณพยาบาลถืออุปกรณ์เข้ามาเช็คร่างกายให้ผมก็ตรวจทั่วๆไปล่ะฮะ ความจริงผมแข็งแรงมากๆเลย ใช้เวลาเพียงไม่นานคุณหมอและพยาบาลก็เช็คร่างกายผมจนเสร็จ

 

" ทุกอย่างโอเคแล้วนะครับ ยังไงก็กลับบ้านได้เลย อ่อ...แล้วก็หลีกเลี่ยงเรื่องที่จะทำให้เครียดง่ายด้วยนะครับ "

 

" ฮะ...คุณหมอ..ขอบคุณคุณหมอนะฮะ "

 

คุณหมอยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตรแล้วเดินออกจากห้องไป พร้อมๆกับคุณพยาบาล คราวนี้ก็เหลือผมกับพี่ออย

 

สามวันที่ผ่านมา ผมกับพี่ออยไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด ไม่ได้รู้สึกอยากโทษใคร เรื่องแบบนี้คงจะไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น แล้วมันก็เป็นอุบัติเหตุจริงๆ ที่สำคัญผมไม่รู้ว่าตัวเองท้อง

 

ตอนนี้เท่าที่ผมรู้ทุกคนเสียใจกันมากๆ และตัวผมเองก็ไม่อยากให้ทุกคนเป็นเช่นนี้ เวลาเดินไปทุกวินาที โลกหมุนไปทุกวัน ต้องเป็นผมเองสินะที่สมควรพาทุกคนก้าวไปข้างหน้าได้แล้ว ที่สำคัญผมทนไม่ไหวอีกแล้วที่จะเห็นคนที่ผมรักพากันเป็นทุกข์แบบนี้

.

.

.

.

 

บ้านพี่ออย

 

ใช่ฮะ ผมยังไม่ได้กลับไทย เหตุผลก็เดิมๆ พี่ออยไม่อยากให้ผมไปเจอกับพี่ทิม แต่มันก็เหมือนเรื่องตลกร้ายนะฮะ ที่โน้นมีพี่ทิม ที่นี่มี.....

 

" เพียว......มาทำอะไร ที่นี่ไม่ต้อนรับ พี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ "

 

" คะ...คือเพียวอยากขอโทษ ...นาย..เอ่อ.....พารัก...เราขอโทษ..เราไม่ได้ตั้งใจ...เรา..."

 

"............"

 

ผมไม่ได้พูดอะไร ผมมองไปที่หน้าเค้า มันช่างแตกต่างจากวันนั้นเสียจริง คนที่ดูสดใส มีพลัง แต่วันนี้เค้ากลับ ดูโทรม ขอบตาคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอน ตลอดเวลาที่ผมเข้าโรงพยาบาล ทุกคนก็คงเจออะไรมามากเช่นกัน แล้วเค้าก็พยายามจะเดินมาหาผม

 

" เพียว!!! ...พอสักที...ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่องอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน "

 

ทั้งผมและเพียวสะดุ้งพร้อมกัน พี่ออยรวบร่างบางของผมเข้าไปกอดเหมือนพยายามจะปลอบที่ผมตกใจ ผมมองไปที่เพียว ตัวเค้าเหมือนเล็กลงไปในทันที ผมไม่กล้าเงยหน้าไปมองพี่ออยเลย ผมรู้สึกว่าพี่ออย น่ากลัว

 

" ไสหัวไป....พี่ให้โอกาสครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย..หวังว่าจะเข้าใจ......ไปครับคนดีของพี่ ไปพักผ่อนนะครับ "

 

ผมไม่ได้ตอบอะไร พี่ออยก็ประคองร่างบางของผมขึ้นข้างบนทันที โดยที่ไม่หันไปมองคนที่ชื่อเพียวอีกเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**** นุ้งวีคนดี 2020 😭😭😭

 

****ตัวเอียงแทนการคุยเป็นภาษาอังกฤษนะคะทุกคน

 

 

 

ความคิดเห็น