มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลูกจ้างคนใหม่2

ชื่อตอน : ลูกจ้างคนใหม่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 460

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกจ้างคนใหม่2
แบบอักษร

พลอยชมพูมองสบตาคนตรงหน้าอย่างคนขวัญเสีย พอหันกลับไปจะถอยหนีก็มีอีกคนหนึ่งที่ยืนขวางอยู่ หญิงสาวจึงยืนหันรีหันขวางอยู่ระหว่างผู้ชายร่างสูงใหญ่กับชายหนุ่มร่างผอมขาแว้น ขณะที่กำลังคิดว่าจะหนีไปทางไหนดี ไอ้คนผอมก็ชิ่งหนีวิ่งกลับไปซ้อนท้ายเพื่อนมัน แล้วพากันขับหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทีนี้ก็เหลือแค่เธอกับคนร่างสูงที่ยืนถือกระเป๋าของเธออยู่ ใบหน้าบึ้งตึงเขาบึ้งตึงไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย 

“จะเอากระเป๋าของฉันไปไหน” พลอยชมพูถามเสียงไม่พอใจ ห่วงกระเป๋าก็ห่วง แต่จะให้กระโจนเข้าไปแย่งมันมาจากเขา บอกตรงๆ ว่าเธอก็ไม่กล้า 

“จะกลับรีสอร์ตไหม หรือจะนอนที่นี่” เสียงถามราบเรียบฟังแล้วคุ้นหู ทว่าพลอยชมพูไม่มีแก่ใจจะนึกว่าเคยได้ยินเสียงแบบนี้ที่ไหนหรอก เธอมัวแต่ดีใจที่มีคนมารับสักทีหลังจากที่รอมาหลายชั่วโมง 

“กลับรีสอร์ต หมายความว่าคุณพบให้คุณมารับติ๊บใช่ไหมคะ”  

“อืม...”  

พลอยชมพูยิ้มกว้าง รีบสาวเท้าเดินตามคนที่หิ้วกระเป๋าเธอที่ออกเดินนำไปก่อน ทว่าพอเดินไปถึงยานพาหนะที่เขาเอามารับ หญิงสาวก็ต้องชะงักกึก คิ้วเรียวขมวดมุ่นมองบิ๊กไบก์คันโตตรงหน้าด้วยความแปลกใจ 

“เอ่อ...อย่าบอกนะคะว่าเราจะขี่ไอ้นี่กลับรีสอร์ตกัน”  

“หรือคุณจะเดินกลับ” สารถีผู้ถูกตบจนหน้าชาหันมาถามเสียงห้วน พร้อมกับยื่นหมวกกันน็อกให้หญิงสาว พลอยชมพูรับมันมาถือไว้แบบงงๆ  

“ใส่ซะ” พบรักพยักพเยิดบอกเธอใส่รีบสวมหมวกกันน็อก แต่พอเห็นท่าทางเก้กังกับใบหน้างงๆ ของหญิงสาว เขาก็ชักรำคาญจนต้องวางกระเป๋าเธอลงบนพื้น แล้วแย่งเอาหมวกกันน็อกมาจัดการสวมลงบนศีรษะให้เธอเอง ชายหนุ่มรัดคางและตรวจดูความเรียบร้อยจนแน่ใจ ก่อนก้มลงหยิบกระเป๋าเป้ส่งให้เธอ 

“สะพายไว้”  

ร่างสูงยกขาขึ้นคร่อมบิ๊กไบก์คันใหญ่ เขาสวมหมวกกันน็อกแล้วสตาร์ตรถเตรียมพร้อม ทว่าผู้โดยสารสาวกลับยังคงยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถสักทีจนเขาต้องหันไปถามย้ำอีกครั้ง 

“จะกลับรีสอร์ตไหม”  

“เอ่อ...” พลอยชมพูถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่คงเป็นอีกหนึ่งสถานการณ์ที่สวรรค์จงใจสร้างขึ้นมาเพื่อวัดใจเธอสินะ แต่หากจะให้เธอเลือกระหว่างซ้อนท้ายไอ้เจ้ารถคันโตนี้กลับรีสอร์ต กับนั่งอยู่ในเพิงพักผู้โดยสารตรงนี้ เธอขอเลือกอย่างแรกก็แล้วกัน 

พลอยชมพูสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไว้ด้านหลัง หญิงสาวยกขาขึ้นคร่อมนั่งบิ๊กไบก์อย่างทุลักทุเล แต่ในที่สุดเธอประสบความสำเร็จในการขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเขา คนที่ไม่เคยนั่งซ้อนท้ายยานพาหนะสองล้อมาก่อนเลยในชีวิตขยับตัวขยุกขยิกด้วยความไม่คุ้นเคย ที่สำคัญมันชิดติดกันกับคนขับเกินไป 

“นั่งดีๆ สิ เดี๋ยวก็ตกหรอก” เสียงเข้มๆ ห้วนๆ ของคนขับทำให้พลอยชมพูถอนหายใจแรง 

“ก็ไม่เคยนั่ง มันไม่คุ้นค่ะ”  

“จับดีๆ ระวังตก” พบรักคร้านจะเถียงกับคนปากดีแล้ว เพราะตั้งแต่ค่ำมานี่เขาวุ่นวายแต่กับเธอคนเดียวจนไม่เป็นอันต้องทำอะไร 

“ว้าย!” พลอยชมพูรีบโน้มตัวไปกอดคนขับแทบไม่ทัน เมื่อคนที่เพิ่งบอกเธอว่าให้จับดีๆ ขับรถออกตัวอย่างรวดเร็วจนเธอแทบหงายหลัง หญิงสาวเกร็งไปทั้งตัว เธอกลัวตก กลัวเขาจะพารถล้ม เรียวขาเสลาหนีบแนบอยู่กับต้นขาแกร่งทั้งสองข้าง เธอรับรู้ถึงการขยับของกล้ามเนื้อต้นขาในตอนที่เขาเปลี่ยนเกียร์ทุกครั้ง ยิ่งเขาเพิ่มความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็กอดกระชับเขาแน่นยิ่งขึ้นเช่นกัน สองร่างแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นของกันและกัน ทว่าพลอยชมพูไม่คิดใส่ใจ หญิงสาวแนบแก้มกับแผ่นหลังกว้าง หลับตาปี๋ไม่กล้ามองอะไรทั้งนั้น ในใจก็ได้แต่ภาวนาขอให้กลับถึงรีสอร์ตอย่างปลอดภัย 

ใช้เวลาสิบห้านาทีพบรักก็พาคนงานใหม่กลับมาถึงรีสอร์ต ชายหนุ่มถอดหมวกกันน็อกออก แล้วถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนเบี่ยงหน้าไปบอกคนที่ยังคงนั่งกอดเอวเขาไว้แน่น แม้ว่าเขาจะจอดรถและดับเครื่องแล้วก็ตาม 

“ลงไปได้แล้ว”  

เสียงห้วนติดดุทำให้พลอยชมพูลืมตาขึ้นทีละข้าง คิ้วเรียวขมวดมุ่น เมื่อเห็นภาพวิวทิวทัศน์ชัดเจน ไม่ได้เป็นภาพเคลื่อนไหวเร็วจนตาลายเหมือนตอนที่รถแล่น 

“ถึงแล้วเหรอคะ” คนไม่เคยนั่งซ้อนท้ายบิ๊กไบก์ใครมาก่อนในชีวิตถามเสียงสั่นน้อยๆ นี่เธอถึงที่หมายแล้ว ร่างกายยังอยู่ครบสามสิบสอง และวิญญาณยังไม่ได้ออกจากร่างใช่ไหม 

“ถึงแล้ว ลงไปได้แล้ว” พบรักย้ำเสียงดุ 

พลอยชมพูก้มหน้าเล็กน้อย แล้วทำปากขมุบขมิบล้อเลียนคนเสียงดุ หญิงสาวพาตัวเองลงมาจากรถคันใหญ่อย่างทุลักทุเล เมื่อลงมายืนบนพื้น เธอก็รู้สึกเหมือนแผ่นดินโคลงเคลงไม่เสมอกันยังไงก็ไม่รู้ ตาเริ่มพร่ามัว มองเห็นไม่ชัดเจน ท้องไส้ที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เที่ยงก็เริ่มจะปั่นป่วนแปลกๆ  

พบรักป่ายขาลงจากรถ แล้วถือหมวกกันน็อกเดินตรงไปยังประตูบ้านไปโดยไม่สนใจคนที่ยืนทำหน้าตาพะอืดพะอมสักนิด บ้านไม้สองชั้นเป็นที่พักของเขาอยู่คนละโซนกับรีสอร์ต รอบบ้านมีต้นไม้น้อยใหญ่หนาทึบปลูกบดบังตัวบ้านไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว 

“คุณพบกลับมาแล้วเหรอคะ แล้วไหนล่ะคะคนงานใหม่” ลำดวนสาวใหญ่วัยห้าสิบต้นๆ ซึ่งเป็นแม่บ้านของรีสอร์ตเดินเร็วเข้ามาหาเจ้านาย หลังจากที่ได้ยินเสียงรถเครื่องมาจอดหน้าบ้าน 

“กำลังเดินตามมา ลำดวนพาเธอขึ้นไปห้องพักเลยนะ ผมจะพักผ่อนเลย” พบรักสั่งแล้วเดินไปทางบันไดเพื่อจะขึ้นชั้นบน วันก่อนเขาสั่งให้ลำดวนเตรียมห้องพักให้คนงานใหม่ไว้แล้ว โดยให้เธอพักที่ห้องรับรองแขกชั้นสอง เพราะกวีย้ำนักย้ำหนาว่าต้องดูแลเธอให้ดี ความปลอดภัยต้องมาที่หนึ่ง ใช้งานได้ตามสมควร แต่ห้ามใช้ทำงานหนักหรืองานเสี่ยงอันตราย ห้ามโน่น ห้ามนี่ ห้ามจนเขาไม่แน่ใจว่าเธอจะมาเป็นลูกจ้างหรือเจ้าของรีสอร์ตกันแน่ ครั้นเขาบอกเพื่อนไปว่าจะให้พักที่บ้านพักคนงาน มันก็ทักท้วงว่ามันไม่สะดวกสบาย ไม่เหมาะสมลูกสาวเจ้าของกิจการจิวเวลรี่รายใหญ่ของประเทศ เขาจึงต้องให้แม่คนงานกิตติมศักดิ์ขึ้นมาพักห้องรับรองแขกบนเรือน ตามความต้องการของเพื่อน ค่าแรงก็ต้องจ่าย ที่อยู่ก็ต้องพิเศษกว่าคนอื่น ลูกคุณหนูตัวจริงเสียงจริงแท้ๆ เลย เขาจะคอยดูแล้วกันว่าเธอจะทนทำงานได้สักกี่วันเชียว 

พบรักเดินขึ้นไปถึงประตูห้องตัวเองแล้ว กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องก็ต้องชะงักมือค้างไว้ เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าบ้าน 

“คุณคะ คุณเป็นอะไรคะ” ลำดวนรีบเดินเข้าไปถามไถ่คนงานคนใหม่ของเจ้านาย 

“เวียนหัวจังเลยค่ะ ทำไมพื้นมันเอียงแบบนี้คะ” พอลงจากรถได้ พลอยชมพูก็ยังไม่ทันเดินไปไหนเลย เพราะเธอมึนหัวมาก หญิงสาวยืนโงนเงนอยู่อีกครู่เดียวก็นั่งแหมะลงกับพื้น เหงื่อซึมออกมาตามร่างกาย มือบางเย็นเฉียบ วูบโหวงวิงเวียน หายใจติดขัด 

“เข้าไปพักข้างในก่อนนะคะ” เพราะเจ้านายบอกไว้แล้วว่า คนงานใหม่เป็นเด็กฝากของคุณกวีซึ่งทุกคนที่นี่ทราบดีว่ากวีคือเพื่อนที่พบรักเกรงใจ เพราะเคยช่วยเหลือตั้งแต่พบรักมาเริ่มธุรกิจและตั้งรกรากที่นี่ ลำดวนจึงเต็มใจช่วยประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินเข้าไปนั่งพักในบ้านก่อน 

“เป็นอะไร” พบรักสละเวลาพักผ่อนอันมีค่าของตนเดินกลับลงมาถาม น้ำเสียงของเขาติดรำคาญนิดๆ พอเห็นสภาพคนงานใหม่นั่งพิงพนักเก้าอี้คอพับคออ่อน หน้าซีดขาว และท่าทางไร้เรี่ยวแรง ทำให้เขาอยากจะจับเธอยัดใส่รถแล้วพากลับไปส่งบ้านตอนนี้เลย อ่อนแอป้อแป้แบบนี้จะอยู่ทำงานได้กี่วันเชียว 

“เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ติ๊บขอนั่งพักหน่อยนะคะ”  

“จะพักก็ขึ้นไปบนห้องโน่น จะมานั่งพักอะไรแถวนี้”  

พลอยชมพูเหลือบตาขึ้นมองคนที่ยืนกอดอกค้ำหัวเธออยู่ หญิงสาวไม่พอใจเท่าไรนัก เขาเป็นอะไรนักหนา พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องกระโชกโฮกฮากเสียงดังอย่างกับบ้านอยู่ติดโรงสี 

“เดี๋ยวลำดวนไปเอายาดมมาให้นะคะ เผื่อจะดีขึ้น คุณรอสักครู่นะคะ”  

ลำดวนลุกไปแล้ว จึงเหลือเพียงสองหนุ่มสาว พบรักถอนใจแรง มองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาดูแคลน 

พลอยชมพูนึกโมโหร่างกายตัวเอง น่าขายหน้าชะมัด กะอีแค่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์คันใหญ่มาแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงกับต้องเมารถ ยิ่งพอเหลือบตาขึ้นสบสายตาคนตัวโตที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าด้วยแล้ว หญิงสาวก็ชักฉุน เขาต้องกำลังเยาะเย้ยเธออยู่ในใจแน่ๆ คนอย่างพลอยชมพูเสียอะไรไม่ว่า แต่จะเสียหน้าไม่ได้นะ 

“จะไปไหน” เมื่อเห็นคนตัวเล็กขยับทำท่าจะลุกขึ้น พบรักจึงเอ่ยถามเสียงเข้ม ก็เห็นบอกว่าเวียนหัว ยังจะลุกขึ้นอีก ไม่รู้จักเจียมสังขารตัวเองบ้างเลย 

“จะไปห้องพักค่ะ อยู่ทางไหนคะ” พลอยชมพูฝืนลุกขึ้นยืนทั้งที่เวียนหัว ตาพร่ามัว มองเห็นภาพเบลอทับซ้อนไปหมด แต่ถ้าให้เธอเลือกระหว่างฝืนเดินไปพักผ่อนที่ห้องพัก กับนั่งอยู่ตรงนี้ให้เขามองด้วยสายตาสมเพชเวทนา เธอขอเลือกอย่างแรกดีกว่า 

“อยู่ชั้นบน เดินไหวหรือ” น้ำเสียงเยาะเย้ยอยู่ในทีทำให้คนเมารถมีแรงฮึด 

พลอยชมพูไม่ตอบ หญิงสาวมองไปยังบันไดที่อยู่ไม่ไกล เธอเดินช้าๆ ตรงไปยังจุดหมาย พบรักมองตามแล้วส่ายหน้า ไม่ไหวแล้วยังไม่เจียมอีก เขาจึงเดินตามประกบ เพราะกลัวว่าเธอจะล้มพับลงกับพื้น เกิดหัวร้างข้างแตกขึ้นมา เขาจะโดนเพื่อนโวยวายเอาได้ 

ทว่าคนไม่เจียมก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ไม่ไหวจะฝืน ร่างบางโงนเงนจะล้มแหล่มิล้มเเหล่ พบรักจึงรีบเข้าไปประคอง 

“ไหวไหมคุณ”  

“มะ...ไม่ไหวค่ะ” พลอยชมพูยอมแพ้ราบคาบ ไม่อาจฝืนได้อีกต่อไป เธอไม่ไหวจริงๆ หญิงสาวเอนกายซุกหน้าเข้าหาร่างสูง อาการมึนหัวรุนแรงขึ้น ปั่นป่วนมวนท้อง พะอืดพะอมจนทนไม่ไหว เธอจึงโก่งคออาเจียนน้ำใสๆ ออกมา คนที่เธอใช้เป็นหลักพักพิงไม่ทันระวังตัว จึงรองรับสิ่งที่หญิงสาวพ่นออกมาทางปากไว้ทั้งหมด 

“เฮ้ย!” พบรักจับบ่าบอบบางดันออกเล็กน้อย เขาไม่กล้าปล่อยมือ เพราะกลัวเธอจะล้มลงหัวฟาดพื้น เขาจึงโดนคนเมารถอาเจียนออกมาใส่อีกรอบจนหมดไส้หมดพุง 

ลำดวนถือยาดมเดินเร็วมาหาทั้งสอง แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้ และได้เห็นสภาพเจ้านายจึงอุทานเรียกด้วยความตกใจ 

“ตายแล้ว! คุณพบ!”  

 

พลอยชมพูได้ยินแม่บ้านเรียกเขาเต็มสองหู หญิงสาวเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง แทบจะหายจากอาการเมารถ ใบหน้าซีดเผือดเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาตื่นมองคนที่เธอถ่ายเทของเหลวในท้องออกทางปากไปฝากไว้ที่เขาจนเลอะเทอะเหม็นหึ่ง คุณพบเหรอ อีตาคนนี้คือคุณพบหรือพบรักเจ้าของรีสอร์ตเหรอ เขาไม่ใช่คนขับรถหรอกเหรอ ตาย...ตายแน่ๆ กระติ๊บเอ๊ย! ทั้งตบหน้า ทั้งอ้วกใส่เจ้านาย ช่างเป็นการแรกพบสบพักตร์ที่น่าจดจำจริงๆ สวรรค์จ๋าทำไมต้องกลั่นแกล้งติ๊บขนาดนี้ด้วย 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น