Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 25 สูญเสีย

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 25 สูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2563 08:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 25 สูญเสีย
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก

 

 

" นายเป็นใครน่ะ !!! "

 

ผมหันหน้าไปตามเสียง แต่ผมก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น เมื่อเสียงที่ได้ยินมันมาจากปากของผู้ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนผมอย่างกับแกะ ผิดกันก็แต่เพียงสีผมเท่านั้น เพียงแค่เราประจันหน้ากัน ผู้ชายคนนั้นก็หยุดนิ่งเหมือนกัน

 

" ชะ...ชั้นถามว่า..นายเป็นใคร..ไม่ได้ยินรึไง.."

 

" ผมเป็นเพื่อนพี่ออย คุณมีอะไรรึเปล่า คือผมไม่ใช่เจ้าของบ้าน ผมขอตัวนะ "

 

ผมทำท่าจะปลีกตัวออกไป แต่ผู้ชายคนนั้นก็เอื้อมมือมากระชากแขนของผมไว้

 

"ชั้นไม่เชื่อ...ชั้นเห็นนะ..นายเดินลงมาจากข้างบน พี่ออยไม่เคยให้คนนอกขึ้นข้างบน ขนาดชั้นยัง....ช่างเถอะ เอาเป็นว่าชั้นไม่เชื่อก็แล้วกันว่านายเป็นเพื่อนพี่ออย "

 

" แล้วคุณต้องการอะไร..ผมหิว ผมจะไปหาอะไรทาน กรุณาปล่อยแขนของผมด้วยครับ "

 

ผมหันไปมองอีกที เค้ายังจับกระชับมันแน่นขึ้น ผมรู้สึกเจ็บจนต้องนิ่วหน้าเลยทีเดียว ผมตัดสินใจจะสะบัดมือออก แต่ก็

 

" ปล่อยมือออกเดี๋ยวนี้!!!...เพียว..อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะ "

 

ผมหันหน้าไปเจอพี่ออยพอดี พี่ออยยื่นมือมาจับมือคนชื่อ...เพียวเหรอ...

 

ผมงงไปหมดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนทั้งสองคนปล่อยมือออกจากแขนผม แขนของผมมันขึ้นริ้วแดงไปหมด ผมยกมืออีกข้างขึ้นมานวดตรงรอยบีบทั้นที ผมถอยออกจากทั้งคู่ เพราะคิดว่าเค้าน่าจะมีเรื่องต้องคุยกันแต่....

 

หมับ !!! พี่ออยเอื้อมมือหนาคว้าเอวบางของผมเข้าไปกอดแนบอก

 

" เพียว...คนนี้เค้าเป็นว่าที่ภรรยาพี่ เราจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้า พี่ขอล่ะ เลิกมาวุ่นวายที่นี่สักที เรื่องของเรา เพียวเองไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนจบมัน "

 

" ไม่จริง พี่ออยรักเพียว มันก็แค่เป็นตัวแทนของเพียวใช่มั้ย พี่ออยบอกเพียวมาเถอะ เพียวไม่โกรธพี่ออยหรอก แก!!! ออกไปเลยนะ "

 

คนชื่อเพียวทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาผม แต่พี่ออยกอดผมแล้วจับร่างบางของผมเบี่ยงไปด้านหลังร่างหนาของพี่ออย ผมรู้สึกว่าสถานการมันเริ่มจะเลยเถิด

 

" คุณ เอ่อ... คุณเพียว ผมว่าคุณคงอยากคุยกับพี่ออยสองคน ผมว่า...ผมขอตัวก่อนดีกว่า "

 

ผมทำท่าจะขึ้นข้างบน ผมหันไปหาพี่ออย แล้วทำท่าขอตัว พี่ออยเข้าใจผมแล้วพยักหน้าน้อยๆ ผมหันหลังก้าวขาเรียวยาวเดินขึ้นข้างบน โอ้ย!!! หิวข้าวก็หิว ไม่น่ามาเจออะไรแบบนี้เลย พี่ออยคอยดูนะ จะงอนให้ดูเลย ผมไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะยังไง ผมก็เปิดใจให้พี่ออยแล้ว รอคุยกับพี่ออยดีกว่า ผมไม่อยากงี่เง่าเหมือนพวกนางเอกละครหลังข่าว ที่คิดไปเองเออเองแบบโง่ๆ

 

ผลัก!!! " เหวอออ ......"

 

ตุ๊บ!!!......" น้องพารัก !!! "

 

ผมที่กำลังก้าวขาขึ้นบันไดซึ่งมันเลยมาหลายขี้นแล้ว อยู่ๆก็มีมือมากระชากแขนของผม ผมที่ไม่ทันตั้งตัว มันเสียหลักไปหมด ผมรู้ได้เลยว่าผมตกแน่ๆ ผมพยายามเอื้อมมือไปคว้าราวบันไดแต่มันไม่ทันจริงๆ มันเกิดขึ้นเร็วมากๆ แค่เสี้ยววินาที

 

" โอ้ยยยย...เจ็บ...เจ๊บจังเลย...พะ...พี่ออย...ช่วยรักหน่อยสิฮะ.."

 

ผมเสียหลักตกลงมาก้นผมกระแทกกับพื้นค่อนข้างแรง ผมเจ็บก้น แต่เจ็บไม่มากเท่า...เอ่อ...ท้อง..ผมเจ็บท้อง ผมร้องให้พี่ออยช่วย มันเจ็บมากๆ เจ็บจนน้ำตาไหลเลย พี่ออยรีบเข้ามาประคองผมแต่ผมรู้สึกเหมือนที่ก้นผมมันเปียกๆ ผมก้มลงมอง

 

" เลือด!!! พี่ออยทะ...ทำไมมีเลือด..ฮือออออ..พี่ออยช่วยรักด้วย...รักเจ็บ...ฮือออ"

 

พี่ออยอุ้มผมตัวลอย น่าทีนี้ผมหูอื้อไปหมด เลือด....เลือดมาจากไหน...ผมเจ็บตรงท้องน้อยมากๆ เหมือนมีใครมาบิดไส้ของผม พี่ออยอุ้มผมขึ้นรถ แล้วขับออกมาจากบ้านทันที ชั่วแวบเดียวผมเห็นบรรยากาสนอกบ้าน มันมีแต่ฝรั่งนี่ ผมไม่ได้อยู่ที่ไทยเหรอ อื้อออ.. ผมกำลังประมวลความคิด แต่ความเจ็บปวดก็ทำเอาผมต้องหันมาสนใจท้องของตัวเอง ผมขยับแขนทั้งสองข้างกอดรัดท้องตัวเองไว้

 

" ฮือออ...พี่ออย...รักปวด...อื้อออ...เจ็บมากๆ..ปวด...มัน...ทนไม่ไหวแล้ว...อื้อออ....กรี้ดดดดด..."

 

" พารัก...พารัก..น้องได้ยินพี่มั้ย...อดทนหน่อย...อีกนิดเดียวจะถึงโรงพยาบาลแล้วครับ ...น้องพารัก...พารักได้ยินพี่มั้ย.."

 

ผมได้ยินเสียงพี่ออยเรียกผม แต่มันปวดมากๆ ผมทนไม่ไหว มันไม่ไหวจริงๆแล้วสติผมก็หลุดไปในที่สุด

.

.

.

.

 

พี่ออย

 

ผมไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะเลยเถิดไปขนาดนี้ ผมพอรู้เหมือนกันว่า ตั้งแต่ผมมาคิดต่อธุรกิจที่ไทย เพียว ก็กลับมาหาผม แม่ผมบอกว่า เพียว มาที่บ้านผมแทบทุกวัน แต่ผมไม่คิดว่าจะต้องเป็นวันนี้

 

ผมขออนุญาต คุณพ่อ คุณแม่ ของน้องพารัก พาน้องมาอเมริกากับผม เพราะไม่อยากให้ ไอ้ทิม มารังควานน้องอีก เพราะอาหมออัครก็บอกให้ระวังเรื่องความเครียด เพราะกลัวว่าน้องจะแท้ง ซึ่งจริงๆแล้วอายุครรภ์ยังน้อยมากๆ มันเสี่ยงไปหมด

 

แต่.....ผมไม่ทันคิดเลยว่า...เพียว..จะทำแบบนี้กับน้องพารัก เหตุการณ์มันเกิดเร็วมากๆ พอน้องพารักขอขึ้นข้างบน ผมก็คิดว่ามันดี เพราะดูเพียวจะสติเริ่มหลุดแล้ว พอน้องพารักเดินขึ้นข้างบน ผมก็กำลังจะหันมาคุยกับเพียว แต่มันไม่เป็นแบบนั้น เพียววิ่งผ่านหน้าผมไปทางบันได มันเร็วมาก พอผมหันตาม ร่างบางของน้องพารักก็ตกจากบันไดลงมาถึงชั้นล่างแล้ว

 

ผมก้าวขาไปรับตัวน้องไม่ทัน น้องพารักร้องเรียกผม เลือด....เลือดเต็มพื้นไปหมด ผมรีบอุ้มร่างบางขึ้นรถ แล้วขับออกจากตัวบ้านมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล น้องร้องตลอดทาง ใจผมมันบีบจนปวดไปหมด ผมเป็นห่วงน้องมาก จนน้องกรีดร้องแล้วเงียบไป ผมสติหลุดของจริง ผมเหยียบคันเร่งมิดไม

 

รถมาถึงโรงพยาบาลเพียงอึดใจ ผมอุ้มร่างบางที่ไร้สติเข้าห้องฉุกเฉิน เลือดน้องไหลออกมาไม่หยุด หมอ พยาบาลรีบรับร่างน้องไปทันที

 

" คุณเป็นญาติผู้ป่วยใช่มั้ยครับ พอทราบมั้ยครับว่าผู้ป่วยประสบอะไรมา "

 

" เอ่ออ....น้อง..ตกบันไดครับ..เอ่อ.."

 

" ญาติตั้งสตินะครับ ผู้ป่วยแพ้ยาหรือมีโรคประจำตัวอะไรมั้ยครับ ถ้าคุณไม่บอก หมออาจวินิจฉัยแนวทางรักษาผิดได้นะครับ "

 

ป้าบ!!!! ผมยกมือทั้งสองข้างตบหน้าตัวเอง นั่นเมียกับลูกมึงนะไอ้ออย มึงเคยแข็งแกร่งกว่านี้นิ

 

" ครับ...ครับหมอ ภรรยาผมเธอตั้งครรภ์อยู่ครับ ส่วนแพ้ยาไม่มีครับ หมอช่วยภรรยากับลูกผมด้วยนะครับ "

 

" โอเคครับ.."

 

แล้วหมอก็เดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินไป ผมเดินไปเดินมาทำตัวไม่ถูกเลย

 

ตึก ตึก ตึก ตึก

 

อีกแล้วครับเหตุการณ์คล้ายเดิม เสียงคนเดินดังเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

 

" ตาออย!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น แม่บ้านโทรบอกแม่ ว่าเพียวมาที่บ้านแล้วทำร้าย น้องพารัก แม่ไปที่บ้าน เห็นเลือดเต็มไปหมด แล้วเพียวก็นั่งร้องไห้เหมือนคนเสียสติ แม่ถามอะไรเค้าก็ไม่พูด ออยบอกแม่มาสิ แล้วน้องพารักล่ะลูก"

 

" แม่ครับ...ผมผิดเอง...ถ้าน้องพารักกับลูกเป็นอะไรไป ผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย "

 

" ใจเย็นๆ ก่อนนะลูก ตั้งสติไว้ก่อน ยังไงน้องก็ถึงมือหมอแล้ว ส่วนพวกเธอ ออกไปรอข้างนอก ที่นี่โรงพยาบาลมันเกะกะ "

 

แม่ผมหันไปสั่งคนของแด้ด เพราะตามแม่ผมมาเป็นพรวน แด้ดคงสั่งอีกนั่นแหละ แล้วแม่ก็เดินเข้ามากอดผม เพียงแค่นี้ กอดของแม่ ผมหมดแรงนั่งลงกับเก้าอี้ทันที

 

" ออยใจเย็นๆ อย่าคิดฟุ้งซ่าน แม่จะอยู่เป็นกำลังใจให้ลูกเอง "

 

" ขอบคุณครับแม่ "

 

ผมกับแม่นั่งรอหมออยู่หน้าห้องฉุกเฉินเกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะออกมา

 

ครืดดดด.....

 

" ญาติคุณ พีรวัส อ่อ...คุณครับ "

 

ผมกับแม่รีบลุกขึ้นทันที ที่ประตูห้องฉุกเฉินเลื่อนออกมา

 

" ครับหมอ อาการภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับ "

 

" ญาติทำใจดีๆไว้นะครับ คือ คนป่วยมีสภาวะเครียดสะสมอยู่แล้ว แล้วก็ตั้งครรภ์ในสภาวะที่ร่างกายยังไม่พร้อม เอ่อ...หมอเสียใจด้วยนะครับ เด็กไม่อยู่กับเราแล้วครับ "

 

" มะ..หมอครับ...แล้วภรรยาผมล่ะครับ น้องเป็นยังไงบ้างครับหมอ "

 

" ออยใจเย็นๆนะลูก คุณหมอคะ อาการของน้อง "

 

" ครับ ส่วนอาการคุณพีรวัส มีสภาวะตัวซีดเนื่องจากเสียเลือดมาก หมอคงต้องให้คนป่วยนอนให้เลือดแล้วก็สังเกตอาการอย่างใกล้ชิดอีกทีนะครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ "

 

ผมตัวชาไปหมด ลูก ผมเสียลูกไปแล้ว ผมยืนตัวสั่นมันช๊อคไปหมด

 

" ออย...ออย...ตาออย!!! ได้ยินแม่มั้ยลูก ตั้งสติสิลูก อย่าลืมว่าลูกต้องเป็นกำลังใจให้น้องพารักนะลูก "

 

" ครับแม่..."

 

น้ำสีใสหยดลงมาโดยที่ผมไม่รู้ตัว นี่มันเป็นเพราะผมใช่มั้ย เพราะผม เพราะผมคนเดียว ลูกถึงได้จากผมไป แล้ว น้องพารัก น้องจะให้อภัยคนเลวๆอย่างผมมั้ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

****นุ้งพารัก นุ้งยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมีลูกกับพี่ออย ก็เสียเค้าไปซะแล้ว ม่ายยยยยยย😭😭😭

 

**** ตัวเอียงที่พิมพ์ เค้าพูดภาษาอังกฤษกันนะคะ จะได้ไม่งงกันน้าาา

 

****ชอบไม่ชอบยังไงเม้นบอกกันบ้างนะคะ คือไม่รู้ว่าชอบแบบดราม่ารึเปล่า แต่ไรท์อยากให้เรื่องนี้มีหลายๆอารมณ์ แบบอยากอิงอารมณ์คนจริงๆ ไม่โลกสวยมาก เพราะในเรื่อง น้องพารักเค้าฉลาดมากๆ จะโง่ ก็เรื่องความรักนี่ล่ะคะ ยังไงขอบคุณที่ทุกคนเข้ามาอ่านกันนะคะ รักทุกคนเลยนะ😘😘😘

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น