หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 40 เสี่ยวจินหิวแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 เสี่ยวจินหิวแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 เสี่ยวจินหิวแล้ว
แบบอักษร

 

หีบใบใหญ่ที่ซูซินเหลียนซ่อนอยู่ถูกหามออกไป นางคิดว่านางหนีไปจากฉูจิ่งเหยาและหนีไปจากจวนจินซิวอ๋องได้สำเร็จแล้ว 

ขณะนี้ซูซินเหลียนดีใจมาก นางเชื่อสนิทใจว่าตนเองได้หนีไปจากขุมนรกแล้ว ส่วนถังเฉียนไม่ถูกใครรบกวน นางจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ อ่านหนังสือทุกวัน ค้นคว้าเรื่องเสี่ยวจิน ใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์มีความสุข 

หลายวันมานี้เรือนฮั่นต้านเงียบสงบมาก แต่เมื่อถังเฉียนเข้าออกคนอื่นจะคอยหลบ วิธีการปลิดชีวิตคนให้ตกตายภายในกระบวนท่าเดียวก็ช่างแปลกประหลาดและน่าหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก 

ยังดีที่สาวใช้หลายนางที่นี่เป็นชาวม้งที่รู้ถึงความเหี้ยมโหดของหมอผีดีอยู่แล้ว จึงเคารพถังเฉียนมากกว่าที่จะหวาดกลัว ขณะที่สาวใช้ไม่น้อยที่มาจากเมืองหลวงต่างพากันหวาดกลัวนาง พอเห็นถังเฉียนมาแต่ไกล ก็พากันหลบไป 

สองสามวันนี้ถังเฉียนไม่มีกระจิตกระใจกับเรื่องอื่น เพราะนางกำลังเจอเรื่องที่ชวนให้ปวดหัว 

หลังจากที่ย้ายมาอยู่ที่เรือนฮั่นต้าน ในสมองถังเฉียนก็มักจะรู้สึกหิวตลอดเวลา 

นางจึงกินอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังรู้สึกหิวไม่หยุด 

“หิวจังเลย...” 

ถังเฉียนมองดูเถิงเฟิงกินไก่ ถังเฉียนกินจนพุงกางแล้วแต่ก็ยังรู้สึกหิว ความรู้สึกนี้เหมือนว่าท้องนางกลายเป็นบ่อที่ไร้ก้น กินอย่างไรก็ไม่รู้สึกอิ่ม 

“ยังหิวอีกหรือ เจ้าคงถูกผีที่อดตายเข้าสิงเสียแล้วกระมัง กินไก่ไปตั้งสองตัว ไก่ในมือข้า เจ้าก็อย่าหวังเด็ดขาด!” 

ถังเฉียนกางสองแขนออก ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ ทั้งๆ ที่กินจนอิ่มแปล้แล้ว แต่ในสมองก็ยังส่งเสียงว่า หิวจัง อยู่ตลอดเวลา 

 “ข้ากินไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ยังหิวอยู่เลย...” 

เถิงเฟิงมองดูถังเฉียนในสภาพเช่นนี้แล้วยื่นมือมาแตะหน้าผากนาง ถังเฉียงไม่มีแรงที่จะขัดขืน จำต้องปล่อยให้เขาฉวยโอกาสตีหน้าผากตนเอง จากนั้นเถิงเฟิงจึงพูดอย่างขึงขังว่า 

“หากเจ้าไม่ได้ป่วยเป็นโรคประหลาดล่ะก็ หรือว่าเสี่ยวจิน” 

“เสี่ยวจิน?” 

คำพูดนี้เหมือนปลุกคนที่กำลังฝันให้ตื่นขึ้นโดยแท้ ถังเฉียนนั่งตัวตรงขึ้นแล้วพูดขึ้นว่า 

“จริงด้วย เหตุใดข้าจึงลืมมันได้นะ” 

ถังเฉียนเคยบอกเถิงเฟิงว่าเสี่ยวจินกับนางมีการเชื่อมโยงกันอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ถ่ายทอดอารมณ์นั้นเหมือนกับที่เป็นอยู่ในเวลานี้ แต่ต่างจากความเจ็บปวด เพราะความหิวเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่า 

ถังเฉียนเรียกเสี่ยวจินออกมาทันที แต่คราวนี้เสี่ยวจินไม่ได้บินออกมาอย่างคึกคักเหมือนที่ผ่านมา มันค่อยๆ บินส่ายไปส่ายมาช้าๆ ท่าทางอ่อนเปลี้ยมาก พอออกมาก็มาเกาะบนนิ้วถังเฉียนทันที 

ปีกมันเอียง หัวพับไปข้างๆ ท่าทางเหมือนจะเป็นลมล้มลง ดวงที่เป็นตาข่ายจ้องถังเฉียนไม่วางตา ท่าทางดูน้อยใจมาก 

ตอนนี้เองจู่ๆ ถังเฉียนก็รู้สึกว่าเสี่ยวจินเหมือนถูกละเลย 

“เสี่ยวจิน หิวแล้วใช่หรือไม่” 

ถังเฉียนและเถิงเฟิงจ้องมองเสี่ยวจิน ถังเฉียนจะอ้าปากขึ้น เถิงเฟิงก็ยกนิ้วขึ้นห้ามนาง แล้วพูดด้วยความรำคาญว่า 

“ดูท่าทางมันก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เจ้าที่หิว มันต่างหากที่หิว ต้องเป็นเพราะคราวก่อนมันฆ่าคนทำให้สูญเสียพละกำลังมากเกินไป” 

พอเถิงเฟิงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา สีหน้าถังเฉียนก็ดูเศร้ามาก หลายวันมานี้นางถูกฝันร้ายคอยรุมเร้า ในใจคิดตลอดเวลาว่าเป็นความผิดของตน ไม่สามารถเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดอย่างสงบใจ 

เถิงเฟิงเห็นสีหน้าของนางหดหู่ ก็แอบกัดลิ้นแล้วพูดว่า 

“เสี่ยวจินของเจ้ากินอะไร รีบเอาให้มันกินเร็วเถิด อย่าปล่อยให้มันอดตาย” 

ถังเฉียนพยักหน้าแล้วว่า 

“เสี่ยวจิน เจ้ากินอะไร” 

ถังเฉียนรู้ว่ามันพูดไม่ได้ แต่หลังจากถามแล้วคำตอบของเสี่ยวจินที่ผุดขึ้นในสมองถังเฉียนกลับค่อนข้างเลือนราง กล่าวได้ว่าการติดต่อระหว่างทั้งคู่ยังไม่ลื่นไหลนัก จนถึงขณะนี้ถังเฉียนทำได้เพียงการเชื่อมโยงกับเสี่ยวจินทางความรู้สึกเท่านั้น 

นางสามารถรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของมันได้ อย่างเช่นความเศร้า ความโกรธหรือความเจ็บปวด แต่จะกินอะไร คงจะแสดงออกมาได้ยาก 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น