มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดื้อตาใส2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดื้อตาใส2
แบบอักษร

“จะไปเองจริงๆ เหรอลูก” แม่กระแตถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อลูกสาวยืนยันหนักแน่นว่าจะเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดคนเดียว โดยการนั่งรถทัวร์ไป 

“ค่ะคุณแม่”  

“ให้พี่ต่ายไปส่งดีไหม” พ่อเพชรเสนอ สีหน้าผู้เป็นพ่อหนักใจอยู่ไม่น้อย ทั้งรักทั้งห่วง และไม่เคยคิดจะปล่อยให้ลูกสาวไปลำบากลำบนที่ไหน แต่นี่ก็ดื้อเหลือเกิน 

“พี่ต่ายงานยุ่งจะตาย ติ๊บไม่อยากรบกวนค่ะ” พลอยชมพูแย้งบิดา 

“แต่...”  

“คุณพ่อขา คุณพ่อไม่เชื่อมั่นในลูกสาวคนนี้หรือคะ” น้ำเสียงจริงจัง และแววตาตัดพ้อน้อยๆ ของลูกทำให้พ่อเพชรถอนหายใจเบาๆ เล่นเอามุกนี้มาอ้าง คนเป็นพ่อก็ต้องยอมไปตามระเบียบ 

“รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆ นะลูก ไปถึงที่นั่นแล้วโทรมาบอกแม่ด้วย” แม่กระแตลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ เพราะรู้ว่าดึงดันไปก็ไม่มีประโยชน์ คนดื้อตาใสหากได้ตัดสินใจอะไรแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็อย่าหวังว่าจะเปลี่ยนใจแม่จอมดื้อได้ แต่ทุกเรื่องที่ลูกทำก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานความถูกต้องและไม่ทำให้ใครเดือดร้อน แม้ว่าจะทำให้ทั้งพ่อแม่และพี่ๆ เป็นห่วงอยู่หน่อยๆ ก็ตามเถอะ ทว่าหากถ่วงน้ำหนักดูแล้ว ก็เป็นอย่างที่ลูกบอก เขาโตแล้ว ดูแลรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ควรจะเชื่อใจ และมั่นใจในเบ้าหลอมที่ตัวเองหล่อหลอมมาเองกับมือ 

“ติ๊บจะโทรรายงานตลอดการเดินทางเลยค่ะ” พลอยชมพูโผกอดมารดาเต็มวงแขน หอมแก้มท่านสองข้าง ก่อนจะผละไปโอบกอดบิดา ซึ่งท่านก็โอบกอดเธอไว้เต็มวงแขนเช่นกัน 

“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ถ้ามีใครรังแกให้รีบโทรมาบอกพ่อ พ่อจะไปจัดการมันเอง”  

พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นยิ้มแป้นแล้นให้บิดา เธอรู้ว่าท่านทั้งหวงทั้งห่วง ไม่อยากปล่อยให้เธอไปไหนไกลตา แต่สุดท้ายท่านก็ยอมตามใจลูกสาวคนนี้อยู่ดี 

“ถ้าใครจะมารังแก ติ๊บจะขู่มันไปว่า...แกรู้ไหมว่าฉันลูกใคร ฉันลูกพ่อเพชรนะเว้ย!” หญิงสาวพูดจบก็หัวเราะคิกคัก คนเป็นพ่อส่ายหน้ายิ้มๆ แถมเขกมะเหงกไปหนึ่งที 

“โอ๊ย! คุณพ่อใจร้าย” พลอยชมพูลูบหัวป้อยๆ ปากจิ้มลิ้มยื่นน้อยๆ ตาคู่งามช้อนขึ้นมองหน้าบิดางอนๆ  

“ถ้าพ่อใจร้ายจริงๆ เราไม่ได้ไปทำงานที่รีสอร์ตบ้าบออะไรนั่นหรอก” พ่อเพชรพูดเสียงเข้ม 

“เขาชื่อรีสอร์ตบ้านไร่รักละมุนค่ะ ไม่ใช่รีสอร์ตบ้าบอ ไปเรียกชื่อรีสอร์ตเขาแบบนั้น เดี๋ยวเจ้าของเขารู้เข้า เขาจะไล่ลูกสาวคุณพ่อกลับตั้งแต่ไปทำงานวันแรกนะคะ”  

“ถ้ามันทำแบบนั้น พ่อจะจัดการไปถล่มรีสอร์ตมันเอง”  

“โหดไปไหมคะคุณเพชร บอกลูกแบบนั้นได้ยังไงคะ อย่าไปฟังขาโหดชอบใช้กำลังนะลูก ติ๊บไปอยู่บ้านเขา ไปอาศัยเขาอยู่ ต้องอ่อนน้อมถ่อมตน หนักเอาเบาสู้ ทำงานให้สมกับที่เขาวางใจรับเราเข้าไปทำงาน อีกอย่าง อย่าให้เสียชื่อคนที่เขาอุตส่าห์ฝากงานให้ ที่นั่นไม่เหมือนบริษัทเราที่ติ๊บจะแอบอู้หนีเที่ยวได้นะลูก” แม่กระแตบอกสอนลูกสาวด้วยความปรารถนาดี เจ้ารีสอร์ตบ้านไร่รักละมุนเป็นเพื่อนของกวีซึ่งเป็นหลานเขย เขาเป็นชายหนุ่มอายุสี่สิบปี นิสัยใจคอก็ได้รับการการันตีจากหลานเขยและหลานสาวว่าเป็นคนดี ไว้ใจได้ อีกทั้งวาโยซึ่งมีฐานะเป็นพี่เขยของพลอยชมพูก็ได้ให้คนสืบประวัติเบื้องหน้าเบื้องหลังของชายหนุ่มมาแล้ว ไม่พบประวัติเสียใดๆ ดังนั้นทุกคนจึงวางใจที่จะให้พลอยชมพูไปทำงานที่นั่น 

“ค่ะคุณแม่” พลอยชมพูรับคำหนักแน่น เธอคิดไว้แล้วว่าจะตั้งใจทำงาน เรียนรู้ทุกอย่าง จะไม่ทำให้ใครมาตราหน้าว่าเป็นลูกคุณหนู เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อหรอก หญิงสาวกอดร่ำลาพ่อเพชรกับแม่กระแตอีกครู่หนึ่ง เมื่อรถแท็กซี่ที่โทรเรียกไว้แล่นเข้ามาจอดเทียบประตูหน้าบ้าน เธอจึงประนมมือไหว้ลาบุพการีแล้วหยิบกระเป๋าเป้ใบโตไปขึ้นรถ 

พ่อเพชรกับแม่กระแตมองตามท้ายรถแท็กซี่ที่แล่นพ้นประตูรั้วบ้านไปด้วยความเป็นห่วง ทั้งสองถอนหายใจออกมาพร้อมกัน 

“เราไปเยี่ยมลูกทุกสัปดาห์ได้ไหมคะคุณเพชร” แม่กระแตถามเสียงเศร้า พอลูกไปจริงๆ แล้วก็รู้สึกใจหาย เพราะไม่เคยต้องห่างกันนานขนาดนี้เลย พ่อเพชรหัวเราะในลำคอ โอบกอดบ่าบอบบางมาแนบชิด 

“แค่หกเดือนเอง เดี๋ยวลูกก็กลับมาอยู่กับเราเหมือนเดิมแหละ ถ้าคิดถึงก็วิดีโอคอลหา”  

“หรือเราจะไปเช่ารีสอร์ตนั่นอยู่สักหกเดือนดีไหมคะ” แม่กระแตว่าเสียงอ่อย เพราะบ้านดูเงียบเหงาลงถนัดตาเมื่อลูกสาวคนเล็กออกจากบ้านไป เพชรนิลลูกชายคนโตก็ทำงานหนัก บางวันไม่กลับบ้าน พลอยไพลินลูกสาวคนรองก็แต่งงานกับวาโยและย้ายไปอยู่กับสามีเกือบปีแล้ว หยาดพิรุณซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมก็แต่งงานกับเพลิงตะวันและย้ายไปอยู่ไร่ภูอิงฟ้าสามปีแล้ว ที่ผ่านมาจึงเหลือเพียงพลอยชมพูคอยสร้างสีสันให้บ้าน พอหญิงสาวต้องไปทำงานที่อื่น คนเป็นแม่ก็เลยเหงาหงอย ใจหายอย่างบอกไม่ถูก 

“งอแงเป็นเด็กไปได้” พ่อเพชรเอ็ดไม่จริงจัง 

“ก็หนูคิดถึงลูก” แม่กระแตน้ำตาคลอ 

“ไอ้กระต่ายน้อยก็ยังอยู่กับเรา”  

“ลูกชายคุณเพชรน่ะเหรอคะ สองสัปดาห์กลับบ้านที แบบนี้เรียกว่าอยู่บ้านกับเราด้วยเหรอคะ” แม่กระแตงอนลูกชายพานมองค้อนสามี รายนั้นน่ะเหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆ เปี๊ยบเลย ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่มีมาควงไม่ซ้ำหน้า เนื้อหอมจนน่าหมั่นไส้ 

“นี่ไม่ได้งอนเรื่องเก่าๆ ในอดีตของฉันใช่ไหม” พ่อเพชรหรี่ตามองภรรยาอย่างต้องการค้นหาความจริง 

“เปล่านี่คะ” แม่กระแตเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนสามี เลี่ยงเดินหนีไปนั่งที่โซฟา พ่อเพชรมองตามยิ้มๆ ก่อนจะเดินตามไปนั่งลงเคียงข้าง 

“ถ้าอยากให้มันอยู่ติดบ้านก็จับมันแต่งงานสิ”  

ข้อเสนอของสามีทำให้แม่กระแตหันขวับมามองหน้า 

“ก็อยากให้แต่งอยู่หรอกค่ะ แต่ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกสะใภ้หนูจะมาเกิดหรือยัง พาใครต่อใครมาให้ดูตัว แนะนำให้รู้จัก พ่อคุณพ่อขนุนหนังก็บอกแต่ว่าไม่ถูกใจ ยังไม่ใช่ ยังไม่คลิก หนูเหนื่อยใจแล้วค่ะ ไม่กล้าพาลูกสาวใครเขามาให้รู้จักแล้ว เกรงใจเขา”  

 

“เอาน่า...เดี๋ยวมันเจอคนที่ใช่ มันก็คงพามาให้เรารู้จักเองแหละ แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันสองคนไปก่อนก็ได้เนอะ” พ่อเพชรโอบกอดภรรยา หอมกระหม่อมเบาๆ แม่กระแตโอนอ่อนอิงแก้มกับอกอบอุ่น พยักหน้าเออออไปกับสามี แม้จะอยากเจ้ากี้เจ้าการเรื่องคู่ให้ลูก แต่ก็ไม่คิดจะล้ำเส้นถึงขนาดบังคับ เมื่อถึงเวลา คนที่ใช่สำหรับลูกคงจะเข้ามาเอง 

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น