หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 39 เตรียมหนี

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 เตรียมหนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 เตรียมหนี
แบบอักษร

 

สาวใช้หงซิ่วและป้าหวังที่ซูซินเหลียนพามาจากเจาหยางก็ต่างตายไปหมดแล้ว บัดนี้คนที่คอยรับใช้นางล้วนเป็นสาวใช้ในจวนอ๋อง เมื่อสาวใช้เหล่านี้เห็นว่านางไร้อำนาจจึงไม่มีใครใส่ใจนาง พระชายารองที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานมาให้กลับมีฐานะแย่กว่าสาวใช้ในจวนอ๋อง 

เมื่อเป็นเช่นนี้ซูซินเหลียนจึงน้อยเนื้อต่ำใจมาก 

“อาหญิงทำเช่นนี้ก็เป็นการช่วยข้าหรือ เห็นชัดๆ ว่าเป็นการทำร้ายข้า หากไม่ใช่เพราะอาหญิง ข้าคงไม่ต้องมาที่นี่ คอยรองรับโทสะของคนที่ใกล้ตาย ท่านแม่ ลูกต้องทำเช่นไรถึงจะได้กลับบ้าน” 

“ท่านแม่ ลูกอยากกลับบ้าน ลูกกลัว...” 

เด็กสาวร้องไห้อย่างหนักในห้อง เสียงร้องหาแม่ดังไม่หยุด ไม่ว่าใครฟังแล้วก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้ บังเอิญที่เจิ้งจยาเฉิงผ่านห้องนางพอดี ในใจคำนวณเวลาดู เขาเองก็รู้สึกเหลืออดต่อพระชายารองคนนี้แล้ว 

ควรจะถึงเวลาที่ปล่อยโอกาสให้นางหนีไปเสียที 

“พระชายารอง ท่านอ๋องเชิญ” 

ซูซินเหลียนได้ยินว่าท่านอ๋องเรียกตัวก็ตกใจจนตัวสั่น นางลุกขึ้นยืน ไม่รู้ว่าจะซ่อนที่ไหนดี แต่นางยังไม่ทันเคลื่อนไหว เจิ้งจยาเฉิงก็เคาะประตูห้อง แล้วพูดด้วยความอดทนว่า 

“ช่วงนี้ท่านอ๋องอาการดีขึ้นไม่น้อย นี่เป็นความชอบของพระชายารอง ท่านอ๋องรู้ว่าพระชายารองคิดถึงบ้านจึงให้ผู้น้อยเขียนจดหมายฉบับหนึ่งและจัดหาของขวัญเตรียมส่งกลับไปเจาหยาง อยากถามพระชายารองว่ายังต้องการอะไรหรือไม่” 

เจาหยาง? ของขวัญ? 

ซูซินเหลียนรู้สึกตื่นเต้น แค่เพียงคิดถึงสถานที่นี้ก็จะรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยขึ้น นางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วบอกว่า 

“ท่านแม่ทัพโปรดรอสักครู่” 

ซูซินเหลียนวางแผนในห้องครู่หนึ่ง จึงเปิดประตูออกมาพบเจิ้งจยาเฉิง แล้วอ่านใบรายการของขวัญ เจิ้งจยาเฉิงจึงถามนางว่าต้องการอะไรเพิ่มหรือไม่ ซูซินเหลียนบอกว่า 

“ท่านอ๋องอุตส่าห์มีน้ำใจ ข้าอยากเพิ่มของขวัญให้ท่านแม่บ้าง ขอให้ท่านแม่ทัพช่วยเตรียมหีบใบใหญ่ใบหนึ่ง คงต้องรบกวนท่านแม่ทัพแล้ว” 

ซูซินเหลียนมีไหวพริบอย่างน่าแปลก เจิ้งจยาเฉิงรู้เท่าทันแผนของนาง แต่กลับไม่ได้เผยออกไป เพียงแต่ยิ้มแล้วว่า 

“พระชายารองดูแลท่านอ๋องอย่างเหน็ดเหนื่อย นี่เป็นเรื่องที่ผู้น้อยสมควรทำ ประเดี๋ยวยังต้องเชิญพระชายารองไปขอบพระทัยท่านอ๋องด้วยตนเอง คืนนี้ขอให้อยู่ดูแลท่านอ๋องด้วย เพราะผู้น้อยต้องเดินทางไปไกล วันนี้แม่นางจื่อเย่ว์ไม่ค่อยสบาย คนอื่นพวกเราไม่วางใจ จริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” 

คืนนี้หรือ 

 ซูซินเหลียนคิดไม่ถึงว่าเวลาจะกระชั้นชิดเช่นนี้ แต่นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของนางก็ได้ 

“ได้ ท่านแม่ทัพวางใจเถอะ” 

ซูซินเหลียนตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้วตอบตกลง เมื่อดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหรือศีรษะ ซูซินเหลียนได้ยินว่าต่อหีบใหญ่เสร็จแล้ว นางจึงให้สาวใช้ไปบอกคนของเจิ้งจยาเฉิงมายกหีบในห้องไป กำชับว่าเป็นของสำหรับผู้หญิง ห้ามเปิดออก ส่วนนางแอบเข้าไปอยู่ในหีบ 

ฉู่จิ่งเหยาอยู่บนตึกพอดี เห็นคนยกหีบใหญ่ใบนั้นออกมาจากห้องนาง เจิ้งจยาเฉิงจึงถามว่า 

“ท่านอ๋อง ท่านจะช่วยให้นางสมใจหรือพ่ะย่ะค่ะ” 

ฉู่จิ่งเหยาถอนหายใจแล้วว่า 

“นางก็เพียงเด็กสาวที่ขี้ขลาด นับว่าน่าสงสาร จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรข้า ปล่อยนางกลับไปเถิด ระหว่างทางก็อย่าสร้างความลำบากให้นาง” 

ฉู่จิ่งเหยาสั่ง เจิ้งจยาเฉิงขานรับ ท่านอ๋องของพวกเขาในสายตาคนนอกเป็นแม่ทัพปีศาจที่ฆ่าคนได้อย่างไม่กะพริบตา แต่ในสายตาเจิ้งจยาเฉิง เขาก็เป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมาก 

“อึก...” 

เจิ้งจยาเฉิงเดินไปที่ประตู ก่อนจะเห็นว่าฉู่จิ่งเหยายืนกุมบาดแผลที่อกก็รู้ว่าท่านอ๋องเจ็บแผลอีกแล้ว หากแต่เวลานี้ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าอารมณ์หมอผีเป็นเช่นไร จึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง 

เขารู้ว่ายาของหมอผีสามารถรักษาอาการเจ็บหัวใจของท่านอ๋องได้ แต่เขาควรจะไปพบหมอผีอย่างไร จะไว้ใจนางได้หรือ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น