มาตานานา
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดื้อตาใส1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดื้อตาใส1
แบบอักษร

“คุณพ่อขา คุณแม่ขา ช่วยติ๊บด้วยค่า” เจ้าของเสียงสดใสวิ่งเร็วเข้ามาในห้องโถงของบ้าน พอเห็นบิดามารดานั่งคุยกันอยู่ก็รีบเข้าไปนั่งแทรกกลาง โอบกอดบิดาไว้แน่นแล้วซุกหน้ากับอกท่านอย่างต้องการที่พึ่งพาและปกป้อง 

“กระติ๊บ!” เสียงเข้มของพี่ชายที่ไล่หลังมาทำให้คนเป็นน้องสะดุ้งโหยง 

เพชรนิลเดินตามน้องสาวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เมื่อเห็นยายตัวเล็กซุกตัวอยู่กับอกบิดาก็ถอนหายใจแรง ส่ายหน้าระอาใจ 

“ก็เป็นซะอย่างนี้ แล้วเมื่อไรจะโต จะรู้จักรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองสักที” เพชรนิลว่าพลางเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้กัน ทว่าสายตาดุยังจับจ้องมองน้องสาวที่อยู่ในอ้อมอกบิดาตลอด 

“มีอะไรหรือต่าย น้องทำอะไรผิดหรือลูก ทำไมทำหน้าดุแบบนั้น” แม่กระแตถามบุตรชายคนโต แต่สายตาเอ็นดูกลับมองไปยังบุตรสาวคนเล็กที่ซุกอยู่กับอกบิดา ท่านยื่นมือไปลูบเรือนผมสลวยเบาๆ ท่าทางโอ๋เอาอกเอาใจน้องสาวคนเล็กทำให้เพชรนิลถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็ทั้งโอ๋ทั้งตามใจกันแบบนี้ไง ยายแสบเล็กถึงเอาแต่ใจ ไม่ตั้งใจทำงาน แถมยังกล้าหนีงานไปเที่ยวเล่นอีกด้วย นี่แหละเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องอารมณ์เสีย ให้บริหารคนทั้งองค์กร ยังง่ายกว่าสอนงานยายกระติ๊บคนเดียวเสียอีก 

“ติ๊บไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” คนทำผิดอุบอิบเถียงกับอกบิดา 

“เหรอ...ไม่ผิดเหรอ หนีงานที่พี่มอบหมายให้ทำ ไปเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นนี่นะไม่ผิด” เพชรนิลอยากจะเขกหัวน้องสาวแรงๆ สักที ทั้งที่เรียนจบปริญญาโทมาเกือบหกเดือนแล้ว ยายกระติ๊บก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาช่วยแบ่งเบาภาระเขาได้เลย มิหนำซ้ำยังมีแต่เรื่องน่าปวดหัวมาให้เขาวุ่นวายอยู่เรื่อย 

“จริงหรือ แอบหนีเที่ยวอีกแล้วเหรอลูก” พ่อเพชรก้มถามลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขน 

พลอยชมพูเงยหน้าขึ้น ยิ้มเศร้าน่าสงสาร ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ  

“ก็ติ๊บเคยบอกพี่ต่ายแล้วว่าติ๊บยังไม่พร้อมจะทำงานที่บริษัท พี่ต่ายก็เอาแต่บังคับจะให้ติ๊บไปทำงานช่วยให้ได้ ติ๊บไม่ผิดนะคะคุณพ่อ”  

เพชรนิลหลับตาลง สูดลมหายใจลึก พยายามข่มความโมโห บอกตัวเองว่าให้ใจเย็นๆ นี่น้องสาว...ยายตัวแสบนี่คือน้องสาว น้องสาววัยยี่สิบสี่ที่โตแต่ตัว แต่นิสัยอย่างกับเด็กวัยอนุบาล อ้อนพ่ออ้อนแม่ เอาแต่ใจ ติดเที่ยว และที่สำคัญไม่มีความรับผิดชอบสักนิด 

“น้องยังเด็กอยู่นะ ต่ายมอบหมายงานที่ยากเกินไปให้น้องทำหรือเปล่า” พ่อเพชรถามลูกชายคนโต แล้วก้มลงหอมกระหม่อมลูกสาวคนเล็กเบาๆ  

เพชรนิลแทบจะมองค้อนบิดาเมื่อได้ยินท่านพูดว่าน้องสาวยังเป็นเด็ก ก็เพราะใครๆ เอาแต่ให้ท้ายตามใจแบบนี้ไงล่ะ ยายตัวดีถึงไม่โตสักที นี่เขาก็เริ่มเหนื่อยที่จะต้องมาตามบอกตามสอนแล้วนะ 

“ไม่มีอะไรยากเลยครับคุณพ่อ มันเป็นงานที่ง่ายมาก เด็กอมมือยังทำได้เลย เว้นแต่คนไม่มีความรับผิดชอบเท่านั้นแหละ ถึงจะทำงานไม่สำเร็จ” เพชรนิลเหล่ตามมองน้องสาวอย่างหมั่นไส้ คนที่อยู่ในอ้อมอกบิดาเหลือบตามองเขาแล้วทำปากยื่นใส่ 

“ติ๊บก็อยากทำงาน อยากช่วยพี่ต่ายนะคะ แต่ติ๊บเคยบอกไปแล้วว่าติ๊บเพิ่งเรียนจบเอง ติ๊บอยากลองทำงานอย่างอื่นดูก่อนสักพัก ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์อย่างอื่น ที่ไม่เกี่ยวกับงานของเรา แล้วค่อยกลับมาทำงานช่วยพี่ต่าย พอถึงตอนนั้นติ๊บก็คงจะมีประสบการณ์ในการแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้ดี เพราะได้ไปเจอปัญหา ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ โดยที่ไม่มีพี่ต่ายมาคอยประคับประคองดูแลตลอดเวลาแบบนี้”  

“จะหนีเที่ยว ว่างั้น” เพชรนิลว่า พร้อมกับมองน้องสาวด้วยสายตารู้ทัน 

“ไม่ใช่ซะหน่อย” พลอยชมพูผละออกจากอ้อมอกบิดา นั่งตัวตรง หญิงสาวขึงตาใส่พี่ชาย ปากจิ้มลิ้มยื่นออกมาจนน่าขำ แสดงถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรง 

“ไม่เชื่อ จะหนีเที่ยวก็บอกมาตรงๆ เถอะ” คนเป็นพี่หรี่ตามองน้องสาวอย่างไม่เชื่อถือ 

“ติ๊บไม่ได้จะหนีเที่ยวนะ”  

“น่าเชื่อตายล่ะ”  

“พี่ต่าย!” พลอยชมพูน้ำตาคลอ จ้องมองหน้าพี่ชายด้วยความน้อยใจ พี่ต่ายชอบมองว่าเธอยังเป็นเด็กไม่รู้จักโต เธอพูดอะไรก็ไม่เคยเชื่อถือ คราวนี้เธออุตส่าห์อธิบายถึงสิ่งที่ตั้งใจทำให้ฟังดีๆ แล้ว แต่เขาก็ยังไม่เชื่ออีก ด้วยความอัดอั้นตันใจ ทำนบน้ำตาจึงพังทลาย พลอยชมพูใช้สองมือปาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียน เบะปาก สะอื้นเบาๆ  

“ต่ายอย่าว่าน้อง” แม่กระแตเอ็ดลูกชาย แล้วหันไปคว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดปลอบ พ่อเพชรเองก็ขยับเข้าใกล้ลูบหลังหัวปลอบโยน 

“กระติ๊บอยากไปทำอะไรที่ไหนหรือลูก ไหนบอกแม่ซิ” แม่กระแตมองลูกชายด้วยสายตาตำหนิค่าที่ทำให้ลูกสาวคนเล็กของท่านต้องมีน้ำตา เพชรนิลถอนหายใจเบาๆ แม้จะหงุดหงิดที่เห็นพ่อกับแม่โอ๋น้อง แต่ก็ใจเสียไม่น้อยที่เห็นน้องร้องไห้ 

“ติ๊บอยากไปทำงานที่อื่น ที่ไกลๆ สักหน่อย เป็นงานที่ไม่ใช่งานของครอบครัวเรา ติ๊บไม่อยากให้ทุกคนมองว่าติ๊บมีเส้นสายเลยได้ทำงานง่ายๆ สบายๆ”  

“ลองไปช่วยงานพี่โยดูไหมลูก” พ่อเพชรเสนอทางเลือกให้ แม้อยากตามใจลูกสาว แต่เพราะรู้ดีว่าลูกสาวคนเล็กถูกโอ๋มาแต่อ้อนแต่ออก ท่านจึงไม่อยากปล่อยให้ไปไหนไกลตา อย่างน้อยถ้าไปช่วยงานที่บริษัทของวาโยซึ่งเป็นพี่เขย ก็ยังอยู่ในเขตกรุงเทพ อยู่ใกล้ๆ ไปเช้าเย็นกลับได้ ไม่น่าห่วง 

“ไม่เอาค่ะ อยู่ใกล้กันแค่นี้ เขาไม่เรียกว่าไปหาประสบการณ์ชีวิตหรอก” พลอยชมพูส่ายหน้ากับอกมารดา สูดน้ำมูกเบาๆ  

“งั้นก็ไปช่วยงานพี่เพลิงที่ไร่ภูอิงฟ้า” แม่กระแตเสนออีกหนึ่งทางเลือกให้ แม้ไร่ภูอิงฟ้าจะอยู่ไกล แต่ที่นั่นท่านมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่า จะไม่มีอันตรายใดๆ มาแผ้วพานลูกสาวท่านได้แน่นอน 

“ที่นั่นยิ่งแล้วใหญ่ ใครๆ ก็คงไม่ให้ติ๊บหยิบจับอะไรหรอกค่ะ” พลอยชมพูว่าอย่างรู้ทัน ไร่ภูอิงฟ้าเรียกว่าเป็นสถานที่รวมญาติของเธอเลยก็ว่าได้ ทั้งอาพราวผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของพ่อ ลุงนนท์สามีอาพราวซึ่งเป็นผู้อุปการะแม่กระแตมาตั้งแต่เล็กก่อนจะมาแต่งงานกับพ่อเพชร แล้วไหนจะพี่เพลิงลูกชายอาพราวกับลุงนนท์ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องหวงน้อง กับยายน้ำฝนภรรยาพี่เพลิงที่เป็นน้องสาวบุญธรรมของเธออีก รายสุดท้ายนี่ปกติตอนอยู่บ้านด้วยกันก็ชอบแย่งงานเธอทำทุกอย่าง แทบจะไม่ให้เธอหยิบจับอะไร น้ำฝนทำอย่างกับเธอเป็นน้องสาวคนเล็กสุดของบ้านด้วยซ้ำ แล้วจะให้เธอไปอยู่ทำงานที่นั่น เธอคงได้เป็นง่อยพอดี 

“โน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่เอา ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหานะเรา” เพชรนิลว่าอย่างเหนื่อยหน่าย ตาคมดุมองน้องอย่างตำหนิ 

“พี่ต่ายก็หาให้ติ๊บสิ ติ๊บอยากไปต่างจังหวัด แต่ไม่อยากทำให้ทุกคนไม่สบายใจ ก็เลยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี” พลอยชมพูพูดเสียงขึ้นจมูก เพราะน้ำมูกทำให้เธอหายใจไม่ค่อยสะดวก 

“เรานี่น้า! เอาแต่ใจที่สุด ก็ได้ๆ แล้วพี่จะหาให้ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าให้ไปทำไม่เกินสิ้นปีนี้นะ ปีหน้าติ๊บต้องกลับมาทำงานที่บริษัทของเรา ห้ามงอแงแบบนี้อีก เข้าใจไหม” พลอยชมพูยิ้มดีใจที่พี่ชายยอมตามใจ หญิงสาวพยักหน้ารับเร็วๆ  

เพชรนิลถอนหายใจแรง ในที่สุดเขาก็ต้องยอมน้องอีกตามเคย ครั้นจะปล่อยให้น้องไปหาที่ทำงานเองก็กลัวว่าจะไม่ปลอดภัย จึงจำต้องรับปาก รับหน้าที่หาที่ทำงานให้ยายตัวแสบเอง ทั้งนี้ก็เพื่อความสบายใจของบิดามารดาด้วย เพราะหากเขาเป็นคนเลือกให้น้องสาวแล้ว เขาย่อมเลือกที่ที่ปลอดภัยและไว้ใจได้ที่สุด เพราะเขาเองก็ทั้งรักทั้งห่วงน้องสาวไม่น้อยไปกว่าพวกท่าน  

****หวานพลอยรัก มีอีบุ๊กMEBแล้วนะคะ 

ความคิดเห็น