หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 38 เหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 เหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 เหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น
แบบอักษร

 

เจิ้งจยาเฉิงยังคงเห็นว่าควรไล่ถังเฉียนไป ฉู่จิ่งเหยาไม่พูดอะไร จื่อเย่ว์จึงเอ่ยว่า 

“หากหมอผีไปแล้ว ใครจะรักษาท่านอ๋อง เวลานี้เราลองทดสอบนางสองครั้ง ไม่เพียงแต่ไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง แต่ยังเสียคนไปไม่น้อย ตอนนี้ยังทำให้นางไม่พอใจมาก ถึงกับบอกว่าจะจากไปเช่นนี้ ใต้เท้าเจิ้งคิดว่าจะทำให้เรื่องจบอย่างไร หากนางไปแล้ว ท่านอ๋องเจ็บหน้าอกขึ้นมา ท่านก็รักษาได้หรือ” 

คำพูดจื่อเย่ว์ทำให้เจิ้งจยาเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะที่เขากำลังอ้าปาก หวังหลงก็วิ่งเข้ามาแจ้งว่า 

“ท่านอ๋อง ใต้เท้า ท่านหมอเก็บข้าวของแล้ว ออกไปจากเรือนแล้วด้วย พวกเราไม่กล้าขวาง ท่านอ๋องได้โปรดมีรับสั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ” 

เจิ้งจยาเฉิงลังเลครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า 

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยจะไปขอให้นางอยู่ต่อ” 

ฉู่จิ่งเหยาสั่นศีรษะแล้วเอ่ยว่า 

“ช่างเถิด ให้จื่อเย่ว์ไปดีกว่า เพียงแต่บอกนางว่าข้ารู้ที่อยู่ของถังเวยแล้ว ถามนางดูว่าจะอยู่หรือจะไป หากนางจะไปก็ไม่ต้องตาม ถ้านางจะอยู่ก็ให้ย้ายนางไปที่เรือนฮั่นต้าน ข้ารับรองว่าต่อไปจะไม่มีใครไปรบกวนนางได้อีก” 

แม้ว่าเจิ้งจยาเฉิงจะรู้สึกน้อยใจบ้าง แต่เมื่อฉู่จิ่งเหยายังเจ็บแผล เขาก็จำเป็นต้องประนีประนอม แต่ในใจก็ยิ่งระวังถังเฉียนเพิ่มมากขึ้น 

นางควบคุมแมลงสีทองใช้สังหารคน เป็นอาวุธร้ายที่ใช้ลอบโจมตีคนอย่างแท้จริง แล้วจะไม่ให้เขาห่วงความปลอดภัยในจวนอ๋องได้อย่างไร การปล่อยให้คนเช่นนี้อยู่ข้างกายท่านอ๋อง นับว่าน่ากลัวอย่างมาก 

จื่อเย่วมาพบถังเฉียน เมื่อเอ่ยถึงถังเวยแล้วนางก็ตัดสินใจทันทีว่าจะไม่จากไป ทำให้จื่อเย่ว์รู้สึกว่าดูเหมือนนางไม่ได้คิดจะจากไปตั้งแต่แรก หรืออาจเพราะถังเวยสำคัญต่อนางมาก จื่อเย่ว์จึงถามด้วยความแปลกใจ 

“ถ้าเจ้าต้องการนาง เหตุใดไม่ขอให้ท่านอ๋องพานางกลับมาเล่า” 

ถังเฉียนไม่กล้าแสดงความกังวลของนางออกมา และไม่กล้าให้ถังเวยมาอยู่ที่นี่กับตนเองอย่างอกสั่นขวัญแขวน ที่รู้สึกเหมือนว่ายืนบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ตลอดเวลา จึงตอบว่า 

“แม่นางจื่อเย่ว์เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ต้องการถังเวย ที่ต้องการคือพี่สาวของนาง แต่เป็นเพราะสายเลือดใกล้ชิด ขอเพียงน้องสาวอยู่ก็จะล่อให้พี่สาวออกมา เมื่อถึงตอนนั้นก็ค่อยจับตัวนาง” 

พอจื่อเย่ว์ได้ยินคำตอบของถังเฉียนก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ แล้วพูดว่า 

“ถ้าเช่นนั้นพานางมาอยู่ที่จวนอ๋องไม่เหมาะกว่าหรือ” 

ถังเฉียนถูกถามจี้ใจ แต่กลับไม่ร้อนรน เพราะเวลาก็ผ่านนานมากแล้ว นางจึงคิดคำตอบให้ตัวเองไว้แล้ว 

“ถ้าให้เจ้ารนมาหาที่ตาย ใจคนย่อมเปลี่ยนได้ นางคงจะไม่มาแน่ แต่ถ้าอาศัยความเป็นพี่น้องย่อมจะมีโอกาสมากกว่า อย่าเข้าไปวุ่นวายเกินไป นี่เป็นการปล่อยสายป่านยาว” 

เหตุผลยาวเหยียดของถังเฉียนพอจะหลอกจื่อเย่ว์ได้ นางเลิกซักถามแล้ว ก่อนจะพาถังเฉียนไปที่เรือนฮั่นต้าน คราวนี้เถิงเฟิงก็ย้ายเข้ามาเลย ไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย 

เรือนฮั่นต้านอยู่ห่างจากเรือนหลักค่อนข้างไกล ห่างจากห้องหนังสือและห้องนอนของท่านอ๋องเป็นระยะทางเดินราวครึ่งเค่อ[1] แต่ถังเฉียนอยากให้ท่านอ๋องทรมานบ้าง จึงอยู่แต่ในห้องไม่ออกไป 

คนในจวนรู้ว่านางโมโห ทั้งยังรู้นิสัยนางด้วย เช่นนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรือนหลังนี้ นอกจากทุกวันที่มาเก็บกวาดและนางเป็นฝ่ายออกจากห้องเพื่อให้พวกสาวใช้เข้ามาทำความสะอาดแล้ว ก็จะไม่มีใครกล้ารบกวนการพักผ่อนของนาง 

ก่อนหน้านี้นางเสียเลือดเป็นประจำจนร่างกายเกือบทานทนไม่ไหว เวลานี้ย้ายมาที่เรือนฮั่นต้านแล้วทำให้สบายขึ้น ได้ฝึกภาษาม้งทุกวันอย่างสงบ อีกทั้งยังต้องทำความเข้าใจตัวอักษรประหลาดเหล่านั้น วันหน้าจะได้แสดงบทบาทของหมอผีได้ดีขึ้น เพื่อรักษาชีวิตตนเอง 

ฉู่จิ่งเหยาเห็นว่าถังเฉียนยอมถอย อีกทั้งยังเข้าพักในเรือนฮั่นต้าน เช่นนั้นจึงคิดว่าถังเวยเป็นตัวหมากที่ดี คิดในใจว่าต้องใช้ประโยชน์ให้ดี 

ฉู่จิ่งเหยาเปลี่ยนมาใช้แผนประนีประนอมต่อถังเฉียน แต่กลับเปลี่ยนท่าทีเป็นแข็งกร้าวขึ้นต่อซูซินเหลียน บีบให้ซูซินเหลียนมาคอยรับใช้ทุกวัน ไม่เพียงต้องคอยยกน้ำยกชา ทั้งอาเจียนและแผลที่เน่านั่นก็พอที่จะทำให้นางขวัญผวา ถ้าหากนางไม่ทำตามจื่อเย่ว์บอกว่าจะเชิญหมอผีมาทำพิธี นางจึงใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวน 

เวลาผ่านไปไม่ถึงสามวัน ซูซินเหลียนยิ่งเคียดแค้นฉู่จิ่งเหยามากขึ้น ภายในใจมองว่าเขเปรียบเสมือนคนที่ตายไปแล้ว 

 

------ 

[1] เค่อ หน่วยวัดเวลาของจีน โดยที่หนึ่งเค่อจะเท่ากับเวลาประมาณ 15 นาที 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น