Apple.E
email-icon Instagram-icon

ถ้าชอบช่วยกันสนับสนุนกันได้นะครับ จะได้เป็นกำลังใจในการเขียนต่อไป

ใบเฟิร์น คาเฟ่ EP.6

ชื่อตอน : ใบเฟิร์น คาเฟ่ EP.6

คำค้น : เรื่องสั้น ระทึกขวัญ สยองขวัญ Apple.E

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใบเฟิร์น คาเฟ่ EP.6
แบบอักษร

“ไอ้กล้า...ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ แล้วมันเป็นคนโทรบอกแมทว่าจะมาคืนนี้” ผมนึกขึ้นได้ 

แมทมันยังไม่รู้นี่นา ถ้างั้นเฟิร์นมันก็เลิกคุยไปแล้วจริง ๆ สินะ 

   “เฟิร์นบอกว่า ตอนมันบอกเลิก ไอ้คนชื่อกล้าแม่งก็ขู่ว่าจะแฉให้แมทรู้ แต่พอเฟิร์นมันเห็นว่าไอ้กล้าเงียบไป มันก็นึกว่าอาจจะแค่ขู่ แต่เมื่อกี้มันดันโทรมาว่าจะมาด้วยไง มันก็กลัว" เก๋พูด 

   แมทเคยบอกว่าไอ้กล้ามันเงียบ ๆ ไปช่วงนี้ คงจะเป็นเรื่องนี้สินะ แบบนี้ก็แทบไม่ต้องสืบว่ามือถือเฟิร์นพังเพราะอะไร 

   “เฟิร์นคิดมากไปเองรึเปล่า?? บางทีมันอาจจะแค่อยากมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดแมทก็ได้” 

   คิดในแง่ดีไปรึเปล่าวะเนี่ย!! 

   เก๋นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง พลางก้มลงมองพื้น ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากับผม เธอดูเคร่งเครียดเสียจนทำให้ผมเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา 

   “ที่เฟิร์นมันอยากให้เราบอกเรื่องนี้กับวิทย์ เพราะมันอยากให้วิทย์ช่วย!!” 

   เวรแล้วไง!! ผมเนี่ยนะจะช่วย ถ้าเป็นคนอื่นพอได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องระหว่างไอ้กล้า กับแมท กูจะช่วยยังไงวะไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ ทีตอนสนุกตอนมีความสุขเสือกทำกันได้ พอตอนทะเลาะกันเสือกเอากูเข้ามายุ่ง น้องเฟิร์นก็น้องเฟิร์นเถอะ 

   “เดี๋ยวนะ!! เราจะไปช่วยอะไรได้? เราเองก็ไม่ได้สนิทกับไอ้กล้าขนาดนั้น ตอนเรียนก็เรียนกันคนละห้องด้วยซ้ำ จบออกมาเราไม่เคยเจอหน้ามันเลย ตอนนี้จำหน้ามันไม่ได้ด้วยซ้ำ” ผมบอกปัด 

   “ช่วยมันหน่อยเหอะน่า” เก๋เร้า “ถึงจะไม่สนิท แต่วิทย์ก็พอจะพูดได้บ้าง แค่โทรไปคุยเตือนสติ บอกว่าอย่ามาเลย” 

   ไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมเก๋ต้องเอาผมเข้าไปยุ่งด้วย 

   “ไม่เอา!!! บอกว่าไม่ก็ไม่สิเก๋” ผมขึ้นเสียง “อย่าเอาปัญหาเข้ามาให้เราได้ป่าว ใครทำอะไรไว้ก็ไปแก้กันเอง ไปคุยกันเอง เก๋เองก็เหมือนกัน อย่ารับปัญหาของเพื่อนมามากนัก เดี๋ยวจะเดือดร้อน ให้เขาไปจัดการกันเอาเอง กูไม่ยุ่ง ถ้ามากเรื่องนัก กูจะกลับบ้านตอนนี้เลย”   

   เก๋เงียบกริบ คงจะตกใจที่ผมแสดงอารมณ์แบบนั้นออกไป  

   ก็มันจริงนี่นา มันใช่เรื่องที่ผมจะต้องเข้าไปแก้ปัญหาให้เหรอ 

   ผมรีบเดินออกมาจากโรงรถโดยไม่พูดอะไร ได้ยินเสียงฝีเท้าของเก๋เดินตามหลังมา ผมก้าวเท้าฉับ ๆ ขึ้นบันใด และพาตัวเองเข้ามายังห้องรับแขก เสียงเพลงคลอมาให้ได้ยิน แมทและเฟิร์นนั่งคุยอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ  

ไม่อยากจะมองหน้าเฟิร์นเลยจริง ๆ  

ผมเดินไปถึงโต๊ะก็ยกแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว มันบาดคอจนน้ำตาไหล ผมนั่งลงบนเก้าอี้ มองอย่างไร้จุดหมาย 

   “นั่นไวน์นะเว้ย!! มึงเล่นกระดกหมดทีเดียว เดี๋ยวก็หัวทิ่มหรอก” แมทพูด 

   แมทผู้หน้าสงสาร ผมฝืนยิ้มให้มัน  

   เก๋เข้ามาสมทบที่โต๊ะ  

   “มึงจะเอาเบียร์ป่าว เดี๋ยวกูออกไปซื้อ?” แมทมองมาที่ผม 

   ผมเห็นเฟิร์นมองตากับเก๋ และเห็นว่าเก๋แอบส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ให้แมททันสังเกต เห็นได้ชัดว่าเป็นการบอกว่าผมไม่ยอมช่วย เฟิร์นมองมาที่ผมด้วยสายตาอ้อนวอน 

   ไม่มีทาง ผมไม่มีทางช่วยเด็ดขาด เห็นหน้าตาใสซื้อแบบนี้ ร้ายไม่เบาเลย เอากับเพื่อนผัว ผมรับไม่ได้จริงๆ 

   “ออกไปซื้อมาเผื่อไว้เหอะพี่” เฟิร์นหันไปพูดกับแมท “เผื่อพี่กล้าจะกิน อีกอย่างไวน์มีแค่ขวดเดียว คงไม่พอหรอก” 

   แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่จริง ๆ ไม่ได้สนเรื่องพอไม่พอหรอก แค่อยากจะกำจัดแมทออกไปสักพัก จะได้ขอร้องผมได้ด้วยตัวเอง  

   “แต่พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ ซื้อมาเยอะเดี๋ยวก็กินเยอะอีก” แมทพูด 

   ใช่แมท..อย่าออกไปนะมึง 

   “ไปซื้อมาเหอะ!! อย่าทำเป็นเล่นตัว เฟิร์นรู้ว่าพี่ก็อยากกิน”  

   แมทยิ้มให้เฟิร์น จากนั้นก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินไปที่ชั้นวางของติดผนัง และหยิบกุญแจออกมา 

   แม่ง..โง่จริง ๆ นี่มึงไม่รู้จริง ๆ เหรอว่ามันมีบางอย่างแปลก ๆ มึงน่าจะรู้ได้แล้วนะโว้ย ถ้าแมทออกไป ผมก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ชวนลำบากใจอีกแน่ ๆ  

   กูจะทำไงดีวะ?? 

   “ร้านอยู่ไหน กูออกไปซื้อให้ก็ได้แมท มึงนั่งเหอะ” ผมหาทางรอด  

   มันหันมามองผม รู้สึกได้ว่าเก๋ และเฟิร์นก็กำลังจ้องผมอยู่เหมือนกัน 

   “เห้ย..ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปเอง” แมทพูด จากนั้นก็เดินหายออกไปจากห้อง 

   ผมส่ายหัวเบา ๆ พลางก้มลงมองไวน์ในแก้ว ใช้นิ้วมือป้อม ๆ ของตนหมุนขาแก้วเล่น เสียงเพลงที่ผมไม่รู้จักกำลังบรรเลงอยู่ตอนนี้ ผมแทบจะไม่เข้าใจความหมายของเพลงด้วยซ้ำ เพียงแต่ท่วงทำนองนั้นเพราะดี . 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น