คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 11 (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2563 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 (1)
แบบอักษร

 

อิงธาราขับรถเข้าเมือง ไปยังร้านขายอุปกรณ์การเรียน ให้เจ้าของร้านช่วยลำเลียงขึ้นมาบนรถจากนั้นก็ขับตรงมายังคลินิก ระหว่างทางก็แอบเช็คไลน์ช่วงรถติดไฟแดง เห็นกลุ่มเพื่อนสมัยปริญญาตรีเม้าวรนุชใหญ่เลยว่าตอนนี้กำลังเดทกับนักธุรกิจรุ่นพ่อ หล่อนอ่านแล้วแอบเบ้ปากใส่เบาๆ คราวก่อนยังเห็นว่าอ่อยพี่เหนืออยู่เลย แต่ก็ดีแล้วแหละ อย่ามาเป็นศัตรูกันอีกเลย เบื่อหน้าจะแย่แล้ว คุณหนูคนสวยมาถึงคลินิกเห็นเขากับพ่อแม่เขาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา มาส่งขึ้นรถไปพร้อมกับทีมงานราวสองสามคน 

“อ้าว นั่นหนูอิงมาพอดีเลย” แม่เขาดี้ด๊าเพราะชอบอิงธาราเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อดีตเคยเข้าคอร์สเรียนทำขนมไทยด้วยกัน 

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า พี่ภูมิ” ลงจากรถมาไหว้สวยสดงดงาม สวยจนหมอปันรู้สึกอิจฉาริษยา ไม่พอใจที่แม่เขาเอ็นดูยัยนี่ “สวัสดีนะคะคุณหมอปัน คุณเองก็จะไปกับพี่ภูมิด้วยเหรอคะ” 

“เปล่าหรอก ปันแค่...” เอกภูมิพูดยังไม่ทันจบด้วยซ้ำ 

“ไปสิคะ วันนี้กับพรุ่งนี้เป็นวันหยุดพอดี” กัลยาก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนเอกภูมิจะพูดจบ ทำลอยหน้าลอยตาไม่มองใครยกเว้นเพียงอิงธาราคนเดียวเท่านั้น ราวกับจะประกาศให้รู้ว่าจองเอกภูมิไว้นานแล้ว ใครหน้าไหนก็อย่าได้ริอ่านมาแย่ง มาฉกเขาไปเชียว 

“อ้าว หนูปันเองก็ไปด้วยเหรอ ไม่เห็นตาภูมิเล่าให้พ่อแม่ฟังเลย” คำถามของคุณกิติศักดิ์ทำให้กัลยาหน้าร้าว หล่อนหันไปมองท่านแล้วส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้แทนคำขอโทษที่ตนเองเสียมารยาท 

“ไม่เป็นไร ไปด้วยกันหลายๆ คนก็ดี จะได้ช่วยกันดูถนนหนทาง แล้วนี่หนูอิงจะไปพร้อมพี่ภูมิหรือเปล่าจ๊ะ ไปค้างบนดอยคืนเดียว” ท่านไม่ได้จะว่าอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่ากัลยาแอบชอบลูกชายตนเอง และไม่ชอบหน้าอิงธารา คงพูดออกมาเพื่ออยากข่มอีกฝ่ายมั้ง 

พนักงานค่อยๆ ทยอยขนของขึ้นหลังรถ บรรยากาศในช่วงเช้าไม่วุ่นวายเนื่องจากคลินิกยังไม่เปิด ท่านทั้งสองคนกลับมาช่วยดูแลงานชั่วคราวช่วงที่เอกภูมิไปมอบของให้น้องๆ ทีมบริจาคของมีหัวหน้าคือเอกภูมิ ร่วมด้วยพนักงานชายขับรถหนึ่งคนและพนักงานในคลินิกผู้หญิงหนึ่งคน ซึ่งตอนนี้มีเพิ่มกัลยาเข้าไปอีกคน ท่านทั้งสองแอบหนักใจ ใจจริงอยากให้อิงธาราไปด้วยมากกว่า 

“อิงไม่สะดวกค่ะ พอดีมีนัดกับพี่เหนือแล้ว” 

“จริงด้วยสินะ ป้าก็ลืมไปว่าหนูอิงกำลังจะเข้าพิธีหมั้นกับคุณเหนือ” คุณเมลดาถอนหายใจยาว มีสีหน้าเศร้าโศกลงมาก อิงธาราเห็นแล้วคงไม่สบายใจถึงรีบเข้ามาออดอ้อนกอดแขนท่าน 

“ถึงตัวจะไม่ได้ไป แต่อิงก็มีของมาบริจาคด้วยนะคะ อยู่ในรถเต็มเลย ยิ้มหน่อยนะ” 

อ้อนแม่เอกภูมิจนท่านสุขใจยอมเผยรอยยิ้มออกมา คุณเมลดาใช้มือข้างที่เริ่มเหี่ยวย่นมาลูบศีรษะบอบบางเบาๆ 

“ขอบใจมากนะจ๊ะ ที่มาร่วมทำบุญกับคลินิกของเรา” 

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่หมอคะ อิงขอแรงหน่อยนะ” 

เรียกคนหน้าเหม่อที่ยืนเก๊กอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ให้มาช่วยย้ายของลงจากรถ คนอื่นเข้าไปรอในคลินิกกันหมด เหลือแค่กัลยาเท่านั้นที่ยืนดู ไม่มาช่วย อิงธาราไม่สนใจ ส่วนเอกภูมิเองก็ไม่ได้ว่าอะไร รู้ว่าสองคนไม่ถูกกัน 

ตากแดดตากลมนิดหน่อยเหงื่อก็ซึมแล้วแม่คุณ ทำได้แค่แอบมองเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์เอื้อมมือไปเช็ดหรือสัมผัสร่างกายอิงธารา 

“อิงแน่ใจแล้วเหรอว่าอยากหมั้น อยากแต่งงานกับพี่เหนือจริงๆ” ถามออกไปแล้วรู้สึกหวิวๆ ในใจ อิงธาราได้ยินแต่ทำเป็นหูทวนลมจนเขาต้องถามซ้ำ ทว่าหล่อนก็ยังไม่ยอมตอบคำถาม 

“อิงไม่ได้ยินที่พี่ถามเหรอ” 

จับล็อกข้อมือบอบบางไว้แน่น บังคับหล่อนให้หยุดยกของแล้วหันหน้ามาคุยกันดีๆ ไกลออกไปเขาได้ยินเสียงกัลยาร้องวี้ดว้ายขึ้น ทว่าไม่ได้เข้ามายุ่งย่ามกับเขา คนตัวเล็กพยายามสะบัดมือเขาให้หลุดออก แต่สะบัดยังไงก็ไม่สำเร็จ 

“พี่ภูมิ อิงเจ็บนะคะ” 

เป็นบ้าอะไรของเขา คนเดินผ่านไปผ่านมาก็พอมี ทำไมอยู่ดีๆ ก็มาทำหน้าทะมึนตึงใส่หล่อน ผีเข้าสิงหรือไง “ใช่ค่ะ อิงแน่ใจว่าอิงอยากหมั้น อยากแต่งงาน อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับพี่เหนือ แล้วพี่ภูมิเป็นอะไรกับอิงทำไมถึงมาชักสีหน้าใส่อิง” 

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ...” เขาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ สาวเมินขนาดนี้ทำใจเถอะ แกเป็นคนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองนะไอ้ภูมิ 

เหตุการณ์นั้นตกอยู่ในสายตาของบิดามารดาเอกภูมิ ท่านทั้งสองสงสารลูกชายมาได้แต่ยืนเกาะกระจกคลินิกมอง น้องสาวฝาแฝดของเอกภูมิแอบแว้บจากคลินิกทำฟันของตัวเองมาทางนี้พอดี ก็โผล่หน้าแทรกกลางไปมองด้วยคน 

“โธ่... น่าสงสารพี่ภูมิจังเลยค่ะ” 

“ใช่ แม่เองก็สงสารพี่ชายของภัคไม่แพ้กัน ขึ้นคานแน่ๆ สาวไม่แลแบบนี้ ไม่แลยังไม่เจ็บมากเท่าสาวกำลังจะหมั้นกับชายอื่น” 

“จะหมั้นได้สักกี่เดือนนะ” 

อักษราภัคพูดขึ้นมาลอยๆ แอบกลอกตาลอกแลกมองไปมาจนพ่อแม่สงสัย หันมาเค้น “ก็แหม... คุณพ่อคุณแม่ก็ดูกิติศักดิ์ของพี่เหนือหน่อยสิคะ คนอย่างพี่เหนือเหรอจะยอมถอดเขี้ยวเล็บให้คุณหนูแสนบอบบางอย่างน้องอิง ไม่เชื่ออ่ะ ภัคไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าสองคนนี้จะแต่งงานอยู่กินกันตลอดรอดฝั่ง” 

“แล้วเราจะทำยังไงกันดี แม่อยากให้พี่ชายภัคได้มีโอกาสสารภาพรัก หรือมีโอกาสในการใกล้ชิดหนูอิงสักวันสองวันก็ยังดี” 

“ปล่อยไปตามธรรมชาติดีกว่ามั้งคุณ” 

“คุณน่ะเงียบไปเลย ฉันอยากได้หนูอิงมาเป็นสะใภ้” 

ภรรยาออกปากเองแล้ว คนเป็นสามีก็ต้องยอมตามน้ำอย่างไม่มีข้อแม้ พ่อหน้าชาส่วนแม่หน้าจ๋อย อักษราภัคเห็นแล้วสงสารจึงปิ๊งไอเดียดีๆ 

“สบายใจได้เลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภัคเองค่ะ” 

อิงธาราเป็นเพื่อนรุ่นน้องของหล่อนเอง คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงถ้าหากจะขอให้เจ้าหล่อนร่วมเดินทางขึ้นดอยไปกับคณะบริจาคอุปกรณ์การเรียน ‘พี่ภูมิขา น้องช่วยได้เท่านี้ ที่เหลือต้องจัดการเองนะ’ คุณหมอฟันยิ้มให้กับแผนการ มีเลศนัยจนพ่อแม่ต้องหันมองตากันปริบๆ 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น