Ex-SoulL

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

: Black Diamond : บทส่งท้าย

ชื่อตอน : : Black Diamond : บทส่งท้าย

คำค้น : Omegaverse,BlackDiamond,มังกรซ่อนเพชร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 90

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
: Black Diamond : บทส่งท้าย
แบบอักษร

บทส่งท้าย 

เฟิงหลงเกลียดธรรมเนียมที่ว่าคู่แต่งงานห้ามเจอกันก่อนวันแต่งงานเจ็ดวัน เพียงคืนเดียวที่ข้างกายไร้ร่างหอมกรุ่นให้กกกอดก็รู้สึกข่มตาไม่หลับ งุ่นง่านวูบโหวงอย่างน่าหงุดหงิดใจ

มันแตกต่างจากตอนต้องแยกกันอยู่เพราะการทำงานเนื่องจากคำว่าหน้าที่และความรับผิดชอบ แต่ตอนนี้มีเพียงเส้นของคำว่าธรรมเนียมมาขีดคั่น

อยู่ห่างกันแค่นี้กลับเจอกันไม่ได้

ปึก!

เฉินมองคนที่กระแทกแฟ้มเอกสารที่เพิ่งเซ็นเสร็จลงบนโต๊ะทำงานราวกับหาที่ระบายด้วยความอ่อนใจ

“มีเอกสารอะไรอีกไหม” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ท่าทางเกรี้ยวกราดเหมือนไม่ได้กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานในสัปดาห์หน้า

“วันนี้มีเท่านี้ครับ”

แม้แต่คำตอบนี้ยังไม่อาจช่วยให้เฟิงหลงรู้สึกดีขึ้น

มังกรแห่งตระกูลจางทิ้งตัวพิงกับพนักเก้าอี้พลางปิดเปลือกตาลง ขณะที่คนสนิทก็คว้าเอาแฟ้มทั้งหมดมาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ผู้เป็นนายได้มีเวลาส่วนตัว

เฟิงหลงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากเสื้อ จากนั้นจึงพิมพ์ข้อความด้วยคำเดิมที่วันนี้ส่งไปแล้วกว่าสิบครั้งก่อนจะส่งไปหาลี่ชิง จับจ้องให้มันขึ้นอ่านอยู่อย่างนั้น แต่ก็ไร้วี่แววใดจนความหงุดหงิดปะทุขึ้นกว่าเดิม

ปึง!

เสียงเปิดประตูที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ทำให้บอดี้การ์ดที่อยู่นอกห้องตื่นตระหนก ทุกคนเตรียมตัวขยับตาม โดยมีเฉินขยับไปประชิดร่างสูงใหญ่ใกล้กว่าใคร

“นายจะไปไหนครับ” เฉินเอ่ยถามขณะที่ขาก็กำลังก้าวเร็วๆ ตาม คำตอบที่มีเพียงความเงียบทำให้คนสนิทที่ทำงานกับเฟิงหลงมาหลายปีเดาได้ไม่ยาก “นายไปหาคุณลี่ชิงไม่ได้นะครับ!”

คำสั่งจากไหน่ไนจางผิงเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติ ทว่าการจะห้ามจางเฟิงหลงก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจทำได้เหมือนกัน

“กำลังดูเรื่องพรีเซนเตชั่นอยู่น่ะ...คุณล่ะ ทำอะไร”

คนถูกถามนิ่งเงียบ ดวงตาเรียวจับจ้องตรงไปข้างหน้าอย่างไม่วางตา

“ไม่ได้ทำอะไร”

ลี่ชิงพยักหน้าให้กับทีมงานว่าโอเคแล้ว ก่อนจะผุดลุกขึ้นเพื่อเดินไปคุยโทรศัพท์แบบส่วนตัว

กระแสบางอย่างในน้ำเสียงทำให้รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในอารมณ์ปกติ และเป็นอารมณ์ที่เข้าใจดีว่าเกิดจากอะไร

“อดทนนะ อีกแค่หกวันเอง” ลี่ชิงปลอบปลายสายด้วยเสียงอ่อนโยน ทั้งยังปลอบตัวเองไปในตัว

“เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ”

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อยๆ

“ผมก็เหมือนกัน...คิดถึงคุณ”

“แอบเจอกันดีไหม” เฟิงหลงพูดทีเล่นทีจริง แต่แล้วความเสียดายก็วาบเข้ามาเมื่อคนรักปฏิเสธทันควัน

“อย่าดีกว่า เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย”

“ฉันคิดถึงเธอ” เสียงทุ้มฟังดูห่อเหี่ยวราวกับกำลังเหนื่อยล้าอย่างหนัก

“หลังจากได้เจอก็จะไม่แยกจากกันแล้ว จะตามติดคุณไปทุกที่เลย” ลี่ชิงไม่ได้รู้สึกทรมานน้อยไปกว่ากัน ทว่าสิ่งที่ต้องอดทนรอมันคุ้มค่าพอที่จะหักห้ามใจเอาไว้

เมื่ออาทิตย์หน้ามาถึง สถานะของเราจะเป็นมากกว่าคู่หมั้น เส้นบางๆ ของความสัมพันธ์เส้นสุดท้ายจะถูกทำลายลง กลายเป็นคนคนเดียวกันโดยสมบูรณ์

“อยากให้ถึงวันแต่งเร็วๆ”

“เหมือนกัน” ลี่ชิงคล้ายกับได้ยินเสียงถอนใจจากทางปลายสาย “คุณอย่าลืมดูแลตัวเองนะ”

“อืม” เฟิงหลงรับคำในลำคอ พออีกคนบอกว่าต้องวางสายก็เผลอแสดงท่าทีอิดออดอย่างไม่สมอายุ แม้จะอยากรั้งเอาไว้แค่ไหน แต่สุดท้ายก็จำต้องตัดใจเพราะลี่ชิงต้องไปดูเรื่องงานแต่งต่อ

ดวงตาคมทอดมองบ้านหลังตรงหน้าเหมือนจะให้เห็นทะลุไปถึงคนที่อยู่ข้างในนั้น

เพิ่งจะเข้าใจว่าเห็นแค่หลังคาบ้านเอาก็วันนี้

--

คืนก่อนวันแต่งงาน ลี่ชิงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ช่องท้องปั่นป่วนวูบโหวง ลุกขึ้นมาเตรียมตัวแต่งหน้าก่อนแม่จะเข้ามาปลุก

ลลิตามองท่าทางของลูกแล้วอมยิ้มน้อยๆ มือบางเอื้อมไปจับมือที่เย็นเยียบเอาไว้แล้วลูบไล้ไปมา

“ตื่นเต้นเหรอ หืม?”

ใบหน้าเรียวพยักรับอย่างไม่ปิดบัง ช่างแต่งหน้าที่เตรียมของอยู่ก็พลอยยิ้มตาม

“หายใจเข้าลึกๆ”

ลี่ชิงทำตามแล้วก็รู้สึกดีขึ้นเพียงเล็กน้อย

ระหว่างแต่งหน้า ภาพมากมายเกิดขึ้นในหัว ทั้งสิ่งที่เคยเกิดและสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมาย เส้นทางการเป็นนายแบบไปถึงจุดที่คาดหวัง เวลานี้บทบาทนั้นก็ถูกลดลงตามคำขอของคนรัก เตรียมตัวสำหรับการมีครอบครัวอย่างจริงจัง

อยากเป็นคนรักแบบแม่...คนที่อดทนและทำทุกอย่างได้โดยไม่บกพร่องเลยแม้แต่น้อย

“ลูกแม่ดูดีมากเลย”

ดวงตาเรียวค่อยๆ ขยับปรือเปิด ทอดมองคนที่เอ่ยชมตัวเองแล้วก็เลื่อนสายตาไปทางกระจก มองเงาที่สะท้อนตรงหน้าอยู่สักพัก ริมฝีปากก็พลันระบายยิ้มบาง

“ผิวหน้าแล้วก็เครื่องหน้าดีแบบนี้ ไม่แต่งยังดูดีเลยครับ” ช่างแต่งหน้าระดับประเทศที่เคยร่วมงานกันมาหลายครั้งกล่าวชมจากใจจริง

“ไม่ขนาดนั้นหรอก” ลี่ชิงปฏิเสธพลางส่ายหน้าน้อยๆ

ช่างแต่งหน้าเก็บรายละเอียดอีกสักพักก็เป็นอันเสร็จสิ้น ได้เวลาเปลี่ยนชุด แต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยก็กินอะไรรองท้องแล้วรอฤกษ์ให้เจ้าบ่าวขึ้นมารับ

ภาพในวันพิธีหมั้นลอยเข้ามาในหัว ความรู้สึกในวันนั้นที่แสนแตกต่างจากวันนี้ทำให้ลี่ชิงยิ้มออกมา

ทางที่มืดมนกลายเป็นสว่างสดใสในที่สุด

เสียงโหวกเหวกจากทางด้านนอกคือสัญญาณที่บ่งบอกการมาถึง ร่างเพรียวนั่งหลังตรง จับมือแม่เอาไว้แน่นกระทั่งประตูถูกเปิดเข้ามา

ใบหน้าคร้ามคมที่ไม่ได้เจอกันถึงเจ็ดวันคือสิ่งแรกที่ได้เห็น ความคิดถึงอาบล้นไปทั่วกาย อยากจะโถมตัวเข้าไปกอดร่างสูงใหญ่เอาไว้แต่ก็ต้องหักห้ามใจ

ลี่ชิงแทบไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้ใหญ่คุยกัน มือที่ยื่นออกไปรับช่อดอกไม้สั่นเทา รู้ตัวอีกทีร่างกายก็ถูกรั้งเข้าไปกอด ริมฝีปากได้รูปจดลงบนขมับอย่างหนักแน่น

“ตื่นเต้น” ลี่ชิงเอ่ยพูดขณะกำลังเดินออกจากห้อง มือที่เปลี่ยนมาจับมือใหญ่มีเหงื่อไหลซึม เมื่อหันมองหน้าคนข้างกายก็ได้รับรอยยิ้มปลอบประโลม

“ฉันอยู่ตรงนี้”

คนตื่นเต้นค่อยๆ ยิ้มรับพลางกระชับมือที่จับกันให้แน่นขึ้น

บริเวณหน้าห้องมีแกเรนและเกรซกับเพื่อนในวงการสามสี่คนที่มากั้นประตูเงินประตูทอง ทุกคนต่างส่งยิ้มให้พร้อมกล่าวคำอวยพร ปัดเป่าความวูบโหวงในช่องท้องให้รู้สึกดีขึ้น

ลี่ชิงกล่าวขอบคุณทุกคน ก่อนจะเดินลงไปไหว้เจ้าก่อนเป็นอันดับแรก กระทั่งเสร็จเรียบร้อยก็เดินไปยังบริเวณพิธีที่จะมีผู้ใหญ่จากทั้งสองฝ่ายนั่งอยู่

ดวงตาเรียวไหวสั่นเมื่อเห็นใครบางคนที่ตัวเองเป็นคนไปขอขมาและเชิญด้วยตัวเอง

ไม่ว่าอย่างไรก็ถือเป็นคนสำคัญที่ควรจะนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยอีกคน

บรรยากาศเป็นไปอย่างเรียบง่ายตามความตั้งใจ มีบทสนทนาที่ดำเนินไปอย่างครื้นเครง จากนั้นก็เป็นเวลาสวมแหวน แหวนวงเดิมที่สวมใส่มาตลอดระยะเวลาเกือบสามปีถูกแทนที่ด้วยแหวนวงใหม่

ถึงคราวลี่ชิงเป็นคนสวมแหวน คนที่ยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงมาให้คือคนเป็นพ่อ

สองสายตาสอดประสาน มีความรู้สึกมากมายที่ไม่จำเป็นต้องพูดคุย ราวกับเวลาได้เยียวยาทุกสิ่งอย่าง ไม่ต้องหวนกลับไปนึกถึงเรื่องความไม่เข้าใจในอดีต

ลี่ชิงเอื้อมมือไปรับมันมาแล้วค่อยๆ บรรจงสวมแหวนให้กับอีกคน

เวลาในพิธีการผ่านไปอย่างรวดเร็วคล้ายกับเป็นความฝัน สุดท้ายก็ถึงเวลาต้องกราบลาพ่อแม่เพื่อเดินทางไปที่บ้านของตระกูลจาง

“ขอให้มีชีวิตคู่ที่ดีนะลูกนะ” ลลิตากล่าวพร้อมทั้งลูบไล้แก้มเนียนด้วยความรักและเป็นสุข

สำหรับพ่อแม่ วันนี้คือวันที่หายห่วงไปได้อีกเปลาะ ยิ่งกับเฟิงหลงที่แสดงให้เห็นมาตลอดว่าดูแลลี่ชิงได้เป็นอย่างดียิ่งไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

ลี่ชิงพยักหน้ารับ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหาผู้ให้กำเนิดอีกคน

“ขอให้มีความสุข”

ดวงตาเรียวแดงเรื่อเมื่อฝ่ามือหนาวางลงบนหัว สัมผัสอ่อนโยนนั้นเหมือนยาที่ประสานรอยร้าวเล็กๆ ระหว่างกันให้ลดน้อยลง นอกจากนั้นระหว่างเดินทางไปที่รถพ่อยังเป็นคนจับมือไปส่ง มีน้องชายต่างแม่ถือโคมไฟ

ลี่ชิงไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ ไม่คิดว่าจะได้รับสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณนะครับ” หันไปขอบคุณคนที่นั่งอยู่ข้างกันบนรถ

เป็นคุณเฟิงหลงที่ช่วยประสานรอยร้าวให้ทั้งหมด

“ไม่มีอะไรต้องขอบคุณเลยลี่ชิง...ฉันต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น”

“...”

“ขอบคุณที่อดทนกับการกระทำแย่ๆ ในช่วงแรกของฉัน”

“ผมรักคุณ”

“ฉันก็รักเธอ”

ริมฝีปากได้รูปกดจูบลงมาขณะที่ลี่ชิงก็บดเบียดริมฝีปากกลับ จากนั้นก็ซบหน้าผากเข้าหากันพร้อมรอยยิ้มและความรู้สึกเต็มตื้นในอก

การแต่งงานเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ แต่ไม่ว่าอย่างไรลี่ชิงก็สัญญาว่าจะดูแลหัวใจของมังกรที่แสนยิ่งใหญ่นี้ให้ดีที่สุด ให้สมกับที่โชคชะตาประทานให้

ขณะที่เฟิงหลงก็สัญญากับตัวเองว่าจะดูแลเพชรเม็ดนี้ด้วยชีวิต...จะรักลี่ชิงตลอดไป

--

“ไหน่ไนดูมีความสุขมากเลยนะคะ”

คนที่ถูกพยาบาลคนสนิททักดึงสายตากลับจากท้ายรถของคู่แต่งงาน รอยยิ้มไม่ห่างหายไปจากใบหน้า สายตาเต็มไปด้วยความปีติ

“ฉันได้แก้ไขในสิ่งที่ฉันเคยทำผิดแล้วเพ็ญ”

“อะไรนะคะ”

จางผิงไม่ได้ขยายความต่อจากนั้น ทำเพียงแค่ยิ้มแล้วหันกลับไปมองรถของลี่ชิงและเฟิงหลงอีกครั้ง

ความผิดในอดีตที่ติดอยู่ในใจและตามตอกย้ำมาตั้งแต่เกิดถูกชำระล้างอย่างหมดสิ้นแล้วในวันนี้

ความผิดที่เธอเป็นคนพรากความรักจากคนทั้งคู่จนทำให้ใครคนหนึ่งฆ่าตัวตาย

ในชาตินี้...ฉันแก้ไขมันแล้วนะลี่ชิง 

END OF THE END. 

 

จบแล้วจบจริงจบจังฮะะะะะ 

เฉลยปมของไหน่ไนแล้วนะคะ 

ไหน่ไนเกิดมาพร้อมกับสัมผัสพิเศษ รับรู้เรื่องราวในอดีต 

เขาเลยทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขและชดใช้ให้กับคนทั้งคู่ 

ไม่รู้ว่าคนอ่านจะชอบไหม จะเป็นบทส่งท้ายที่ดีหรือเปล่า 

แต่โซแอลก็พยายามและทำเต็มที่ที่สุดแล้วค่ะ 

ถ้ามีตรงไหนไม่สมบูรณ์ก็จะแก้ไขมันในเรื่องหน้านะคะ 

ขอบคุณมากๆๆสำหรับการติดตาม 

และกำลังใจที่มีให้โซแอล ชิงชิง และคุณเฟิงมาตลอดหลายเดือน 

ปลายเดือนนี้คนที่สั่งไว้ก็จะได้ครอบครองหนังสือกันแล้ววว 

บก.ถ่ายเล่มมาให้ดู บอกเลยว่าสวยมากกก 

โซแอลตื่นเต้นมากๆๆๆเลย 

อ่านตอนพิเศษแล้วชอบหรือไม่ชอบยังไงก็มารีวิวบอกกันได้นะคะ 

แล้วเจอกันใหม่เรื่องหน้าค่ะ...รัก^^ 

ปล.สำหรับคนที่อยากได้หนังสือแต่สั่งรอบพรีไม่ทันก็รอรอบปกติที่จะเปิดขายและวางขายตามร้านหนังสือทั่วไปได้ประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์นี้นะคะ 

 

ความคิดเห็น