Chaleeisis
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 : เหตุผล

ชื่อตอน : บทที่ 7 : เหตุผล

คำค้น : สามเฌอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 : เหตุผล
แบบอักษร

 

“สีหน้ามึงไม่ค่อยดีเลยนะเฌอ” 

“อืม....มึงดูแปลกๆ มา 2 อาทิตย์แล้วนะ เป็นอะไรก็บอกได้ไหมวะ เป็นห่วงเนี่ยะ” 

“เออ เป็นไรไม่พูด ไม่มีใครรู้นะมึง” 

นั่นสินะ....ไม่พูดแล้วจะมีใครรู้ 

ผมนั่งมองปากกาลายแบด แบด ที่ใครบางคนเลือกให้ มันเป็นปากกาที่อยู่กับผมนานที่สุดแล้วถ้าเทียบกับแท่งอื่นๆ เชื่อป้ะว่าจากวันที่บล็อกช่องทางการติดต่อของสิบสามไปทั้งหมดจนถึงตอนนี้ ผมยังเก็บเรื่องนั้นมาคิดไม่หยุดเลย ความกังวลใจ ความรู้สึกผิด มีหลายอย่างที่มันผสมปนเปกันอยู่ในหัว ผมเลิกคิดเรื่องนี้ไม่ได้ พยายามหาอย่างอื่นทำแล้วแต่สุดท้ายมันก็ยังทำให้ผมนึกถึงอยู่ดี 

ไม่รู้เลยว่าตอนนี้นังน้อนจะเป็นยังไง 

แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องคิดเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน 

ตอนนี้เกือบ 9 โมงครับ พวกผมอยู่กันที่โรงอาหารของตึกคณะเพื่อรอกิจกรรมวิ่งเกียร์ช่วงบ่าย คือวันนี้เป็นวันรับน้องใหญ่ของวิศวะฯ ความจริงผมควรจะตื่นเต้นเฮฮามากกว่านี้แต่มันก็ได้อย่างที่เห็น แล้วการที่ชรันเป็นแบบนี้ก็พลอยทำให้เพื่อนๆ เป็นห่วง ผมยังไม่ได้เล่าให้พวกมันฟังเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกผมคิดว่าเออเดี๋ยวมันก็ไม่เป็นไรหรอก ใช้เวลาสักพักมันคงจะดีขึ้น แต่นั่นแหละ ทุกอย่างมันไม่เป็นตามที่ผมคิด 

ซึมเป็นน้องหมาเลยให้ตายสิ 

ชริตเป็ดล็อกคอผมเข้าไปใกล้ “ได้ยินที่พวกกูพูดป้ะเนี่ยะ” 

“ได้ยิน” 

“เออ ตกลงเป็นไร ทะเลาะกับแฟนเหรอหรือยังไง” 

“เปล่า ไม่ได้ทะเลาะกับแฟน” 

“ถ้างั้นมันเรื่องอะไรวะ หรือเกี่ยวกับเด็กแพทย์ฯ คนนั้น” ไอ้ขันจ้องอย่างจับผิด “มึงทำหน้าแบบนี้แปลว่ากูพูดถูก” 

“ก็ส่วนนึง....คือแฟนกูเขาขอให้กูเลิกยุ่งกับสิบสาม เขาให้กูเลือกเลยนะว่าระหว่างเขากับสิบสาม กูจะเลือกใคร” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ “กูก็เลือกแฟนไง แล้วตัดสิบสามออกไปจากชีวิต คือสิบสามก็แค่รุ่นน้องป้ะวะ แต่แบบกูเลิกคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลยอะ” 

ทะเลหยิบลูกอมส่งมาให้ผม “กูรู้สาเหตุนะว่าทำไมมึงถึงรู้สึกแย่ น่าจะเป็นเพราะรุ่นน้องคนนี้ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ หรือให้พูดง่ายๆ ก็คือเขาพิเศษกว่าคนอื่น ใช่ไหมล่ะ” 

ก็คงประมาณนั้นแหละมั้ง 

“แฟนมึงคนนี้ที่คบมาจะเดือนแล้วใช่ไหม” จันทร์ฉายเอ่ยถาม 

“ใช่ เป็นคนแรกเลยที่กูคบได้นานที่สุด ผ่านอาถรรพ์วันที่ 13 มาแล้ว วันที่ครบรอบ 13 วันก็ด้วย หลังจากนี้ก็คงไม่น่ามีอะไรมั้ง” 

“มึงก็คิดง่ายไป บางคนเขารักกันมาเป็น 10 ปี เขายังเลิกกันได้เลย นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นแหละเฌอ” 

“จริงแบบที่ไอ้ขันพูด แล้วเนี่ยะแฟนมึงคนนี้กูก็รู้สึกว่างี่เง่ายังไงไม่รู้ คิดได้ไงเรื่องให้เลือกว่าจะเอาใครอยู่ จะปล่อยใครไป ถ้าวันดีคืนดี เขาให้มึงเลือกระหว่างเขากับพวกกูขึ้นมา มึงจะทำยังไง” 

“กู....ไม่รู้เลยว่ะ” ผมแย่งน้ำแดงไอ้ขันมากิน “เมื่อไหร่ความกังวลใจนี้จะหายไปวะ” 

“เรื่องนี้คนที่จะให้คำตอบได้ก็น่าจะเป็นตัวมึงนั่นแหละ” 

นั่นสินะ 

“กูไปสูบบุหรี่ก่อน เดี๋ยวมานะ” 

“กูไปด้วย” ทะเลบอกก่อนจะเดินตามผมมาที่ด้านหลังตึกเยื้องๆ ลานจอดรถ 

ผมหยิบบุหรี่ออกมาจากตลับก่อนจะจุดสูบพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของผมกับน้องเดียร์คือปกติเลยนะ เราไม่มีเรื่องทะเลาะกันหรือมีปัญหาอะไรเลย เธอยังคงเป็นแฟนที่น่ารัก ส่วนผมก็ทำหน้าที่ของตัวเองในแบบที่มันควรจะเป็น คือทุกอย่างมันก็ดูผ่านไปได้ด้วยดี ผมควรมีความสุขแต่มันก็ไม่รู้สึกแบบนั้นสักเท่าไหร่ คงเพราะความรู้สึกผิดที่มันคาใจอยู่นี่ล่ะมั้ง 

ผมไม่เจอหน้าสิบสามเลยในช่วงที่ผ่านมา 

ตัดขาดการติดต่อแบบสมบูรณ์ 

น้องเดียร์ไม่ให้ผมไปหาที่ตึกคณะเพราะกลัวว่าผมจะเจอกับสิบสาม ผมก็ยอมทำตามที่เธอขอ ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าถ้ามีโอกาสได้เจอสิบสามแบบบังเอิญ ผมควรทำหน้ายังไง เขาจะถามอะไรผมไหม เขาจะพูดอะไรบ้างรึเปล่าหลังจากที่เราไม่เจอกัน ความจริงเรื่องพวกนี้ผมไม่จำเป็นต้องเก็บมาคิดหรือเอามาใส่ใจด้วยซ้ำ ทำไมผมต้องสนใจว่าเขาจะรู้สึกยังไง ไม่เข้าใจตัวเองเลยอะ ผมเป็นอะไรไปวะ 

เฌอควรเป็นแบบนี้อ๋อ 

“กูมีไรอยากถาม” ทะเลเอียงหัวมาใกล้ผม “รักมากเลยป้ะ แฟนคนนี้อะ” 

“.....ก็รัก” 

“จริงจังมากไหมวะ” 

ผมเหลือบมองมัน “ก็ต้องจริงจังดิวะ กูก็คิดจริงจังกับทุกคนที่กูคบด้วย” 

“แต่มึงก็น่าจะยังไม่มั่นใจป้ะว่าแฟนคนนี้จะเป็นคนสุดท้ายจริงๆ ” 

“ทำไมมึงคิดแบบนั้นวะ” 

“ก็ถ้ามึงมั่นใจแล้วคิดว่าจะให้เขาเป็นคนสุดท้ายของชีวิตมึง” มือเรียวจับที่ข้อมือผมก่อนจะยกให้ดู “แล้วทำไมเกียร์ยังอยู่กับมึงล่ะ” 

“คือกู....” 

“ไม่ต้องบอกเหตุผลให้กูฟังหรอก เรื่องนั้นมึงเอาไว้ตอบตัวเองเถอะ” เจ้าตัวยกมือขึ้นแตะไหล่ผม “กูเข้าใจนะว่ามึงมีความรักมาเยอะ ผ่านอะไรมาเยอะ เจอคนมาหลายประเภท โอเค ทุกคนมันอาจจะหายไปจากชีวิตมึงในวันที่ 13 หรือจากอาถรรพ์เลข 13 ต่างๆ ที่เกิดขึ้น แต่มันจริงแบบที่ไอ้ขันพูดนะ บางคนคบกันมาเป็น 10 ปียังเลิกกันได้เลย กูไม่อยากให้มึงวางใจอะไรทั้งนั้น” 

“.....” 

“มึงอาจจะคิดว่าผู้หญิงคนนี้ใช่แล้วสำหรับมึง แต่ถ้ามองมุมของกูซึ่งเป็นเพื่อนมึงเนี่ยะ ผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่ใช่ เพราะถ้าเขาใช่จริงๆ มึงจะไม่มานั่งกังวลเรื่องของใครอีกคนนอกจากเขาเลย” 

“.....” 

“มึงลองตอบตัวเองละกันว่าความสัมพันธ์ที่มึงกำลังมีอยู่มันทำให้มึงรู้สึกมีความสุขมากกว่าที่มึงต้องฝืนตัวเองหรือเหนื่อยเพราะต้องประคับประคองมันอยู่ฝ่ายเดียวรึเปล่า” 

“.....” 

“มึงลองคิดเอาละกันนะเฌอ” 

. 

[บันทึกพิเศษ : สิบสาม] 

. 

ผมคิดถูกจริงๆ เรื่องคำขอโทษของพี่เฌอในวันนั้น 

เขาไม่ได้ขอโทษแค่เพราะไปดูหนังกับผมไม่ได้ 

แต่เขาขอโทษเพราะเขาจะหายไปจากชีวิตผมต่างหาก 

ผมนั่งเรียนโดยที่ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เป็นแบบนี้มาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วครับ บ่อยครั้งที่รู้สึกหงุดหงิดมากๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากอดทน ที่ผ่านมาผมคิดถึงแต่เรื่องของพี่เฌอ พาลทำให้นอนไม่ค่อยหลับ จนถึงตอนนี้ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหายไป มันไม่ควรเป็นแบบนี้รึเปล่า ตอนที่เขาโทรมายกเลิกนัดดูหนังผมก็คิดว่าต้องมีอะไรแน่ๆ น้ำเสียงเขาที่เอ่ยขอโทษนั่นมันผิดปกติ ไหนจะถามอีกว่าผมจะโกรธไหม 

ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา 

อะไรสักอย่างซึ่งผมไม่รู้เลย 

ข้อความในไลน์ที่ผมส่งไปหาเขาในช่วงที่ผ่านมาไม่มีการแจ้งว่าอีกฝ่ายอ่านแล้วแต่อย่างใด คิดได้ง่ายๆ เลยล่ะว่าเขาคงบล็อกไลน์ผม ความจริงไม่ใช่แค่ไลน์ เรียกได้ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้ผมติดต่อเขาได้ เขาบล็อกทุกอย่าง ใจผมน่ะอยากไปหาเขาที่คณะด้วยซ้ำ อยากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้ทำแบบนั้น ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเดียร์น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ช่วงที่ผ่านมาพี่เฌอไม่มาหาเดียร์ที่คณะซึ่งมันเป็นเรื่องผิดปกติ 

จิ๊....ไม่ชอบใจเลย 

“วันนี้พอเท่านี้ก่อนนะคะนักศึกษา อย่างลืมว่ามะรืนเรามีควิซกันนะคะ อ่านหนังสือด้วยล่ะ” 

“ครับ / ค่ะ” 

ผมเก็บสมุดเลคเชอร์ใส่กระเป๋าถือก่อนเดินออกไปนอกห้อง มองลงไปด้านล่างที่ถนนหน้าตึกก็พบกับเด็กวิศวะฯ จำนวนมากที่มาเตรียมตัวร่วมประเพณีวิ่งเกียร์ จริงสิ วันนี้เป็นวันรับน้องใหญ่ของคณะวิศวะฯ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหวังจะเจอใครบางคน แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเท่าไหร่ ผมไม่เห็นพี่เฌอ ไม่รู้ว่าเขาจะมาร่วมประเพณีด้วยไหม ผมอยากเจอเขานะ อย่างน้อยได้มองไกลๆ จากตรงนี้ก็ได้ 

เหมือนตอนนี้ผมจะทำได้แค่นั้นด้วยแหละ 

“สิบสาม” 

ผมหันมองตามเสียงเรียกก็พบกับปราชญ์ซึ่งเป็นประธานคณะกรรมการฯ รุ่นผมเอง “มีอะไรครับ” 

“ผมฝากคุณไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดหหน่อยได้ไหม อาจารย์บรรยงค์เรียกพบผมอะ เนี่ยะ หนังสือที่เรายืมมาทำรายงานครั้งก่อน” 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาไปคืนให้เอง” 

“ขอบใจคุณมากนะ เดี๋ยวผมไปก่อน เออสิบสาม เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณเข้าประชุมคณะกรรมการฯ ด้วยนะ มีเรื่องกีฬาสีต้องคุยน่ะ” 

“ได้ครับ” 

“โอเค งั้นผมไปก่อน ฝากด้วยล่ะ” 

ผมมองหนังสือในมือที่ปราชญ์ฝากไปคืนห้องสมุด มันเป็นหนังสือที่ผมยืมมาเองนั่นแหละเพราะต้องทำงานกลุ่ม สำหรับผมแล้วปราชญ์เป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดีนะ เวลาทำงานกลุ่ม ผมก็มักจะทำร่วมกับเขา เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ผมคุยด้วยเยอะที่สุดแล้วมั้ง แต่ส่วนมากก็เรื่องงานทั้งนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องประชุมคณะกรรมการฯ ด้วย ถ้าเรื่องกีฬาสีก็คงจะเกี่ยวกับที่ผมเป็นคฑากรไม้หนึ่งของคณะล่ะมั้ง 

คฑากรซึ่งตอนแรกผมไม่อยากเป็น 

ใช่ครับ มีใครบางคนบอกว่าถ้าผมเป็นคฑากรไม้หนึ่งมันต้องดีมากแน่ๆ เพราะคำพูดนั้นแหละ ผมถึงได้ยื่นเรื่องขอทางคณะไปว่าจะรับผิดชอบหน้าที่เป็นคฑากรไม้หนึ่งของคณะแพทย์ฯ เองโดยไม่ต้องคัดตัว คือตอนแรกทางคณะก็เล็งผมเอาไว้อยู่แล้ว แต่เพราะไม่อยากเป็นไงก็เลยไม่ได้ตอบตกลง ตอนไปคัดตัวแบบจำใจก็ทำแบบขอไปทีเพื่อให้มันจบๆ ไม่ได้หวังว่าจะเป็นอยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละสุดท้ายผมก็แพ้คำพูดของพี่เฌอ 

คฑากรไม้หนึ่งของคณะแพทย์ฯ ก็เลยเป็นสิบสาม 

ผมเดินมาที่ห้องสมุดก่อนจะจัดแจงคืนหนังสือ อืม....วันมะรืนมีควิซสินะ ผมหาอะไรไปอ่านสักหน่อยน่าจะดีกว่า พอคิดได้แบบนั้นผมก็เดินหาหนังสืออ่านไปเรื่อยจนมาถึงโซนด้านหลังที่เป็นมุมโต๊ะนั่ง มองผ่านชั้นหนังสือไปผมเจอเดียร์กับเพื่อนๆ ของเธอนั่งอยู่ พูดคุยกันดูสนุกสนานแถมเสียงดังในระดับนึงซึ่งมันไม่ควรทำแบบนั้นในห้องสมุดเพราะเป็นการรบกวนคนอื่น นี่ดีนะว่าเวลานี้ไม่ค่อยมีคนน่ะ 

“จริงเหรอแก แล้วแฟนแกไม่เอะใจอะไรเลยเหรอ” 

“ไม่อะ พี่เฌอรักเดียร์จะตาย ขออะไรก็ยอมทำตาม ดูสิ ขนาดขอให้เลิกยุ่งกับสิบสามยังยอมทำเลย” 

“ฮ่าๆ ๆ แกนี่มันร้ายจริงๆ เลยยัยเดียร์ แล้วเป็นไง ได้ผลป้ะ” 

“ได้ผลดิ ก็ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาพี่เฌอไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับสิบสามเลยสักนิด รอเวลาอีกสักหน่อย ให้มั่นใจอีกนิดนึงว่าพี่เฌอจะหายไปจากชีวิตของสิบสามโดยสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นเดียร์จะบอกเลิกพี่เฌอ” 

“เด็ดจัด” ผึ้งเห็นดีเห็นงามไปกับเดียร์ “แบบนี้พี่เฌอก็เสียใจแย่เลยสิเนี่ย” 

“ก็สมควรแล้วป้ะ อยากมายุ่งกับสิบสามดีนัก” 

ผมเนี่ยะ....คิดอะไรเอาไว้ไม่มีผิดเลยจริงๆ 

ที่พี่เฌอหายไปจากชีวิตผมแบบงงๆ มันเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง เพราะเดียร์ขอให้เขาเลิกยุ่งกับผม ได้ดิ จะเอาแบบนี้ก็ได้เลย อยากเล่นแบบสกปรกนักใช่ไหม ผมโกรธนะ โกรธมากๆ และยิ่งไม่ชอบผู้หญิงคนนี้มากขึ้นไปอีก เมื่อไหร่เดียร์จะยอมรับความจริงที่ว่าถึงผมไม่ชอบคนอื่น ผมก็ไม่มีวันชอบเธอสักที มันตั้งแต่ปี 1 แล้วนะ ควรหยุดหลอกตัวเองได้แล้วป้ะ เห็นแล้วเหนื่อยแทนว่ะ 

ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีความหมายอยู่ดี 

ผมเดินออกมาจากห้องสมุดก่อนจะลงไปด้านล่าง มีเรื่องต้องคุยกับพี่เฌอ ยังไงก็ต้องคุย ถ้าเขาไม่ยอมก็ต้องลากไปคุยให้ได้ สุดท้ายแล้วผลลัพธ์ของเรื่องนี้คือยังไงพี่เฌอก็ต้องเสียใจอยู่ดี เพราะงั้นให้เขารู้ทุกอย่างจากปากผมมันจะดีที่สุด อย่างน้อยให้เขาเตรียมใจเอาไว้ก็ได้ว่าวันนึงความรักจอมปลอมที่เขามีอยู่มันต้องจบลง อีกอย่างคือพี่เฌอควรได้รู้ว่าแฟนสุดที่รักของเขาไม่ใช่คนน่ารักอย่างที่เขาคิด 

เรื่องนี้ช่วยไม่ได้นะ....เดียร์เล่นไม่แฟร์ก่อน 

กล้ามากที่ยัดตัวเองเข้ามาในชีวิตคนที่ผมชอบเพื่อกันเขาออกไปจากผม คิดได้ยังไงอะ เห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นอะไร พอเป็นแบบนี้แล้วผมไม่น่ายอมให้พวกเขามาถึงขั้นนี้ได้ตั้งแต่แรกเลย ช่างเถอะ ผมแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่ได้ เพราะงั้นหลังจากนี้ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก แล้วก็ต้องทำยังไงก็ได้ให้พี่เฌอมองผมเป็นมากกว่ารุ่นน้อง มันยากที่จะทำให้คนที่ชอบผู้หญิงมาตลอดหันมาชอบผู้ชายแต่ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย 

อย่างน้อยให้ได้ทำอะไรบ้างเถอะ 

สุดท้ายแล้วผลที่ออกมาจะเป็นยังไง....ผมจะยอมรับมันทุกอย่าง 

ผมมองหาพี่เฌอตามกลุ่มเด็กวิศวะฯ ใช้เวลาสักพักถึงเจอใครบางคนนั่งอยู่ที่ริมฟุตปาธกับเพื่อนๆ พอเห็นแบบนั้นผมจึงเดินเข้าไปหาเขาทันที “....พี่เฌอ” 

“....สิบสาม” 

“ผมมีเรื่องต้องคุยกับพี่” 

“ผมต้องวิ่งเกียร์” 

“อีกตั้งชั่วโมงนึงแน่ะมึง ป่ะๆ ” เพื่อนเขาดันให้เจ้าตัวลุกมาหาผม “ตามสบายนะ เอามันมาส่งก่อนบ่ายโมงครึ่งด้วย” 

“ได้ครับ” ผมรับคำเขาก่อนจะถือวิสาสะจับข้อมือพี่เฌอแล้วเดินพามาที่หลังตึกคณะซึ่งไม่มีคน 

“คุณปล่อยผมได้แล้ว” เขาจับมือผมออก “คุณมีอะไร พูดมาเลย” 

“อยู่ดีดีพี่ก็หายไปจากชีวิตผม บล็อกเบอร์ บล็อกไลน์ บล็อกผมทุกช่องทางการติดต่ออะ ทำไมเหรอครับ” ทำไมพี่ต้องยอมทำตามที่เดียร์ขอด้วย 

“ผมจะทำอะไรแล้วคุณจะทำไมอะ” 

“สิ่งที่พี่ทำ พี่อยากทำมันจริงๆ เหรอ พี่อยากตัดผมออกจากชีวิตจริงๆ ใช่ไหม” 

“ถ้าคุณจะพูดเรื่องนี้ ผมขอตัวนะ” ในจังหวะที่พี่เฌอจะเดินหนีผมก็รั้งแขนเขาเอาไว้ “สิบสาม” 

“เพราะเดียร์ใช่ไหมครับ เดียร์บอกให้พี่เลิกยุ่งกับผม” 

คนตรงหน้ามองผมนิ่งๆ ก่อนจะดึงแขนออก สายตานั่นแสดงอะไรออกมาหลายอย่าง หลากหลายความรู้สึก ที่ผมพูดมันต้องเป็นความจริงอยู่แล้วแหละ ผมรู้ว่าที่พี่เฌอพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่คุยกับผมก็เพราะเดียร์แน่ๆ เอาสิ ผมอยากรู้เหมือนกันว่าหลังจากที่เขารู้ทุกอย่าง เขาจะทำยังไงต่อ เขาจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูดหรือเขาจะเชื่อในตัวแฟนเขามากกว่า โอเคมันมีความเป็นไปได้สูงเลยล่ะว่าเขาต้องเชื่อเดียร์ 

แต่ยังไงสิ่งที่ผมจะบอกมันก็เป็นความจริงอยู่ดี 

“ใช่ น้องเดียร์ขอให้ผมเลิกยุ่งกับคุณ” เขาเอ่ยบอกเสียงเรียบ “ถ้าคุณได้คำตอบแล้ว ผมไปนะ” 

“เพราะอะไรครับ เดียร์ใช้เหตุผลอะไร พี่ถึงยอมทำตามที่เธอขอ” 

“เหตุผลอะไรมันไม่สำคัญหรอก แต่อะไรก็ตามที่ทำให้แฟนผมสบายใจ ผมจะทำ” 

ผมกำมือแน่นเหมือนข่มอารมณ์ “เหตุผลที่พี่รู้กับเหตุผลที่ผมรู้มันคงต่างกัน” 

“คุณหมายความว่ายังไง” 

“พี่คิดว่าเดียร์รักพี่เหรอครับ” 

“สิบสาม” 

“เดียร์ไม่ได้รักพี่” ผมเอ่ยบอกอย่างจริงจัง “ความสัมพันธ์ที่พี่มีอยู่ในตอนนี้มันไม่ใช่ของจริง” 

“คุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ” 

“ผมไม่หยุด พี่ควรรู้เรื่องนี้ได้แล้วพี่เฌอ เดียร์ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ทั้งนั้นแหละ เกือบเดือนแล้วสิที่พี่คบกับเดียร์มาน่ะ รู้สึกดีใจใช่ไหมที่ผ่านอาถรรพ์ 13 วันหรือวันที่ 13 มาได้ พี่รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงผ่านมันมาได้ นั่นเพราะเดียร์ไม่ได้รักพี่ไง เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะทิ้งพี่ไป ละครของเธอยังไม่จบ” 

มือเรียวกระชากคอเสื้อผมเข้าไปใกล้ “หยุดพูดถึงแฟนผมแบบนั้นนะ” 

“การที่เดียร์เข้าไปในชีวิตพี่และคบกับพี่มันเป็นเพราะเดียร์ต้องการกันพี่ออกจากผม ความรักของพี่กับเดียร์มันจะจบลงแน่ๆ ครับและผมคือสาเหตุ” 

“.....” 

“เดียร์ชอบผม....เธอถึงได้ทำแบบนี้” 

“คุณจะบอกว่าที่เธอทำทั้งหมดนี่เป็นเพราะแค่ต้องการกันผมออกจากคุณเนี่ยนะ มีเหตุผลอะไรที่ต้องแบบนั้นด้วย” 

“เพราะเธอรู้ว่าผมชอบพี่ไง” 

“.....” มือที่กำคอเสื้อผมอยู่ค่อยๆ คลายออก “คุณว่าไงนะ” 

ผมชอบพี่.....ชอบมาตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน แต่ก็นั่นแหละ ผมทำอะไรไม่ได้มากเพราะคนที่ได้ใจพี่ไปก่อนคือเดียร์ ผมรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมเดียร์ถึงทำแบบนั้น ผมเสียใจที่พี่เป็นแฟนเดียร์แต่ผมไม่คิดที่จะทำอะไรเลยนอกจากรอ จนวันนี้ผมไปได้ยินแฟนพี่พูดถึงเรื่องที่เธอบอกให้พี่เลิกยุ่งกับผม ผมโกรธและคิดว่าจะไม่อดทนอะไรอีกแล้ว พี่ควรรับรู้เรื่องนี้” 

“.....”

“พี่ควรรู้ว่าเดียร์ทำอะไรและรู้ว่าผมรู้สึกยังไง” ผมมองคนตรงหน้านิ่งๆ “ผมไม่รู้ว่าพี่จะคิดยังไง แต่พี่ลองดูได้เลยครับ ผมจะหายไป กลับไปเป็นสิบสามที่ไม่แสดงความรู้สึกต่อใครแบบที่เคยเป็น และพอทุกอย่างเป็นแบบนั้นเดียร์ก็จะทิ้งพี่ไปเพราะเธอมั่นใจแล้วว่าระหว่างพี่กับผมมันจบลงจริงๆ ”

“.....”

“ผมรู้ว่าพี่จะเสียใจ เรื่องนั้นมันต้องเกิดขึ้นแต่พี่เฌอครับ....” ผมเลื่อนมือไปจับมือเขาเอาไว้ “ในวันที่พี่เสียใจ.....พี่มาหาผมนะ”

“.....”

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” 

. 

[จบบันทึกพิเศษ : สิบสาม ] 

. 

ตอนนี้ผมควรรู้สึกยังไงวะ 

ที่แน่ๆ ก็ปวดขาก่อนละหนึ่งอย่าง 

จบประเพณีวิ่งเกียร์กับรับน้องใหญ่คณะวิศวะฯ ไปแล้วครับ ตอนนี้ผมกับเหล่าสหายนั่งเปิดตี้กันอยู่ที่ร้านจันทร์เจ้า ความรู้สึกสับสนหนักมากเกาะกุมจิตใจไปหมด ก่อนที่จะวิ่งเกียร์มีเรื่องเกิดขึ้นระหว่างผมกับสิบสามซึ่งมันเป็นเรื่องใหญ่แหละ เป็นเรื่องที่ทำให้ใจผมอยู่ไม่เป็นสุขและก็ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงหรือคิดอะไร ความจริงที่ควรเข้าใจมันคือเรื่องไหนกันแน่ 

แม่ง....ประสาทเสียว่ะ 

“เฌอครับ” ไอ้แช่มเอียงหัวเข้ามาใกล้ “เด็กนั่นลากมึงไปคุยอะไรอะ เล่าหน่อยๆ ๆ ๆ ” 

“กูไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดตรงไหนก่อนดีเลยว่ะ เพราะงั้นขอไม่เล่า” 

“ได้ไงวะ” 

“ได้ดิ” ผมยกเบียร์ขึ้นจิบก่อนจะเอนตัวพิงเพื่อนรัก “มึง....ตอนนี้กูควรทำยังไงวะ” 

“เรื่องไรล่ะ” 

“ก็....เรื่องที่กูเริ่มขี้เมาแบบมึงไง” 

“มึงไม่ได้จะพูดถึงเรื่องนี้หรอกไอ้เวร กูดูออก” มือเรียวโขกหัวผม “มึงฟังกูนะเฌอเพื่อนรัก เพราะมึงไม่เล่า กูเลยไม่รู้ว่าปัญหาของมึงมีกี่ทางให้แก้ไข แต่ที่แน่ๆ คือลองไล่คิดถึงเรื่องทั้งหมดดู ว่าอะไรมันเป็นยังไง” 

ลองคิดถึงเรื่องทั้งหมดงั้นเหรอ 

เรื่องที่สิบสามบอกว่าน้องเดียร์ชอบเขา ผมไม่แน่ใจในเรื่องนี้เลย คนเราจะเข้ามาในชีวิตของอีกคนเพื่อกันคนๆ นั้นออกจากคนที่ตัวเองชอบเหรอวะ ลงทุนทำถึงขนาดนั้นเลย ทำแบบนั้นทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยน่ะนะ ถ้าน้องเดียร์เป็นแบบที่สิบสามพูดจริงๆ ก็ถือว่าแย่มาก แย่ที่เข้ามาเล่นกับความรู้สึกของผม แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังไม่อยากตัดสินว่าเธอจะเป็นแบบที่สิบสามพูด 

ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ว่านังน้อนจะไม่มีทางโกหก 

พอมานั่งไล่คิดถึงเรื่องทั้งหมดตามที่สิบสามพูดมันก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่น้องเดียร์จะทำแบบนั้น จะรู้ได้ว่ามันจริงหรือไม่จริงก็คือผมต้องรอเวลาให้เรื่องระหว่างผมกับสิบสามจบลง ถ้าถึงตอนนั้นน้องเดียร์ทิ้งผมไป มันก็คงใช่ จากนี้ผมต้องทำใจรอใช่ไหม มันจะผิดไปจากที่สิบสามบอกสักนิดรึเปล่า 

รู้สึกแย่จริงๆ 

“กูไปสูบบุหรี่นะ” 

“หมดตลับแล้วมั้งวันนี้อะ” ไอ้ขันรั้งแขนผมเอาไว้ก่อนจะหยิบลูกอมส่งให้แทน “กินลูกอมแทนนี่ วันนี้มึงสูบเยอะเกินไปแล้วนะบุหรี่อะ” 

“เออ สงสารปอดตัวเองบ้างเถอะว่ะ” 

“มึง....ถ้าสมมุติว่าสิ่งที่เราคิด มันไม่เป็นตามที่เราคิด มึงจะทำยังไงกันวะ” 

“ทำใจ และผ่านมันไปให้ได้ เพราะสุดท้ายแล้วมันก็ทำได้แค่นั้น” 

“พวกกูไม่รู้ว่ามึงเจออะไรมา แต่ดูทรงแล้วคงหนัก ถ้ามึงไม่ไหว ก็อย่าลืมว่ายังไงก็ยังมีพวกกูอยู่ เพื่อนๆ เป็นห่วงมึงนะเฌอ” 

“ขอบใจนะพวกมึง” 

ขอบใจจริงๆ 

ผมยกเบียร์ขึ้นชนแก้วกับพวกมัน ก็ดีล่ะนะ ในวันที่รู้สึกแย่ๆ ก็ยังมีคนพร้อมที่จะรับฟัง ปัญหามันอยู่ที่ผมเอง เฌอเองที่ยังไม่พร้อมจะเล่าให้ใครฟังตอนนี้ เอาเป็นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้ผมก็จะต้องยอมรับมันให้ได้ สิ่งที่ควรทำคือเตรียมใจ เตรียมใจไว้สำหรับทุกๆ อย่าง อย่างน้อยก็เพื่อพิสูจน์ในคำพูดของสิบสามว่ามันเป็นความจริงไหม จากคำที่เขาพูดผมสามารถเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน 

รวมถึงเรื่องที่เขาบอกว่าชอบผม 

เพราะแบบนี้เอง เขาถึงได้ปฏิบัติกับผมต่างจากที่เขาทำกับคนอื่น โลกของเขาที่ผมสามารถเข้าไปได้มันเป็นเพราะแบบนี้ ชอบมาตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันก็คงหมายถึงวันที่ผมเมาแล้วเขาไปเจอแน่ๆ คุณตกหลุมรักคนเมาได้ยังไงวะสิบสาม ติ๊งต๊องชะมัด นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยมั้งที่มีผู้ชายมาบอกชอบผม แถมผู้ชายคนนั้นกำลังจะเป็นสาเหตุที่ทำให้แฟนผมทิ้งผมไป ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคำพูดของสิบสามจะจริงไหมแต่ผมคงมองน้องเดียร์เหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว 

ถึงเวลาที่ต้องเผื่อใจไว้ให้ความรักที่อาจจะไม่สมหวัง....ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ 

เอาน่ะเฌอ อดทนหน่อย 

เดี๋ยวเวลาจะพิสูจน์ความจริงเอง 

. 

. 

. 

. 

. 

TBC. 

สวัสดีค่ะชาลมาส่งสามเฌอแล้ว เพราะไม่อยากให้ค้างคานานๆ เลยรีบปั่นมาก ประมาณ 7 ชั่วโมงได้นะคะสำหรับการเขียนบทนี้ ก็หลากหลายอารมณ์และความรู้สึกมากนะ ชาลชอบที่สิบสามเลือกทำแบบนี้ มันดูเป็นตัวเขาดี สงสารพี่เฌอมาก อยากจะกอดแล้วบอกให้อดทนน้าโอ๋ๆ ๆ ๆ ๆ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นย่่อมีเหตุและผลของมันนะคะ ก็อยากให้รอติดตามนะ 

สามารถติดต่อข่าวสาร + สปอยล์ได้ที่ทวิตเตอร์์ Chaleeisis หรือเพจ Fiction Yaoi Th น้า 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า 

ความคิดเห็น