หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 36 สะบัดแขนเสื้อจากไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 สะบัดแขนเสื้อจากไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 สะบัดแขนเสื้อจากไป
แบบอักษร

 

ชั่วขณะนั้นถังเฉียนเกิดใจอ่อนอยู่บ้าง แต่หมอผีที่ใส่หน้ากากแล้วจะใจอ่อนไม่ได้ นางเป็นหมอผีก็ต้องโหดเหี้ยม อยู่ที่นี่หากอ่อนแอก็มีแต่ต้องตาย 

“ตาย!” 

ถังเฉียนโบกไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ เสี่ยวจินบินดิ่งไปหาหงซิ่ว ชั่วขณะนั้นดวงตาของถังเฉียนเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเคียดแค้น ความคิดที่อยากสังหารกำลังครอบงำสติสัมปชัญญะของนางอย่างบ้าคลั่ง 

การสังหาร ความเจ็บปวด ความน้อยใจและหวาดกลัวทั้งหมดที่นางได้รับในฐานะทาสได้ระเบิดออกมาในวินาทีนี้ นางอยากแก้แค้นและทำร้ายอย่างคลุ้มคลั่ง 

ท่าทางที่มีจิตสังหารของถังเฉียนทำให้ทุกคนตื่นตระหนก บางทีช่วงเวลาที่ผ่านมานางอาจจะอ่อนโยนเหมือนเด็กคนหนึ่ง แต่ขณะที่นางชี้นิ้วออกไปเจิ้งจยาเฉิงก็ผ่านมาพอดี เขาเป็นกังวลว่าถังเฉียนจะฆ่าซูซินเหลียน เช่นนั้นจึงตะโกนห้าม 

“หยุดนะ! หมอผีหยุด อย่าทำร้ายพระชายารอง” 

เจิ้งจยาเฉิงยื่นมือออกไปหมายจะขัดขวาง เขาเป็นบุรุษคนเดียวที่ยังไม่เคยเจอกับพลังของเสี่ยวจิน เขากางมือออกเตรียมจะตะครุบเสี่ยวจิน 

“ใต้เท้า ช่วยข้าด้วย!” 

แต่เสี่ยวจินไม่เห็นเจิ้งจยาเฉิงอยู่ในสายตา มันหยุดอยู่กลางอากาศทันทีแล้วบินอ้อมฝ่ามือเขาในชั่วพริบตา ชั่วขณะที่เจิ้งจยาเฉิงชะงักนั้น เสี่ยวจินก็อ้อมตัวเขา ดิ่งตรงไปยังหงซิ่ว 

เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา หงซิ่วก็ถูกแทงทะลุหัวใจ ร่างล้มกองลงกับพื้น ไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้อีก 

ถังเฉียนเคยออมมือให้พวกนาง แต่พวกนางกลับไม่ยอมรามือ เป็นความผิด ความไม่รู้ ด้อยความสามารถและความกระหายของพวกนาง  

เสี่ยวจินมองดูผลงานที่ยอดเยี่ยมของตัวเอง ท่าทางเหมือนจะพออกพอใจมาก เจิ้งจยาเฉิงกลับรู้สึกเดือดดาล อยากจะเล่นงานถังเฉียน หวังหลงกับหวังหู่รีบปรี่มากอดขาซ้ายขวาของเขา พูดอ้อนวอนว่า 

“ใต้เท้าได้โปรดอย่าบันดาลโทสะ ท่านหมอก็โปรดอย่าโมโห คนพวกนี้แค่บ่าวไพร่ ตายแล้วก็แล้วกันไป พระชายาไม่ได้ตั้งใจจะทำผิด ท่านหมอโปรดให้อภัยด้วย” 

“ใช่ ใช่ ไม่ตั้งใจจะทำผิด ทั้งสองท่านโปรดอย่าได้โกรธเกรี้ยว” 

จื่อเย่ว์มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็รู้สึกหวาดผวา นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนอย่างถังเฉียนที่นางเข้าใกล้ได้ง่ายดายจะมีพลังอำนาจร้ายกาจเช่นนี้ 

นางแทบไม่ต้องคิด รีบไปรายงานฉู่จิ่งเหยาทันที เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เขารู้ 

ถังเฉียนจ้องมองเจิ้งจยาเฉิงตรงหน้า เพลิงโทสะในใจคุกรุ่น สิ่งที่เกิดขึ้นคือการปกป้องตัวเองอย่างบ้าคลั่งหลังจากเผชิญความหวาดกลัวอย่างสุดขีด 

ต่อให้เป็นสัตว์ เมื่อชีวิตถูกคุกคาม ย่อมต้องตอบโต้อย่างถึงที่สุด ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงนาง 

“เจ้าฆ่าคนตามอำเภอใจที่นี่ ต่อให้เป็นท่านอ๋องก็ปกป้องเจ้าไม่ได้ ไป! ไปพบท่านอ๋องกับข้า!” 

ถังเฉียนร้องหึ แล้วพูดว่า 

“ที่นี่เป็นดินแดนชนเผ่าม้ง ใครก็ตามที่ดูหมิ่นหมอผีอย่างข้า ล้วนถูกมองว่าทรยศต่อเทพแมลงปีศาจ ข้าจำเป็นต้องส่งพวกนางไปพบเทพแมลงปีศาจเพื่อให้พวกนางรู้จักสำนึกผิด นี่คือความเมตตาของข้าต่อพวกนางแล้ว” 

เจิ้งจยาเฉิงอยากโต้แย้ง แต่เสี่ยวจินบินมาตรงหน้าเขาแล้ว ดวงตาตาข่ายของมันจ้องมองเขาเขม็ง ปีกสองข้างสั่นไหวเบาๆ มันเผชิญหน้ากับเจิ้งจยาเฉิงอีกครั้ง 

“เสี่ยวจิน กลับมา!” 

ถังเฉียนร้องเรียก นางไม่ได้อยากฆ่าใครจริงๆ แต่เมื่อคนพวกนี้คุกคามชีวิตนาง นางต้องตอบโต้ เหมือนหมอผีที่แท้จริง 

ซากศพเกลื่อนพื้น บรรดาสาวใช้ตกใจกลัวจนตัวสั่น แต่ถังเฉียนกลับยืนตระหง่านราวกับเพชฌฆาต  

“หวังหลง อาการป่วยของท่านอ๋องหายแล้ว ข้าจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไปเตรียมเกี้ยวทันที” 

หวังหลงได้ยินเช่นนี้ก็หันไปมองเจิ้งจยาเฉิง ถังเฉียนมองดูซูซินเหลียนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้วร้องหึออกมา นางหันหลังเดินกลับไปที่ห้องแล้วปิดประตูเสียงดัง 

ข้างนอกเงียบลงทันที เจิ้งจยาเฉิงสั่งให้หวังหลงและหวังหูเคลื่อนย้ายศพออกไป ส่วนเขาเตรียมจะไปฟ้องกล่าวโทษนางต่อฉู่จิ่งเหยา 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น