ACfanny

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แอร์รีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 482

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แอร์รีน
แบบอักษร

 

 

(ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ)

 

วันนี้เป็นวันที่ทุกคนต่างก็ต่างรอค่อยก็มาถึงคือวันที่เดือนฉายได้ให้กำเนิดลูกสาวคนแรกของเธอ ซึ่งตอนฝากครรภ์เดือนฉายก็ค้านหัวชนฝาว่าไม่ขอซาวน์เด็ดขาดเพราะอยากลุ้นด้วยตัวเองดีกว่าแต่ผิดกับเอรีนที่อยากรู้แทบใจจะขาดว่าลูกเพศอะไร

 

"คุณเก่งมากเลยนะคะ" ร่างสูงยืนดูอีกคนให้นมลูกอยู่

"เธอรู้มั้ยฉันเหนื่อยแทบขาดใจ พอแล้วนะคนเดียวพอแล้วฉันไม่มีแรงเบ่งลูกแล้วแหละ" ร่างบางรีบดักทางอีกคนที่ชอบรบเร้าว่าอยากจะตั้งทีมฟุตบอล

"ค่ะ ก็ได้รีนสงสารคุณและรีนก็สงสารตัวเองไม่มีเงินจ่ายค่านมลูก"

"แล้วนี่เขาหายไปไหนกันหมดคะ"

"แม่กับพ่อคุณพากันไปพักหลังจากชื่นชมหลานเสร็จ ส่วนพี่ตะวันกับมีนพาพัดลมไปซื้อของให้น้องสาวแล้วก็นินิวกับพายัยฟินไปเป็นทาสที่กองถ่ายแล้วหลังจากไปแกล้งลูกชายเขา" ร่างสูงเล่าอย่างอารมณ์ดีเพราะมีความสุขกับเขาเสียที

"ฉันว่านะ สักวันนินิวต้องได้ยัยฟินแน่ๆ"

"ก็จริงของคุณ"

"ไม่โกรธหรือหึงหรือไง"

"มันเป็นความทรงจำค่ะ ก็บอกคุณแล้วไง" ร่างสูงเริ่มมีน้ำโหที่เมียตนเองพูดถึงแฟนเก่า

"ก็แค่เช็คเฉยๆว่าควรจะพูดคำที่เธอรอได้หรือยัง"

"รีนรอได้ไม่รีบ แต่อย่าช้านะคะ คิวเพรียบ"

"นี่ถ้าไม่ติดป้อนนมลูกจะตบปากให้ ก็อย่างนี้ไงทีเล่นทีจริง" ร่างบางค้อนวงโตไปให้อีกฝ่ายอย่างอารมณ์เสีย

"ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าจะตั้งชื่อน้องว่าอะไรดีคะ" นางพยาบาลเปิดประตูเข้ามาถาม ร่างบางคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบ

"แอร์รีน. เดือนดาราค่ะ ส่วนนามสกุลตามของฉันค่ะ" ร่างยางตอบส่วนร่างสูงก็ไม่ขัดอะไรในใจคิดว่าดีแล้วที่ใช่นามสกุลของร่างบางอย่างน้อยโตไปจะได้หางานง่ายๆ.

"ทำไมคุณถึงตั้งว่าแอร์รีนแหละ"

"ก็มีพัดลมก็ต้องมีแอร์ ส่วนรีนก็เอามาจากเธอไง"

"รักคุณจัง" ร่างสูงกอดเธอจากด้านหลังก่อนจะเอาค้างเกยไว้ที่หัวไหล่

"รักเหมือนกันค่ะ"

"เดะ...เดี๋ยวคุณว่าอะไรน่ะ" ร่างสูงถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดกับสิ่งทร่ได้ยิน แต่ร่างบางกลับไม่สนใจเอาแต่หยอกล้อกับลูกน้อยหอยสังข์

"คุณพูดอีกครั้งได้มั้ยคะ"

"โนค่ะ ของดีมีครั้งเดียวเนอะลูกเนอะ"

"ใจร้ายจังเลยนะคะ" ร่างสูงทำงอนร่างบางปจ่มีหรือร่างบางจะสนใจเอาแต่เล่นหยอกล้อกับลูกน้อยในอก

 

 

 

(ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ)

ห้าปีผ่านไปแอร์นีนก็โตเป็นสาวน้อยวัยห้าขวบที่ซุกซนช่างพูดเหมือนแด๊ดดี๊ แถมยังกินเก่งเหมือนแม่อีกเรียกได้ว่าถอดแบบของพ่อและแม่มาอย่างละครึ่งเลย จนทำให้คนทั้งบ้านหลงเอามากๆรวมถึงคุณตาที่ไม่ค่อยจะลงรอยกับลูกเขยเสียเท่าไร

"คุณตาขา" เด็กน้อยวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาด้วยใบหน้าอ๊อดอ้อน

"ว่าไงค่ะ หลานตา" เจ้าสัวอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก

"แอร์รีนพี่บอกว่าอย่าวิ่งไง" เด็กชายวัยสิบขวบถือกระเป๋าน้องสาวเข้ามาในบ้าน

"ก็พี่พัดลมเดินช้าเองนิ" เด็กน้อยมุ่ยหน้าอย่างงอแง

"มัมบอกกี่ครั้งแล้วแอร์รีนว่าให้หนูถือกระเป๋าเอง" เดือนฉายเดินเข้ามากอดอกมองหน้าลูกสาวด้วบใบหน้ายักษ์จะล่าเหยื่ออย่างนั้นแหละ จนแอร์รีนเริ่มบีบน้ำตาซบอกผู้เป็นตาอย่างหาคนช่วย

"อย่าดุน้องเลยครับคุณมัมผมเต็มใจถือให้เอง" เด็กชายทนเห็นน้ำตาน้องสาวไม่ได้จึงปกป้องทันที

"นี่ก็อีกคนมัมบอกว่าอย่าตามใจน้องทุกอย่างทำไมไม่ฟังมัมเลย รอมัมตรงนี้มัมจะไปเอาตัวช่วยมาเดี๋ยวนี้แหละ" ร่างบางเดินไปห้องเก็บของก่อนจะถือไม้แขวนเสื้อมาหนึ่งอัน

"คุณพ่อปล่อยแอร์รีนมาตรงนี้เลยค่ะ" เด็กน้อยไม่ยอมกอดผู้เป็นตาแน่น

"พ่อว่า..."

"พ่อไม่ต้องว่าไม่งั้นหนูจะตีพ่อด้วยนะคะ" เจ้าสัวกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

"กล้าตีพ่อหรอ"

"ถ้าคุณพ่อไม่ปล่อยหนูจะหนีพ่อไปอยู่ต่างประเทศเอาหลานไปด้วยแหละจะไม่กลับมาให้คุณพ่อเห็นหน้าอีกเลยตายก็จะไม่ส่งข่าวด้วย"

"ก็ได้จ๊ะ โธ่แอร์รีนตาขอโทษนะลูกครั้งนี้คงอยากจริงๆ" เจ้าสัวอากรปล่อยหลานลงพื้นก่อนจะมองอย่างสงสาร

"มัมขา มัมจะตีหนูไม่ได้นะคะ" เด็กน้อยน้ำตาคลออย่างหน้าสงสารก่อนจะไปกอดเอวพี่ชายอย่างอ้อนๆใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"พัดลมเอาน้องมาตรงนี้" ร่างบางยืนกอดอกออกคำสั่ง

"ตีผมแทนนะครับคุณมัม"

"มัมจะตีทั้งสองคนมายืนตรงนี้" หมดหนทางเด็กน้อยเห็นไม่มีทางออกจึงเดินมาตรงหน้ายืนกอดอกยอมให้คนเป็นแม่ทำโทษ ร่างบางเม้มปากกลั้นน้ำตาก่อนจะฟาดลงไปหนึ่งทีที่ขาอย่างเต็มแรง

"มัมใจร้าย คุณตาด้วย" พูดจบเด็กน้อยก็วิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอน

"มาพัดลมมาให้มีตีเหตุผลเพราะเอาแต่ตามใจน้องจนน้องจะเสียคนไปหมดแล้ว"

"แต่ลูกพ่อ หลานยังเด็กนะลูกจะเข้มงวดไปไหน"

"ก็เพราะยังเด็กไงคะ คุณพ่อต้องฝึกเอาไว้ถ้าโตมาปีกกล้าขาแข็งมันจะฝึกอยากแถมบางที่อาจจะฝึกไม่ได้ด้วยซ้ำ เราไม่ได้ดูแลเขาตลอดไปนะคะ ถ้าเขาเอาแต่ใจมากกว่านี้เขาจะไปอยู่ในสังคมที่ไม่มีพ่อมีแม่ดูแลได้อย่างไรคะ เพราะตามใจกันแบบนี้แอร์รีนถึงเสียเด็กแบบนี้ไง" ร่างบางพูดจบก็ตีพัดลมไปหนึ่งทีที่ขาอย่างเดียวกับน้องสาว

"ที่มัมตีพัดลมเพราะพัดลมไม่ฟังมัมในสิ่งมัมสอนเข้าใจมั้ยครับ"

 

เอรีนที่หลังจากไก้รับคำสั่งจากซ้อจันทร์ฉายให้มาเป็นรองประธานแทนตะวันฉายเพราะรายนั้นได้รับคำสั่งจากพี่สาวให้มาบริหารงานแทนตนเพราะร่างบางตัดสินใจออกมาดูแลลูกแทน

"ดิฉันของกลับบ้านก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ" ลูกค้ารีบจับตัวร่างสูงไว้และผลักให้นอนลงบนโซฟาก่อนจะคล่อมร่างเอาไว้

"ปล่อยเถอะนะคะ" ลูกค้าสาวไม่ยอมฟังก่อนจะก้มลงมาบดจูบอย่างรุนแรงร่างสูงรีบเม้นปากแน่น พยาพยามผลักออกแต่แรงกลับสู้ไม่ไหวเพราะแอลกอฮอล์ที่กินเขาไปทำให้ร่างกายอ่อนแอ

"คุณเนี้ยเป็นสาวที่เท่ทากเลยนะคะ"

"ปล่อยเถอะค่ะ ฉันมีเมียมีลูกแล้วอย่าทำอย่างนี้"

"อะไรนะคะ มีเมียยังพอเข้าใจแต่ลูกนี่ลูกเลี้ยงหรอคะ"

"ลูกตัวเอง ปล่อยได้แล้ว"

"อะไรมันโดนก้นดิฉันเนี้ย" ร่างสูงก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ถูกสาวนมโตยั่วและจะไม่รู้สึกอะไร สาวนมโตขยับร่างกายบดลงไปเรื่อยๆทำเอาร่างสูงแทบไม่มีแรง แต่ก็ต้องชะงักที่จู่ๆคนบนร่างก็ถูกใครไม่รู้กระชากออกไป

"ทำอะไรของเธอ" มินตราถามอย่างเอาเรื่อง

"เธอเป็นใคร"

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ถ้าไม่อยากโดนกระทืบขาคู่ก็อย่าวุ่นกับเขา

"นี่ฉันเป็นลูกค้ารายใหญ่"

"แต่นี่คือผัวเจ้าของบริษัท"

"ห๊ะ อย่าบอกนะว่าเป็นผัวยัยแกหน้าเป๊ะนั่น"

"ถ้าหมายถึงคุณเดือนแล้วก็ใช่"

"ก็ได้ฉันไม่อยากแย่ยัยมือตบนั่นหรือนะกลัวหน้าพัง งั้นไปก่อนนะที่รัก" พูดจบก็กระชากร่างสูงมาจูบแก้มก่อนจะเดินออกไป

"อิคุณรองถ้าเมียรู้แก้โดนหูฉีกแน่ๆ"

"กูกับบ้านก่อนนะมึงรู้สึกอยากจะอ้วก"

"มึงโดนสาวมอมหรอกควาย รีบๆไปเลยจะสามทุ่มแล้ว"

 

เดือนฉายหลังจากที่ทำโทษลูกสาวแล้วก็ต้อมานั่งทายาที่ขาให้พยายามง้อลูกสาวต่างๆนาๆแต่ลูกสาวก็เอาแต่กอดตุ๊กตาหันหลังให้ตน

"ไหนแอร์รีนมาคุยกับมัมดีๆซิคะ" ร่างบางอุ้มลูกสาวเขามาให้อ้อมกอดแต่เด็กน้อยก็เกร็งและดึงหมอนไว้แน่นๆ

"สงสัยไม่มีคนอยากกินหมูกะทะแน่ๆเลยไม่มีใครพูดกับมัม" ร่างบางหรี่ตามองเด็กน้อยที่พยายามหลบหน้าแต่ตาก็ลุกวาวเพราะหมูกะทะที่ตนเองชอบ

"นี่แอร์รีน หมูกะทะเลยนะ" เด็กชายที่นอนข้างๆกระซิบถามข้างๆหู

"พี่พัดลมอย่าเชื่อเด็ดขาด" เด็กน้อยส่ายหัวให้พี่ชาย

"แต่ๆว่านะแอร์รีน แม่กับมี๊บอกว่าจะพาไปกินหมูกะทะเมื่อสองวันก่อน" เด็กชายพูดถึงนินิวกับเฌอรดีที่ตกลงเป็นแฟนกันสัญญากับพัดลมจะพาไป

"มัมชอบหลอกเราอย่าเชื่อเด็ดขาด"

"สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวทะเลกับดี๊แล้วก็พวกแม่ๆอาๆโดยไม่มีเด็กน้อยสองคนแล้วมั้ง งั้นโทรบอกว่าแม่นิวดีกว่าว่าไม่มีใครอยากไปเลย" ร่างบางทำท่าจะโทรเด็กน้อยรีบกระโดดขึ้นจากเตียงมากอดคอแม่ตนเองทันที

"อ้าวไหนบอกพี่อย่าเชื่อไง"

"มัมพูดจริงๆหรอคะ"

"ก็จริงค่ะ แต่หนูไม่คุยกับมัมนิ" ร่างบางจับเด็กน้อยมานั่งตัก

"ก็มัมตีหนูนิคะ"

"ก็หนูทำนิสัยไม่ดีไงคะ มัมไใอยากให้รู้มัมเป็นเด็กไม่ดีไม่น่ารักรู้มั้ย" ร่างบางลูบหัวเบาๆ

"ลองถามพี่ชายหนูดูซิ ว่ากว่าพี่ชายหนูจะเป็นเด็กมีเหตุผลมัมทำโทษมาเท่าไร" ด็กน้อยหันไปทางพี่ชายที่นั่งยิ้มเพราะความหน้ารักหน้าตีของน้องสาว

"นับไม่ถ้วนเลย พี่ขาลายไปเรียนแทบทุกวัน"

"ทำไมพี่ชายถึงโดนตี"

"ก็เพราะดื้อ แถมมีเรื่องชกต่อยที่โรงเรียนด้วยไหนจะไม่ยอมทำการบ้านแอบซุกการบ้าน โกหกมัมเรื่องเอาตุ๊กตาน้องไปซ่อนเพราะคิดว่าทุกคนรักแต่น้องไม่มีใครสนใจพี่ชายเลยตั้งแต่มีน้องมา"

"มัมไม่รักพี่ชายหรอคะ"

"ใครว่ามัมไม่รัก มัมรักและหวังดีกับหนูและพี่ชายหนูทั้งสองคือแก้วตาดวงใจของมัมเข้าใจมัม ที่มัมสอนและบังคับก็เพราะว่ามัมรักและหวังดี แต่ถ้าเรื่องไหนมันเป็นเรื่องส่วนตัวและเรื่องที่หนูอยากจะลองหรือด้วยตัวเองหนูต้องบอกมัมรู้มั้ยคะ" ร่างบางจับลูกทั้งสองเข้ามาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะก้มลงหอมแก้มใสๆของลูกทั้งสอง

"ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ" เด็กน้อยเขย่งไปหอมแก้มแม่หนึ่งที

"หนูขอโทษค่ะ"

"มัมก็ขอโทษนะคะเจ็บมามั้ย" ร่างบางเอามือไปลูบแผลเบาๆ

"ผมก็ขอโทษครับคุณมัม"

"มัมก็ขอโทษ มาเร็วมานั่งพัดลมมัมจะทายาให้"

"แต่ทำไมวันนี้ดี๊กลับบ้านช้าจังเลยคะ" ร่างบางชะงักทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเด็กโข่งอีกคนยังไม่ถึงบ้าน ก่อนจะหันไปดูนาฬิกา

"อีกห้านาที สี่ทุ่ม" ร่างบางหน้าเปลี่ยนสี่ก่อนจะเอาโทรศัพท์กดหาสามีทันที

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น