ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

16 

 

           ไนท์นั่งเฝ้าพี่ชายอยู่ไม่ห่าง เขาได้แต่ถอนหายใจ มองร่างบางที่นอนหมดสติ ยังไม่มีท่าทีว่าจะลืมตา ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ทุกอย่างแย่ไปหมด เป็นเพราะเจ้าปีศาจตนนั้นที่เป็นเพื่อนของเรย์ ถ้าไม่พานิวมาที่นี่ ตอนนี้พี่ชายเขาอาจจะไม่มีสภาพย่ำแย่ขนาดนี้

               “รีบตื่นขึ้นมาสักทีเถอะ”

               ความรู้สึกผิดเกาะกุมจิตใจ ไนท์ไม่อยากรู้สึกแบบนี้กับคนที่เขาอยากจะเกลียด เห็นอีกฝ่ายนอนแน่นิ่งเหมือนไร้ชีวิต ไม่ได้ทำให้ไนท์รู้สึกดี

               “ท่านไนท์ขอรับ ผมว่าท่านไนท์ควรจะพักผ่อนก่อนนะขอรับ”

               พ่อบ้านจินค่อนข้างที่จะเป็นห่วง เขาไม่อยากให้ท่านไนท์คิดมากจนเกินไป ไนท์พยักหน้าเข้าใจความหวังดีนั้น เขาเองก็มีสภาพย่ำแย่ไม่ต่างกัน ทุกอย่างประเดประดังเข้ามารวดเร็วไปหมด

               “อืม ขอบใจ”

               ไนท์เลือกที่จะเดินไปหยุดตรงบริเวณเก้าอี้นั่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเตียงของนิว เขาคงต้องพักสายตาสักครู่ ไนท์ตัดสินใจหลับตาลง อย่างน้อย ร่างกายของเขาก็ควรจะได้รับการพักผ่อน

               “อืม...”

               ไม่รู้ว่าเป็นเวลาที่เนิ่นนานเท่าไหร่ ที่ไนท์ผลอยหลับไปจากที่ตั้งใจว่าจะแค่พักสายตา ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังลอยอยู่ในอากาศ ตัวเบาเหมือนตัวเองเป็นปุยนุ่ม

               แรงโอบกอดอย่างอบอุ่น ทำให้ไนท์อมยิ้มอย่างมีความสุข เขาเบียดใบหน้าซุกเข้ากับไออุ่นนั้น แขนทั้งสองกอดรัดสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

               คิ้วเรียวสวยทั้งสองมีอันต้องเคลื่อนไหวขยับเข้าหากันด้วยความแปลกใจ สติที่พาให้ระลึกได้ทำให้ไนท์รู้ว่าตัวเองนั้นนอนพักสายตาอยู่ที่เก้าอี้ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขากำลังนอนกอดก่ายบางสิ่งอยู่

               “!!!”

               ทันทีที่ลืมตา เขาก็ต้องตกใจ ขยับถอยกายหนี แต่ทว่าคนตัวใหญ่กว่าไม่ยอมง่ายๆ เรย์กอดรัดแม่ของลูกไว้เสียแน่นจนไนท์โวยวาย

               “ปะ ปล่อยฉัน”

               “ไม่”

               “นาย...นายพาฉันมาที่ไหน”

               ไนท์เริ่มร้อนรน เขามองไปรอบๆ ไม่ใช่ห้องที่นิวกำลังนอนอยู่แน่ๆ เรย์ระบายยิ้ม ไล้ข้อนิ้วไปตามแก้มนิ่มที่มีบาดแผลจางลงแล้ว

               “ห้องของฉันเอง”

               “ห้องของนาย”

               ดาราหนุ่มแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเรย์ต้องพาเขามาที่นี่

               “นายต้องพักผ่อน”

               “อ่า...นายอุ้มฉันมาเหรอ”

               “ใช่ ทำไม...ไม่พอใจสินะ”

               เรย์คาดเดาความรู้สึกไนท์ ร่างโปร่งเงียบไป เขาอยากจะต่อว่าเรย์ที่ถือวิสาสะอุ้มเขามา แต่ทว่าเขาองก็เหนื่อยและง่วงมาก จึงเลือกที่จะเงียบแทบ

               “อืม นอนบนเตียงมันก็ดีกว่าหลับบนเก้าอี้”

               “ที่ฉันอุ้มนายมาเลย ก็เพราะกลัวว่านายจะตื่น”

               กล่าวพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยกลุ่มผมนิ่มที่ปิดบังดวงตาคู่สวย ความอ่อนโยนนั้นทำให้ไนท์ใจสั่น

               ...เขาต้องบ้าไปแล้ว ที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่มนุษย์ เป็นปีศาจอีกา แถมยังเป็นอีกาหื่นกามที่จับเขาปล้ำ เพื่อให้เขาตั้งท้องลูกของอีกฝ่าย...

               “นายไม่ต้องดีกับฉันขนาดนี้ก็ได้”

               “ทุกอย่างก็เพื่อนาย...และลูก”

               อยู่ๆ ไนท์ก็รู้สึกน้อยใจ เผลอคิดไปว่าถ้าไม่มีลูก อีกฝ่ายก็คงจะไม่ห่วงใยเขา ดาราหนุ่มหลับตาลงช้าๆ พยายามไล่ความคิดแปลกๆนั้นออกจากสมอง เรย์สังเกตเห็นไนท์ทำหน้านิ่ว

               “ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า”

               “เปล่า”

               ไนท์แปลกใจที่เรย์ถามแบบนั้น เขาขยับกายนอนหันหลังให้กับร่างสูง เขาไม่อยากให้เรย์มาจับผิดสีหน้าเขา

               “แน่ใจนะ ว่าไม่ได้เป็นอะไร”

               เรย์ถามย้ำอีกครั้ง ไนท์ส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ

               “ไม่เป็นไร นายจะเซ้าซี้ทำไม”

               “ก็ฉันเป็นห่วง”

               เสียงทุ้มดังข้างๆใบหู พาให้คนฟังสะท้านไปทั้งใจ เขาเกลียดความอ่อนโยนและเอาใจใส่ของเรย์ เพราะมันทำให้เขาต้องรู้สึกแปลกๆ เขาไม่อยากคิดต่อว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันคืออะไร

               ...เขาไม่มีวันหลงรักปีศาจ...

               แค่เป็นผู้ชายด้วยกันก็ผิดธรรมชาติแล้ว แต่ที่ผิดธรรมชาติยิ่งกว่าคือเขากำลังตั้งครรภ์ให้กับปีศาจอีกา

               ชีวิตของไนท์คงไม่มีอะไรน่าอดสูไปมากกว่านี้แล้ว

               “นายนอนเถอะ”

               แขนแข็งแกร่งโอบกอดเอวบางเอาไว้ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไนท์ไม่อยากคิดมากไปกว่านี้ เขาปล่อยให้ร่างกายได้พักผ่อน หลับใหลไปในห้วงของนิทรา

               .

               .

               .

               อึก...

               เจ็บ...

               เจ็บเหลือเกิน

               ฝ่ามือบางขยุ้มเข้าที่กลางอก มือกำบางสิ่งเอาไว้แน่น ความทรมานเกิดขึ้น ดวงตาทั้งสองพร่าเบลอไปด้วยหยาดน้ำ แทบมองไม่เห็นทัศนวิสัยตรงหน้า

               “มันเป็นของไนท์!”

               อึก!

               “ช่วยด้วย ฮือ ช่วยด้วย”

               อึก

               “เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน....ไม่ไหวแล้ว”

               ความเจ็บปวดทรมานเกิดขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด ความทรมานนี้มันมากเหลือเกิน เหมือนร่างกายกำลังโดนชำแรกจนแตกสลาย

               .

               .

               .

               “!!!”

               ไนท์เบิกตาโพลงท่ามกลางความมืด เหงื่อผุดเต็มใบหน้า ทุกอย่างมืดสนิท เขาหายใจรุนแรง พยายามตั้งสติ

               ฝัน....

               เขาก็แค่ฝันไปเท่านั้นเอง...

               ไนท์ใจสั่นกับฝันร้ายนั้น เขารู้สึกกลัวจนแทบจะสิ้นสติควบคุม ตอนนี้เขาต้องการที่พึ่ง อย่างน้อยก็ทำให้เขาหายหวาดกลัวกับฝันร้าย

               มือบางสัมผัสเข้ากับแขนแกร่ง ทำให้ไนท์รู้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้นอนคนเดียว ข้างๆกายเขายังมีเจ้าปีศาจอีกานอนอยู่ด้วย

               ไนท์ไม่สนใจอะไรแล้ว เขารีบพลิกกายหันไปหาร่างสูง แล้วเบียดร่างตัวเองไปกับอีกฝ่าย ซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง แขนก็โอบกอดรัดเรย์ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว

               เขาไม่อยากนอนฝันร้ายแบบนั้นอีก

               มันเหมือนว่าเขากำลังจะตาย

               เขายังไม่อยากตาย

               เขากลัว...

               ความฝันนั้นมันประหลาดมาก ความรู้สึกเจ็บปวดนั้น ไนท์คิดว่าเขาเคยพบเจอมันมาก่อนนอกจากในความฝัน แต่เขาก็จำไม่ได้ว่ามันเคยเกิดขึ้นตอนไหน

               ไออุ่นจากร่างของเรย์ ทำให้ไนท์เริ่มผ่อนคลายลง ร่างกายที่ตึงเครียดค่อยๆปรับให้นอนในท่าที่สบายขึ้น เขากระชับอ้อมกอด เบียดกายแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ อุ่นทั้งหาย อุ่นทั้งใจ จนหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง โดยที่ไม่ได้ฝันร้ายอีกเลย

               

žžžžžªªªžžžžž 

 

               เมื่อความมืดมิดเคลื่อนหาย แสงสว่างในยามเช้าเข้ามาแทนที่ เปลือกตาบางที่ปิดอยู่มีอันต้องขยับเปิดขึ้น เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย อันที่จริงที่ดินแดนแห่งนี้ ดวงอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสงเจิดจ้าเท่ากับที่โลก เขาก้มมองร่างโปร่งที่กอดเขาแน่นราวกับเด็กน้อยที่ได้เจอหมอนข้างถูกใจ

               ร่างสูงใช้มือใหญ่ลูบแผ่นหลังบางอย่างเชื่องช้า สัมผัสกอดรัดเขานั้น เขารู้สึกตัวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกตัว ปล่อยให้ไนท์อาศัยร่างเขาเป็นที่ซุกนอนโอบกอด ดูเหมือนว่าเมื่อคืนไนท์จะฝันร้าย แต่เรย์ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายฝันร้ายเรื่องอะไร ถ้าหากเขาถาม เขาเชื่อว่าคนตรงหน้าคงได้มีท่าทางทำตัวไม่ถูก เพราะเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนแบบนี้

               “นอนต่อเถอะ”

               เมื่อเรย์ลุกขึ้นจากเตียง ไนท์ก็มีท่าทางส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ เหมือนจะเกาะตัวเขาไปด้วย แต่เรย์อยากให้ไนท์พักผ่อนมากกว่านี้ เพื่อที่จะได้รักษาร่างกายตัวเอง รวมถึงรักษาร่างกายของเด็กในท้องด้วย

               เขาห่มผ่าให้กับไนท์ ก่อนจะเดินออกจากห้อง เพื่อไปชำระร่างกายให้สะอาด ใช้เวลาไม่นานก็เดินตรงไปยังห้องที่ให้นิวรักษาตัว

               “อาการเป็นยังไงบ้าง”

               เรย์หันไปถามพ่อบ้านจิน ที่ทำหน้าที่ดูแลนิวแทนพวกเขา จินตอบตามความจริง

               “ดีขึ้นมากแล้วครับ ยาที่ท่านดีแลนให้ท่านนิวทาน ดูเหมือนจะได้ผลดี”

               ได้ฟังแบบนั้น เขาก็พอจะสบายใจขึ้น ในสมองไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องเหตุผลที่ทำให้ดีแลนทำแบบนี้

               “ท่านเรย์ครับ ท่านดีแลนมาขอพบครับ”

               พ่อบ้านสเนคเดินเข้ามาหาบุตรชายของเจ้านายตนเอง เรย์หันไปมองอีกฝ่ายทันที เขารีบก้าวเดินออกจากห้อง เพื่อไปหาคนที่ยังมีหน้ามาหาเขาที่ปราสาทของตระกูล

               “มาทำไม”

               ทันทีที่เห็นหน้าดีแลน เรย์ก็ทักทายอย่างไม่เป็นมิตร ดีแลนตีหน้าเศร้า หย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้

               “นายควรจะขอบใจฉันด้วยซ้ำ ที่พาเจ้ามนุษย์ที่แสนจะอ่อนแอนั่นมาที่นี่”

               เรย์หรี่ตามองสหายเก่า เขาไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายบอก

               “ยังไงพลังของนาย ตอนที่อยู่โลกนี้ ก็ต้องมากกว่าตอนที่อยู่ในโลกมนุษย์อยู่แล้ว ถ้าคิดจะใช้พลังรักษาใคร ก็ควรจะพามาที่นี่”

               ดีแลนพูดไม่เกินความจริง เพียงแต่เจตนาที่แท้จริงของเขาไม่ใช่ความปรารถนาดี เขาทำไปทั้งหมดก็เพียงเพื่อกลั่นแกล้งเรย์และเจ้ามนุษย์ที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรย์เท่านั้น เรื่องที่นิวจะเป็นตายร้ายดีนั้น เขาไม่ได้สนเลยสักนิดเดียว

               “นายคิดแบบนั้นจริงๆงั้นเหรอ”

               “ก็แล้วแต่นายจะคิดแล้วกัน ฉันไปห้ามความคิดนายไม่ได้”

               ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อยเหมือนไม่สนใจว่าเรย์จะเชื่อหรือไม่ แต่ตนก็ไม่วายแอบมองท่าทีของอีกฝ่าย พอเห็นว่าเรย์ไม่ทักท้วงอะไร เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

               “แล้วมาทำไม”

               เรย์ถามถึงจุดประสงค์ของดีแลนอีกครั้ง ดีแลนนิ่งไป เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาทำไม จนกระทั่งเริ่มหาเหตุผลให้ตัวเองได้

               “ฉันมาหานาย มาหาคู่หมั้น มันผิดด้วยเหรอ”

               “แล้วนายรู้ได้ยังไง ว่าฉันจะอยู่ที่นี่”

               ดีแลนเริ่มยกฝ่ามือลูบปาก ลูบคางตัวเอง บางครั้งก็นึกอย่างจะทำร้ายสมองของเรย์ เผื่อจะได้มีข้อสงสัยกับเขาน้อยลงกว่านี้

               “ฉันเก่ง ฉันเดาได้ว่านายจะต้องมา”

               “แล้วถ้าฉันไม่มา”

               “เรย์! นายกำลังจะจับผิดอะไรฉัน”

               ร่างสูงไม่ต่างกันยันกายลุกขึ้น เขาเริ่มหายใจแรง เรย์นึกขันกับท่าทางหัวของร้อนสหายเก่า ดีแลนยืดกาย แล้วสูดลมหายใจลึกขึ้น พยายามสงวนท่าทีไม่ให้ตลกไปมากกว่านี้

               “จะไปดูอาการเขาด้วยไหม”

               “หมายถึงใคร”

               “แล้วแต่นายจะคิด”

               ครั้งนี้เรย์กวนกลับบ้าง ดีแลนอยากจะยกมือกระแทกปากของอีกฝ่าย ที่ยิ้มหยันได้อย่างหน้าตาเฉย ปกติมีแต่เขาไปทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้รู้สึกว่าเรย์ต่างหากที่จะทำให้เขาโมโหจนหงุดหงิด

               “แล้วนายจะไปไหน”

               “แล้วเกี่ยวอะไรกับนายด้วย”

               เจ้าของพื้นที่ไม่ได้สนใจดีแลน ในเมื่อดีแลนไม่บอกธุระที่แท้จริงมา เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนทนาต่อ

               “นายจะไปหาเจ้ามนุษย์อ่อนแอนั่นใช่ไหม”

               “ถ้านายหมายถึงพี่ชายของเมียฉัน ฉันไปหามาแล้ว”

               “ไปมาแล้วเหรอ”

               ดีแลนขมวดคิ้ว ท่าทางไม่ค่อยพอใจนั้น ทำให้เรย์เผลอหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

               “ถ้าอยากไปดูอาการเขา ก็ไปคนเดียวแล้วกัน”

               “ใครบอกว่าฉันจะไปดูเจ้ามนุษย์นั่น”

               เรย์ไม่ฟังเสียงโวยวายของดีแลน เขาเลือกที่จะเดินไปอีกทาง เพื่อกลับไปยังห้องนอน ดีแลนรู้ดีว่าทางที่เรย์เดินไป น่าจะไม่ได้ไปหาเจ้ามนุษย์ที่เขามาปล่อยทิ้งไว้เมื่อคืน แล้วเจ้ามนุษย์คนนั้นไปอยู่ที่ห้องไหน ปราสาทก็ไม่ได้มีห้องแค่สองสามห้องเสียหน่อย ใครมันจะไปบ้าเดินตามหา ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด แต่เท้าเรียวก็ก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ

               “ท่านดีแลน หาสิ่งใดอยู่หรือครับ”

               พ่อบ้านจินเดินออกมาจากห้องรับรองแขก ดีแลนชะงักปลายเท้า หมุนกายหันมาหาอีกฝ่าย

               “เปล่า ฉันแค่เดินเล่น”

               “อย่างนั้นเองหรือครับ งั้นผมขอตัว”

               เมื่อเห็นพ่อบ้านจินจะจากไป ดีแลนก็รีบเรียกอีกฝ่ายทันที

               “แล้วนายจะไปไหน”

               “ผมจะไปเตรียมอาหารให้ท่านนิวครับ”

               “นิว”ดีแลนขมวดคิ้ว

               “พ่อชายท่านไนท์ไงครับ”

               “อ่อ...นายจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”

               “ครับ”

               พ่อบ้านจินก้มศีรษะลงเล็กน้อย เป็นเชิงบอกลา ชายหนุ่มมองตามร่างจินที่เดินหายไปแล้ว ก่อนจะตวัดสายตามองไปยังห้องรับรองที่น่าจะเป็นห้องที่พ่อบ้านจินเดินออกมาตอนที่เรียกเขา

               ดีแลนตัดสินใจผลักประตูเข้าไปในห้องนั้น ก่อนจะปิดประตู แล้วล็อกไม่ให้ใครเข้ามารบกวน เขามองเห็นร่างเล็กกำลังนอนหลับตาพริ้ม สีหน้าดูดีกว่าเมื่อคืนอยู่มากเลยทีเดียว

               ชายหนุ่มกดยิ้มมุมปาก ดูเหมือนว่ายาของเขาจะใช้ได้ผลดี เขาก้มลงไปมองใบหน้าเล็กนั้นใกล้ๆ แต่ทว่าก็ต้องตกใจเมื่อนิวค่อยๆขยับพลิกกายนอนตะแคงหันมาทางเขา ดีแลนถอยกายหนีอย่างไม่เข้าใจ

               เมื่อกี้เขาเกือบจะได้หอมแก้มเจ้ามนุษย์นั่นเข้าเสียแล้ว

               ยิ่งคิด ก็ยิ่งขยะแขยง...

               ดีแลนตีความไปว่า การที่ร่างกายเขาถอยออกห่าง นั่นหมายถึงความรังเกียจอย่างแน่นอน

               รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจ้ามนุษย์น้อย ดีแลนจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่นอนหลับ ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนั้น ยิ่งมอง ความไม่พอใจก็ยิ่งก่อตัวขึ้นมา

               “ลุกขึ้นมาได้แล้ว”

               ดีแลนกระชากร่างของนิวให้ตื่นขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้นอนยิ้มสบายใจแบบนี้  เขาแค่รู้สึกหงุดหงิด ทั้งๆที่คิดว่าจะกลั่นแกล้งแท้ๆ

               “อ๊ะ”

               นิวสะดุ้งตื่นจากความฝัน เขารับรู้ได้ถึงแรงของดีแลน ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกมึนงงเกิดขึ้น เขามองหน้าชายตัวสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

               “ใคร...ใคร อ่า...”

               ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บคอ นิวรู้สึกเหมือนคอแห้งผาก แถมยังรู้สึกเจ็บๆปวดๆที่ลำคออีกด้วย ดีแลนหรี่ตามองแล้วบอกเสียงดุๆ

               “ฉันเป็นผู้มีพระคุณของนาย...นายควรจะจำไว้ให้ขึ้นใจ”

 

TBC

 

ยังไม่ได้แก้คำผิดใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ

ไว้จะกลับมาแก้นะคะ

ตอนนี้อากิไม่ไหวแย้ววว ต้องรีบนอน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า

แล้วเจอกันใหม่ค่า

ความคิดเห็น