เมริน / มันตา / พู่ไหม / บุรามฉัตร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หลงคนเถื่อน ROMANCE 18+ บทที่ 2/1

ชื่อตอน : หลงคนเถื่อน ROMANCE 18+ บทที่ 2/1

คำค้น : โรมานซ์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 883

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 10:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลงคนเถื่อน ROMANCE 18+ บทที่ 2/1
แบบอักษร

บทที่ 2 

ไลลาบอกกับตัวเองตลอดทางที่ขับรถยนต์มายังสถานที่นัดหมายกับผู้ชายแปลกหน้าที่ประกาศหาเมียนั้นเป็นสิ่งไม่ผิด ในเมื่อชีวิตหล่อนกำลังเดินมาสุดตรอกหาทางออกไม่พบ ฉะนั้นเงื่อนไขที่หล่อนมองว่าบ้าบอคอแตกจะเป็นจริงหรือไม่ ก็ช่างหัวมัน หากการมาพบหมอนั่นเป็นเรื่องผิดคาด ก็ถือว่าดวงกำลังซวย ฟาดเคราะห์ซ้ำ แต่หากมันคือทางออกก็นับว่ายังต่อลมหายใจให้ตัวเองได้บ้าง

รถยนต์คันหรูสีแดงคันละเฉียดสามล้านบาทค่อยๆจอดเทียบลานจอดรถขนาดกว้างซึ่งเป็นคาเฟ่ที่มีผู้คนนิยมพอสมควร หล่อนขยับแว่นตากันแดดแบรนด์หรูให้เข้าที่ พลางมองกลีบปากสีแดงสดในกระจกรถ เมื่อเห็นว่ายังดูดีก็คว้ากระเป๋าสะพายแล้วก้าวลงจากรถยนต์

เสื้อรัดรูปสีแดงสดผ่าคอลึกสอดเข้าไปข้างในกางเกงผ้าชีฟองสีดำแนวแฟชั่นเป็นที่สะดุดตาจนใครต่อใครในละแวกต่างหันมามองเป็นตาเดียว แต่คนเคยมาดมั่นจนชินทำให้ไม่หวั่นกับสายตาเหล่านั้นเท่าไหร่นัก จึงเดินเข้าไปข้างในคาเฟ่ เลือกโซนที่นั่งดูเงียบและเป็นส่วนตัวที่สุด พอหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ก็สั่งอเมริกาโน่ร้อนมาดื่มฆ่าเวลา ครั้นมองนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กประดับเพชร ก็เห็นว่าตัวเองมาก่อนเวลานัดเกือบหนึ่งชั่วโมง

ระหว่างดื่มกาแฟจิบเล็กๆ สายตาก็เพ่งมองไปยังบานประตูกระจกใสกรอบคิ้วสีดำแทบตลอดเวลา อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นว่าจะเป็นอย่างไร เพราะทุกอย่างในหัวของหล่อนประมวลผลว่าเขาคงเป็นพวกหน้าตาไปวัดไปวายังลำบาก คงดูเชยระเบิดอย่างชาวไร่ชาวสวนที่เคยเห็น ก็ขนาดภาพโปรไฟล์ยังไว้หนวดเครารกรุงรังปานนั้น ถ้าให้นิยามเขาก็คงเหมือนโจรป่าเถื่อน ส่วนข้อดีของเขาก็คงจะมีเงินเหลือใช้ ไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าประกาศหาเมียแบบนั้น

ถึงหล่อนจะไม่ใช่ผู้หญิงหิวเงิน แต่หนนี้หมดทางเลือก

หล่อนนึกพลางถอนใจ ถึงสองคืนก่อนที่คุยกับเขาผ่านทางโทรศัพท์ครั้งแรก เขาถามหล่อนตรงๆโผงผางและเป็นประโยคน่าเกลียดที่สุดในชีวิตที่หล่อนได้ยิน...ไม่ใช่สิ...คำพูดดนุน่าเกลียดและทุเรศกว่าหลายเท่านัก

‘งั้นอย่างแรกเลย คุณแรดไหม?’

‘ว่าไงนะคะ’

‘หูตึงรึไง’

‘ฉันไม่ได้หูหนวกตาบอดนะคะ แต่ไม่ชอบที่จู่ๆผู้ชายที่ไม่รู้จักกันมาก่อนอย่างคุณก็ถามฉันว่าแรดไหม ฟังแล้วแสลงหู เหมือนคุณไม่ให้เกียรติกันเลยค่ะ ถ้าฉันด่าคุณกลับบ้างว่าไอ้โรคจิต คุณจะชอบไหมละ’

‘หลอกด่าผมกลับรึไง งั้นผมควรจะเปลี่ยนประโยคคำถามใหม่สินะ’

‘แล้วมันมีประโยคที่ฉันฟังรื่นหูกว่านี้ไหมคะ?’

‘งั้นผมถามใหม่ คุณเคยมีผัวมารึยัง?’

ในตอนนั้นหล่อนปรี๊ดแตกจริงๆ ทั้งที่ยังเซ็งกับผู้ชายอย่างดนุเพราะถูกบอกเลิก ยังต้องโดนผู้ชายแปลกหน้าคุกคามกันด้วยคำพูดอย่างนั้น

‘ถ้าคุณพูดจาสุนัขไม่รับประทานแบบนี้ ฉันจะวางหู’

เขาระเบิดเสียงหัวเราะกลับมา

‘ตลกดี’

‘หัวเราะอะไรไม่ทราบ’

‘ทีหลังคุยกับผม ไม่ต้องดัดจริตประดิษฐ์คำพูดให้สวยหรูนักหรอก บอกมาเลยว่าผมพูดจาหมาไม่แดก แค่นี้ก็เข้าใจง่ายกว่ากันเยอะ’

‘คุณไม่เคร่งเรื่องมารยาทงั้นสิ’

‘บางอารมณ์...’ เสียงหัวเราะหึหึดังลอดมา ‘ผมชักชอบคุณแล้วสิ อยากเจอ’

แล้วข้อตกลงก็มาพร้อมเงื่อนไขแลกเปลี่ยน ก่อนจะทำการนัดพบกันในสายของวันนี้ ซึ่งหล่อนเลือกแล้ว ต่อให้เป็นเส้นทางที่ผิด แต่ก็ยังดีกว่างอมืองอเท้าปล่อยให้ทรัพย์สมบัติที่บิดาก่อร่างสร้างไว้หายวับมลายไปทุกสรรพสิ่ง

ทว่าเลยเวลานัดก็ยังไม่เห็นแม้เงาของเขาคนนั้น การนั่งคอยเกินหนึ่งชั่วโมงทำให้หล่อนกระสับกระส่ายขึ้นจนได้ แถมกาแฟก็พร่องไปจนเกือบหมดแก้ว จึงแอบคิดว่าบางทีอาจถูกหลอกตั้งแต่แรก การประกาศหาเมียแบบนั้นคงเป็นพวกมือบอนก็ได้

ทว่าอึดใจนั้น ผู้ชายร่างสูงใหญ่ผมยาวกระเซิง ไว้หนวดเครารกรุงรัง สวมแว่นตากันแดดบังไปครึ่งหน้าก็โผล่มาจากประตูหน้าร้าน เขาก้าวยาวๆมาทางหล่อนอย่างไม่ลังเล เมื่อสำรวจถึงการแต่งกายเขาในช่วงสั้นๆก็ทำให้สรุปได้ว่าการเดาของหล่อนไม่ผิดคาดนัก เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดงสลับเขียวแขนยาวพับไว้ถึงข้อศอก ชายเสื้อสอดในกางเกงยีนสีเข้มขาดๆ สะพายเป้สีดำซีด แต่ที่ทำให้ล่อนแทบอ้าปากค้างคือเขาสวมรองเท้าแตะหูคีบสีฟ้าขาว

นี่น่ะเหรอ...ว่าที่สามีของหล่อน!

////////////////////////////////// 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น