Aey Yeonny

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : first

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2563 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
first
แบบอักษร

- ตัวตน ที่ไร้ตัวตน -

“วันนี้แม่ไม่ไปตลาดหรอ”

หญิงสาวแก้มป่องเอ่ยถามผู้เป็นแม่ พร้อมกับเคี้ยวอาหารมื้อกลางวันแก้มตุ่ยไปมา

“ถ้าไปตอนนี้ตลาดวายหมดแล้วมั้ง”

ผู้เป็นแม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้มีบทสนทนานอกเหนือจากนั้น

นุ่ม หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ผู้มีใจรักในการเขียนนิยาย ชีวิตที่ไม่ชอบเข้าสังคมของเธอ ทำให้เธอเอาแต่หมกมุ่นกับการอ่านหนังสือ และไม่ว่าจะมีชายหนุ่มเข้ามาคุยกับเธอ เธอก็มักจะปฏิเสธอยู่ร่ำไป

“พอพูดถึงตลาดก็อยากไปเลย”

น้อย หญิงสาววัยกลางคน ซึ่งเป็นแม่ผู้แข็งแกร่งที่สุดสำหรับนุ่ม เธอเลี้ยงดูนุ่มมาด้วยสองมือที่ทำงานอย่างหนัก และการที่เธอยืนหยัดด้วยตัวคนเดียว โดยไร้คนรักเคียงคู่ กลับกลายเป็นว่า เธอก็ไม่อยากให้นุ่มมีชายหนุ่มมาพัวพันเช่นกัน

อยู่กันสองคนแบบนี้ มันก็ไม่มีอะไรขาดอยู่แล้วนี่

“แม่โลเลแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่มั่นคงเลย”

นุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะยกน้ำในแก้มดื่มไปอึกใหญ่

“ก็ไม่ได้ลงเลือกตั้งมั้ย แกจริงจังเกินไปและนุ่มนิ่ม”

“แม่ก็เรียกหนูแบบนี้อีกแล้ว หนูชื่อนุ่มอย่างเดียวมั้ยอะ”

“ถ้าแกไม่อยากให้แม่เรียกแบบนี้ แกก็เลิกทำตัวงุ้งงิ้งๆ สิ”

นุ่มมองผู้เป็นแม่ด้วยแววตางอแง เธอเบ้ปาก ก่อนจะลุกขึ้นเก็บจานไปวางไว้ในครัว

“จะเอาอะไรก็ทักไปบอกนะ แม่ไปก่อน”

น้อยตะโกนบอกลูกรัก พร้อมกับหยิบกระเป๋าใบเล็กออกจากบ้านไป

เวลาผ่านไปไม่นานนุ่มทำธุระในครัวเสร็จสรรพ ก่อนจะเดินมานั่งจมอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คอีกครั้ง เธอท้างคางนั่งมองตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้าจอด้วยสายตามุ่งมั่น

~นางเอกจะต้องออกมาได้แล้วนะตอนนี้~

เธอนั่งพึมพำกับตัวเองในใจ ก่อนจะเคาะนิ้วชี้สลับนิ้วกลางไปมาอยู่บนโต๊ะ

และรอยยิ้มแห่งความหวังก็เปร่งประกายอยู่บนใบหน้าของเธอ นุ่มวางมือทั้งสองข้างลงบนแป้นพิมพ์ ก่อนจะกดและพิมพ์ตัวอักษรลงไปด้วยความช่ำชอง

~หญิงสาวหน้าม้า ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม มีนามว่าซันซ่า หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ขี้เล่น และรักสนุก รอยยิ้มของเธอเป็นเสน่ห์ดึงดูดทุกสิ่ง ไม่ว่าใครก็ต้องยอมแพ้ให้กับรอยยิ้มขี้เล่นของเธอ~

นุ่มบรรยายคุณลักษณะของตัวละครออกมาอย่างพริ้วไหว และกำลังไปได้สวยกับบทบรรยายเหล่านั้น เธอยิ้มให้กับตัวละครแห่งโลกจินตนาการของเธออย่างพออกพอใจ ดูเหมือนว่านิยายเรื่องนี้เธอจะทำมันออกมาดีตรงกับสิ่งที่เธอต้องการ

นุ่มหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันที่อยู่บนหน้าจอ

num
home
0

 

บ่อยครั้ง ที่นุ่มมักจะระบายความรู้สึกของตัวเองลงบนพื้นที่ส่วนตัว ที่ส่วนตัวจริงๆ เธอมีเพียงตัวเองที่เป็นเพื่อน กับตัวอักษรที่เธอเลือกจะระบายและคุยกับมัน

นุ่มเผลอฟุบหลับไป หลังจากที่ถ่ายทอดบทประพันธ์อยู่เป็นชั่วโมง

“นุ่ม นุ่มนิ่ม”

“...”

เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วก็มิอาจรู้ได้ นิ่มค่อยๆ เปิดม่านตาขึ้นช้าๆ หลังจากได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหู น้อยแม่สุดที่รักของเธอสะกิดนุ่มอย่างเบามือ พร้อมกับข้าวของที่ถืออยู่อย่างพลุงพลัง

“มานอนสลบอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปนอนในบ้าน”

“...”

“แล้วทำไมคอมเปิดทิ้งไว้”

“...”

นุ่มสลึมสลือตาปรือนั่งฟังผู้เป็นแม่บ่นอยู่เงียบๆ เธอไม่ได้โต้เถียงอะไรกลับ และยอมปิดโน๊ตบุ๊คพับเก็บอย่างว่าง่าย

“วันนี้ตอนเย็นแม่ไม่อยู่นะ ล็อคบ้านดีๆ ล่ะ กลับดึก”

น้อยบอกไล่หลังนุ่ม ในระหว่างที่นุ่มหอบข้าวของเครื่องใช้กลับขึ้นห้อง

“จ้า”

นุ่มตอบกลับ แต่ไม่ได้หันไปสบตากับผู้เป็นแม่ เธอเดินดุ่มๆ ขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะปิดประตูลงกลอนเสร็จสรรพ

“...”

นุ่มวางโน๊ตบุ๊คลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะเยื้องย่างไปยังที่นอนของตัวเอง พร้อมกับล้มตัวลงนอนเหมือนคนทำงานมาอย่างหนัก

“นี่เราจะเขียนนิยายไปจนถึงเมื่อไหร่วะ”

เธอบ่นกับตัวเองเหมือนที่เคยทำอยู่บ่อยครั้ง นุ่มนอนหงายมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า แค่เธอคิดว่าต้องเดินเข้าไปสัมภาษณ์งานตามบริษัทต่างๆ ก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว แล้วไหนจะต้องมาปั้นหน้าเป็นเด็กใสซื่อกับการที่ต้องเป็นพนักงานใหม่ในบริษัท

“...”

นุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่ ก่อนจะปิดม่านตาลง วันนี้เธอใช้สมองมามากพอแล้ว ขอนอนพักให้หายล้ากว่านี้ซะหน่อยก็คงจะดี

 

2 ชั่วโมงต่อมา

 

“...?”

นุ่มตื่นขึ้น พร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน เธอได้ยินเสียงกุกกัก และมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในห้องของตัวเอง

“กลับมาแล้วหรอแม่”

เธอเอ่ยทัก แต่ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับแต่อย่างใด ดูเหมือนความเงียบจะสร้างความน่าอึดอัดให้กับเธอไม่น้อย นุ่มผงกหัวมองไปที่ปลายเตียง

“...!”

เธอพบเข้ากับแผ่นหลังที่ไม่คุ้นตา

~นี่ไม่ใช่แม่ฉัน!!!~

ใจเต้นรัวราวกับจะระเบิด นุ่มนอนดูบุคคลปริศนาที่กำลังนั่งรื้อของของเธออยู่เงียบๆ อีกใจก็กลัว แต่อีกใจก็อยากจะกระโดดตะครุบ

“...!!!!!”

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว อะไรที่อยู่ใกล้มือที่สุด สิ่งนั้นก็คือว่าเป็นอาวุธ!

นุ่มค่อยๆ ลุกและย่องเบาไปหยิบโน๊ตบุ๊คที่อยู่บนโต๊ะออกห่างจากเตียงไม่กี่ก้าว

“..!!!”

เธอกลั้นหายใจจนแทบจะหมดลม ก่อนจะฮึดสู้เหนี่ยวตัวไปหยิบโน๊ตบุ๊ค

“!!!!!!!!”

แต่โชคไม่เข้าข้าง บุคคลปริศนาดันหันหลังมามองเธอ หลังจากที่นุ่มมือเอื้อมไปแตะที่โน๊ตบุ๊คพอดิบพอดี

“หวัดดีนุ่มนิ่ม ฉันซันซ่า ^^”

“....??!!!!!!”

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น