EYEY.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BLOOD EPs.08

คำค้น : ลอว์เมสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2559 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BLOOD EPs.08
แบบอักษร

 

 

 

#

 

 

   

 

 YOUTUBE

TUMBLR

 

 

 

     BAD BLOOD

 

EPs.08

 

ฟาโลกลับมาบ้านตอนเช้า ผมเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนผมอยู่กับลอว์แค่สองคนเพราะฟาโลต้องออกไปดูทางข้างนอก

ออกไปเที่ยวมั้ย เราไม่เที่ยวนานแล้วนะ

 

 

จริงหรอ ผมคลี่ยิ้มกว้างทันทีเมื่อฟาโลพูดชวนเราขึ้นมา ตอนนี้เรากำลังนั่งจ้องหน้ากันอยู่บนโซฟากลางบ้าน

 

 

ไม่!” ลอว์กระแทกเสียงขึ้นมาทันทีทำเอาผมหุบยิ้มไม่ทัน ผมแอบหันไปจิ๊ปากใส่เขาลับหลัง ผมไม่เงินด้วยไงให้ตายเถอะแล้วจะให้ผมไปแบบไม่มีตังค์นี่คงไม่ได้เผื่อผมอยากได้ของอะไรบ้าง ผมไม่เคยออกมาไกลจากประเทศเกิดตัวเองเลย

 

 

 

ฟาโลเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเพราะลอว์เขาคือคนที่เป็นนายและเราก็ต้องทำตาม เรื่องนี้ผมเริ่มจะทำใจยอมรับไม่ได้แล้ว เขาเข้มงวดกับเราเกินไป ลอว์จ้องหน้าผมพร้อมจิ๊ปากมาให้ผมเช่นกันก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ผมได้แต่ยกไม้ยกมือจะตีเขาลับหลัง ผมทำอะไรเขาไม่ได้เลยจริงๆ!

 

 

เสียใจด้วย ฟาโลพูดพร้อมยิ้มบางๆมาให้ผม ผมทำหน้าบึ้งตึงไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองหายเบื่อ

..

.

 

 

ก๊อกๆ

เฮือก! เราสองคนหันมามองหน้ากันทันทีเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เราสองคนลุกขึ้นทันทีแต่ไม่ทันลอว์ออกมาจากห้องก่อนจะเป็นคนเปิดประตู เราทั้งสามคนต่างก็ตกใจไม่รู้ว่าใช่พวกอาร์มันโด้รึเปล่า แต่ลอว์ตวัดสายตามามองหน้าผมด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อผม ผมค่อยๆหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลังเขา ผมรับรู้ได้ทันทีเมื่อกลิ่นของเฟยเด่นชัดในจมูกผม

 

 

ใคร ฟาโลถามพร้อมมองเฟยที่กำลังยืนกอดตัวเองเพราะอากาศหนาวส่งยิ้มมาให้ผม ผมยิ้มแหยๆกลับไป

 

 

เฟยน่ะ เพื่อนบ้านเราไง ผมพูดพร้อมมองหน้าฟาโลด้วยสายตาขอโทษเพราะฟาโลเองก็เครียดลงมาทันทีที่ผมดันไปทำความรู้จักกับมนุษย์

 

 

พาออกไป ฟาโลพูดพร้อมพยักหน้าไปทางเฟย ผมรีบเดินออกไปหาเฟยทันที ผมสะดุ้งนิดๆเมื่อเจอกับสายตาของลอว์เขาไม่พูดอะไรแต่ผลักไหล่ผมให้ออกไปนอกบ้าน

 

 

ปัง!

เสียงปิดประตูตามอารมณ์ร่างสูงมาเต็มที่ ผมรู้สึกสั่นไปหมดไม่รู้ว่าตัวเองจะเจอกับอะไร

 

 

พวกเขาไม่ชอบฉันรึเปล่า เฟยพูดพร้อมทำสีหน้าซีดๆผมรีบยกมือปฏิเสธทันที

 

 

ไม่ใช่หรอกๆ ผมพูดขึ้นยิ้มๆ ไม่ให้เฟยคิดมาก ร่างโปร่งที่สูงเท่าๆผมยิ้มมาให้ผมเหมือนเดิม

 

 

นึกว่าเมสันอยู่กับพ่อแม่เสียอีก

 

 

ไม่หรอก อยู่กับพี่ชายน่ะผมจำต้องโกหกออกไป อีกอย่างหน้าลอว์กับฟาโลก็นำผมไปเยอะแล้ว เฟยเองก็ไม่ได้สงสัยอะไร

 

 

งั้นไปโรงเรียนกับเรามั้ย

 

 

ไม่ได้หรอก พอดีเรามาพักผ่อนน่ะ

 

 

หรอ

ผมพยายามแสดงสีหน้าไม่ให้เฟยถามผมอีก เฟยเองก็นิ่งไปนิดแต่ก็ยอมพาผมเปลี่ยนเรื่อง

 

 

งั้นไปเดินเล่นกับเรามั้ย แถวนี้วิวสวยๆเยอะเลย ผมพยักหน้ารับทันที ดูท่าเฟยเขาคงอยากให้ผมมีเพื่อน ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรมากมายถึงจะต้องเพิ่มความอดทนของตัวเองแค่นั้น ผมหันไปมองบานประตูแต่ลอว์เองก็ไม่ได้ตามผมหรือออกมาด่าก็แสดงว่าออกไปได้ ผมรีบหันมายิ้มให้เฟยทันทีก่อนจะเดินตามเฟยออกไปหลังหมู่บ้านที่เป็นภูเขามีแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วด้วย

 

 

เล่นสกีได้มั้ยเนี่ย ผมถามขึ้นยิ้มๆก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหารถเลื่อนที่เขามีให้เล่นแต่ต้องมีอะไรมาลาก

 

 

สกีไม่มีหรอก งั้นเดี๋ยวเราลากให้เองเอามั้ยล่ะ

 

 

เห้ย ไม่เป็นไรเดินเล่นเฉยๆก็ได้ ผมรีบปฏิเสธเฟย เพราะถ้าให้ผมลากเขาผมว่าจะง่ายกว่า

 

 

 

งั้นมาปั้นหิมะ ผมชวนเฟยขึ้นมาอีกก่อนจะก้มลงไปเก็บหิมะขึ้นมาปั้นเป็นก้อน ผมเพิ่งจะเคยสัมผัสกับหิมะครั้งแรกแต่กลับไม่รู้สึกว่ามันพิเศษเท่าไหร่คงเพราะผมไม่ใช่มนุษย์ที่ต้องมีความตื่นเต้น ผมเหยียดยิ้มที่มุมปากพยายามเบาแรงตัวเองโยนก้อนหิมะใส่เฟยทันที

 

 

ตุบ!

 

เมสัน

 

 

ฮ่าๆๆๆ ผมหัวเราะขำออกมาไม่หยุด ผมโยนใส่หน้าเฟยเต็มๆแถมยังเข้าปากเขาอีก เฟยทำหน้าจะร้องไห้แต่กลับรีบปั้นหิมะโยนใส่ผมคืน

 

 

ตุบ ตุบ ตุบ!

เราเล่นปาหิมะด้วยกันสองคนชาวบ้านแถวนั้นก็ยืนหัวเราะให้เราบ้างแต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร ผมกับเฟยตัวเปียกไปหมด แต่กลับหอบออกมาไม่หยุดผมหัวเราะจนเกือบสำลักไปหลายครั้ง

 

 

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เล่นปาหิมะ คำพูดของเฟยทำให้ผมเงียบ เฟยพูดพร้อมนั่งลงปั้นหิมะด้วยสายตาเหม่อๆ จนผมเริ่มจะเศร้าไปด้วย

 

 

ฉันเป็นเด็กบ้านนอก ที่โรงเรียนเขาไม่ค่อยชอบฉันเท่าไหร่

 

 

แต่ฉันชอบนายนะ ผมรีบพูดพร้อมยิ้มให้เฟย เฟยยิ้มมาให้ผมนิดหน่อยแต่สายตาก็ยังดูเศร้า

 

 

แน่นอน ฉันก็ชอบนาย เฟยกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง ผมว่าเขาเหมาะกับรอยยิ้มนั่นแหละเพราะผมเองก็คิดว่ารอยยิ้มของมนุษย์เป็นสิ่งที่สวยงาม แถมคนที่บริสุทธิ์อย่างเฟยทำให้ผมนึกถึงตัวเองตอนที่ยังเป็นมนุษย์อยู่

 

 

ตุบ!

อือหือ ผมครางในลำคอออกมาทันทีเมื่อหิมะเย็นๆปะทะเข้ากับหน้าผมอย่างจัง ผมชี้หน้าคาดโทษเฟย ร่างโปร่งก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีผมทันที เราวิ่งหนีกันเป็นวงกลมผมพยายามวิ่งให้ช้าที่สุดเพราะเดี๋ยวความจะแตก

 

 

 

เห้ย!” ผมอุทานออกมาทันทีเมื่อเผลอโยนแรงไปนิดแต่เฟยกลับไวหลบได้แต่มันกลับพุ่งไปด้านหลัง

 

 

ตุบ!

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวผมเพราะลอว์และฟาโลเดินออกมาจากซอยที่พวกผมเดินออกมาและก้อนหิมะที่ผมปาไปก็โดนหน้าอกลอว์เต็มๆ ลอว์ยกมือขึ้นปัดเสื้อตัวเองพร้อมกับมองหน้าผมด้วยสายตาดุดัน ผมกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน เฟยที่หันไปมองกลับหัวเราะออกมาดังลั่น นั่นยิ่งทำให้ลอว์โมโหมากกว่าเดิม ผมรีบเดินเข้าไปบังเฟยไว้ทันทีเฟยลดเสียงลงแต่ก็ยังหัวเราะอยู่ ลอว์ที่เริ่มโมโหมากกว่าเดิมเขาพยายามอดกลั้นแต่เขาเป็นพวกเกลียดคนที่อยู่ต่ำกว่าเขา ยิ่งเป็นเฟยที่เป็นมนุษย์เขายิ่งอยากจะฆ่าแน่นอน

 

 

 

เมสัน เฟยเรียกผมอย่างไม่เข้าใจกับสถานการณ์ เฟยไม่รู้เรื่องอะไรคงแค่อยากจะรู้จักและสนิทกับเราเท่านั้น ผมมองหน้าลอว์ผมเองก็ยังรู้สึกกลัวไปด้วย

 

 

กลับบ้านไป!!!” ผมหันหลังมาพูดกับเฟยก่อนจะดันแขนเฟยให้เดินออกไปแต่เพียงแค่ผมหันหน้ากลับไปลอว์ก็เข้ามาใกล้

 

 

เขาฆ่าเฟยแน่!

 

 

อั่ก!

ผมสะอึกออกมารู้สึกเหมือนจะสำลักเครื่องในออกมาหมดตัว เมื่อผมเอาตัวไปบังเฟยที่ยืนนิ่งอยู่แต่เพียงเสี้ยววินาทีลอว์เขาก็เข้ามาถึงตัวเรา ฝ่าเท้าหนักๆถีบเข้ากลางลำตัวผมจนผมไม่รู้สึกอะไรไม่ครู่หนึ่ง ตัวผมกระแทกเข้ากับเฟยที่อยู่ด้านหลังจนเรากระเด็นไปคนละทาง แต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แต่สายตาผมมองร่างของเฟยที่กระเด็นลอยไม่ต่างกัน แต่ผมไม่ใช่มนุษย์เหมือนเฟย เขาตายแน่ๆ!!!!

 

 

ตุบ! อึก! ตัวผมกระแทกเข้ากับพื้นน้ำแข็งที่จับตัวแข็งจากแม่น้ำ เพียงพริบตาเดียวผมก็ลุกขึ้นรีบวิ่งเข้าไปรับตัวเฟยแต่ผมอยู่ไกล! ไม่ทันแน่!

 

 

เฟย!!!” ผมตะโกนออกมาจนรู้สึกน้ำตามันรื้อขึ้นมา เพื่อนคนเดียวของผมที่มีตอนนี้กำลังจะจากผมไป

 

 

 

พรึ่บ!

แต่ผมก็ต้องหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ร่างของเฟยถูกฟาโลที่เขาเร็วกว่ารับไว้ก่อน ผมเห็นแบบนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเฟยที่กำลังเบิกตากว้างตกใจจนน้ำตาไหล ร่างโปร่งหอบออกมาไม่หยุด

 

 

เฟย ผมเรียกชื่อเพื่อนเสียงเบา แต่เฟยตอนนี้กำลังไม่มีสติ

 

 

ฉันจะพาเขากลับบ้าน ฟาโลพูดพร้อมเดินหลีกผมออกไป

 

 

ฝากด้วยนะ ผมพูดเสียงสั่นๆก่อนจะมองฟาโลจนสุดทางแต่เพียงวินาทีเดียวเขาก็ออกไปจากตรงนี้ เหลือแค่ลอว์ที่ยืนมองหน้าผมด้วยสายตาหงุดหงิด ผมรีบเดินเข้าไปหาเขาทันที

 

 

เขามันบ้าที่สุด!! ตอนนี้ผมโกรธเขามาก ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงจงเกลียดจงชังคนอื่นถึงขนาดไม่ฟังไม่ดูอะไรเลย! เอาแต่ความคิดและอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้ง!

 

 

ผลั่ก!

 

 

อื้อ!” ผมชกหมัดเข้าที่ใบหน้าลอว์แต่ผมกลับต้องเม้นปากแน่นเพราะผมเป็นฝ่ายเจ็บมือ ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงจากหมัดผม ลอว์ยกมือขึ้นมาจับแก้มตัวเองไว้อย่างนั้น ผมไม่รู้ว่าผมจะเจอกับอะไรถ้าเขาโกรธ แต่เขาไม่มีสิทธิมาทำกับเฟยแบบนั้น!!

 

 

เมสัน.... เสียงเข้มพูดพร้อมหันมามองหน้าผมตรงๆ สายตาเขาดูโมโหมากกว่าเมื่อกี้แต่ผมไม่กลัวเขา ผมเองก็ไม่ยอมลอว์เองก็ไม่ยอม

 

 

คุณบ้าไปแล้วใช่มั้ย..ห้ะ!!?” ผมตะคอกใส่หน้าเขาจนคนแถวคนนั้นต่างก็เริ่มออกมาดูเรา แต่ผมไม่สนผมทำท่าจะเข้าไปชกเขาอีกแต่คราวนี้ลอว์เป็นฝ่ายพลิกตัวผมมือหนาจับเข้าที่ต้นคอด้านหลังผมก่อนจะลากผมออกไปจากตรงนั้น

 

 

 

ปล่อย!! ผมบอกให้ปล่อยไง! ปล่อย!!” ผมตะคอกใส่เขาจนสุดทางแต่ลอว์เขาบีบต้นคอผมแน่นจนผมรู้สึกชาไปหมดแต่ผมก็ไม่ยอมหรอก เขาไร้เหตุผลเกินไป! เขาไม่มีสิทธิมาทำแบบนั้นกับเฟย!

 

 

หุบปาก!!” เสียงเข้มตะคอกใส่ผมจนผมสะดุ้ง

 

 

ไม่!” ผมสวนกลับไปทันที ลอว์ยิ่งบีบต้นคอผมแรงมากกว่าเดิม ผมพยายามจับแขนเขาออกแต่เขากลับไม่ขยับทั้งๆที่ผมเองก็เป็นแวมไพร์แต่ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งแบบนี้!

 

 

เมสัน!!” ลอว์ตะคอกผมกลับมาอีก

 

 

ผมบอกให้คุณปล่อยไง! คุณไม่มีสิทธิจะมาโกรธผม สิ่งที่คุณทำเมื่อกี้มันไร้เหตุผลเกินไป!! ถ้าเฟยตายขึ้นมาจะทำยังไง!!” ผมพูดออกไปจนหอบออกมาอย่างน่ากลัว ลอว์หยุดเดินทันทีก่อนจะกระชากต้นคอผมจากทางด้านหลังผมนิ่วหน้าเมื่อใบหน้าผมแหงนมองฟ้าจนแทบจะทำท่าสะพานโค้งได้อยู่แล้ว!

 

 

 

หึหึ ถ้ามันตายฉันนี่แหละจะเผามันให้ตายทั้งบ้านเลยเป็นไง น้ำเสียงเย็นยะเยือกของลอว์พูดออกมาโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด เขาเลือดเย็นเกินไปแล้ว! คำพูดของเขายิ่งทำให้ผมโกรธเขามากกว่าเดิม

 

 

ถุ้ย!” ผมถุยน้ำลายใส่หน้าเขาทันที ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเมื่อร่างสูงหลับตาแน่น แต่เพียงแค่ผมแค่นหัวเราะได้สองคำร่างผมก็ถูกถีบอัดเข้ากับกำแพงบ้านแถวนั้นทันทีจนผมตั้งตัวไม่ทัน ปึก! ตุบ! ความเจ็บเข้ามาเล่นงานผมจนผมได้แต่นอนราบกับหิมะอยู่อย่างนั้น

 

 

 

ตุบ!

อึ่ก!” ผมสะอึกเมื่อลำตัวผมถูกฝ่าเท้าหนักๆของลอว์เหยียบเข้าอย่างแรงมันแทบจะทำให้ตัวผมจมไปกับหิมะ

 

 

ผมพยายามเอียงใบหน้าไปมองลอว์ที่กำลังเช็ดหน้าตัวเองอยู่ใบหน้าเขาดุดันมากจนผมเริ่มกลัวเขาขึ้นมาทั้งๆที่เมื่อกี้ผมแทบจะไม่กลัวเขาเลยสักนิด เท้าเขาที่เหยียบหลังผมอยู่ยิ่งหนักขึ้นอีก จนผมไม่สามารถขยับไปไหนได้ เขาไม่เคยคิดจะเบาแรงกับผมเลยแม้แต่นิดเดียว!

 

 

อยากตายมากใช่มั้ย เฮือก..ผมสะดุ้งกับน้ำเสียงเย็นๆของเขาที่เบามากราวกับกระซิบมันดูเย็นเกินไป

 

 

หมับ!

ผมไม่มีเวลาร้องเหวออะไรแขนผมถูกกระชากให้ลุกขึ้น ลอว์เขาพาผมวิ่งกลับบ้านแค่นาทีเดียวตัวผมก็ถูกผลักให้เข้าไปในบ้าน

 

 

ปัง!

เสียงปิดประตูดังมากจนผมคิดว่ามันจะพังแน่ๆ ผมหันไปมองหน้าลอว์ที่กำลังเดินเข้าใกล้ผมช้าๆ

 

 

จะ จะทำอะไร!” ผมถามเขาเสียงสั่นกลัวไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

 

 

 

หึหึ เสียงเข้มหัวเราะในลำคอขึ้นมาพอให้ผมหลอนไปหมด ปกติเขาต้องทำร้ายผมไปแล้วแต่ตอนนี้ทำไมเขาเอาแต่หัวเราะล่ะ! ผมว่าเขาบ้าจริงๆแน่! ผมก้าวถอยหลังไปจนติดพนังห้องผมไม่มีทางหนีจำต้องยืนตัวสั่นอยู่แบบนั้น

 

 

 

พรึ่บ

เพียงพริบตาเดียวร่างสูงก็เข้ามายืนชิดกับผม เขาใช้มือยันพนังห้องไว้ก่อนจะก้มหน้าลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับผม ผมกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกพยายามหลบสายตาเขาที่กำลังมองมา

 

 

ถ้าทำแบบนี้เมื่อกี้อีก หัวนายหลุดกระเด็นแน่

 

 

ปึก ปึก!

นิ้วเรียวจิ้มลงที่หัวผมจนผมหัวผมโยกไปตามแรงจากนิ้วเขา ผมมองตาเขาด้วยสายตาสั่นๆ

 

 

อึก..แต่คุณผิด ผมพยายามจะพูดแต่มือหนาของลอว์บีบแก้มผมไว้แน่นจนผมไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

 

 

เข้าไปในห้องถ้ายังไม่อยากให้ฉันโมโหไปมากกว่านี้ เขาพูดเสียงรอดไรฟันเหมือนเขาเองก็กำลังพยายามข่มอารมณ์แน่ล่ะ เขาถีบผมอัดกำแพงขนาดนั้น เหยียบซ้ำด้วยคงจะระบายอารมณ์ไปแล้ว ผมมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง เขาไม่คิดจะฟังใครเลยผมเองก็เริ่มที่จะทนไม่ไหวกับนิสัยของเขา ชั่ววูบผมรู้สึกอยากจะหนีไปจากเขา และแน่นอนว่าลอว์ดูออกเพราะผมแสดงออกให้เขาเห็น ลอว์ดูนิ่งไปทันทีผมเป็นฝ่ายปัดมือเขาออกก่อนจะเปิดประตูเข้าห้อง

 

 

ปัง!!

ผมปิดประตูเสียงดังลั่นไปทั่ว ผมอยากให้เขารู้ว่าผมรู้สึกยังไงตอนนี้!

 

 

ลอว์เอาแต่ใจตัวเองเกินไป ไม่คิดถึงจิตใจของคนอื่นเลย ผมเดินไปล็อกห้องไว้ถึงจะไม่มีประโยชน์แต่ผมก็อยากให้เขารู้ว่าผม ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาอีก

 

 

 

ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงฟาโลกลับมาในบ้านผมอยากรู้ว่าเฟยเป็นยังไงแต่ผมก็ไม่อยากออกไปเจอหน้าลอว์

เสียงเคาะประตูผมดังขึ้นผมคิดว่าเป็นฟาโลแต่ผมไม่อยากเปิด จนเสียงเงียบไปเองผมนั่งอยู่บนเตียงที่ไม่เคยใช้นอนมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

 

ผมนั่งอยู่นานไม่ขยับไปไหนเลย ฟาโลเคาะประตูเรียกผมก็สองสามครั้งแต่ผมไม่เปิดให้ใคร ถ้าลอว์ไม่มาพูดผมก็ไม่ออก ผมอยากให้เขาคิดได้ถึงมันจะไม่มีวันนั้นเลยก็เถอะ ผมนั่งกอดเขาอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหนผมไม่รู้สึกปวดขาหรือเหมื่อย แต่ผมกลับปวดหนึบไปทั่วหน้าอก มันอยากจะร้องเพราะผมเสียใจ ผมผิดหวังในตัวลอว์ แต่ผมกลับทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่รู้ทำไม ผมชะงักไปทันทีเมื่อรู้สึกคอแห้งเพราะผมไม่ได้ทานอะไรมาหนึ่งวันเต็มๆ ผมพยายามจับคอตัวเองไว้ไม่อยากออกไปตอนนี้

 

 

ก็อกๆ

ผมสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเสียงประตูดังขึ้นมาอีก แต่คราวนี้มันกลับเปิดออกโดยที่ไม่มีการพัง ผมหันไปมองฟาโลที่ยืนอยู่หน้าห้องนิ่งๆ

 

 

ฉันรู้ว่ากำลังเป็นอะไร ออกมาเถอะ ฟาโลพูดพร้อมมองหน้าผม เขาคงเห็นว่าผมกำลังหิว ผมมองฟาโลด้วยสายตาสั่นๆ

 

 

แล้วเขา ผมพูดเสียงสั่นเพราะผมหิวจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

 

เขาไม่อยู่หรอก เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็รีบเดินเข้าไปหาฟาโลร่างสูงเดินไปหยิบแก้วทรงสูงที่มีเลือดอยู่ในนั้นผมรีบมาดื่มด้วยความกระหายทันที ฟาโลส่งมาให้ผมสองสามแก้วผมก็อิ่มรู้สึกตัวหายสั่นรู้สึกดีขึ้นมาก แต่สิ่งเดียวที่ยังตรึงในใจผมคือ ผมยังโกรธลอว์อยู่

 

 

คราวหลังต้องออกไปกับเรานะ เมืองหลวงของที่นี่ตอนกลางคืนสวยมาก ฟาโลพูดเหมือนกำลังพยายามทำให้ผมหายโกรธ ผมส่ายหน้าให้เขา

 

 

ผมไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น ผมตอบกลับเสียงห้วนนึกขอโทษฟาโลในใจที่ผมพาลไปถึงเขา

 

 

เด็กคนนั้นปลอดภัยแล้วแต่คงจะสงสัยเกี่ยวกับตัวเรา

 

 

อืมผมรู้สึกดีที่เฟยปลอดภัย ถ้าเขาสงสัยผมก็ไม่ว่าอะไรขอแค่เขาไม่เป็นอะไรก็พอ ผมถอนหายใจอย่างนึกโล่งอก มองไปรอบบ้านก็ไม่มีใครนอกจากเราสองคน

 

 

เขาไม่อยู่หรอก ผมชะงักเมื่อฟาโลพูดออกมาเหมือนรู้ว่าผมมองหาลอว์

 

 

 

ผมไม่ได้ถามหาเขา ผมปฏิเสธเสียงแข็ง

 

 

เขาออกไปตอนฉันมาถึง ยังไม่กลับมาเลย คำพูดของฟาโลทำผมต้องรีบเบือนหน้าหนีจากเขา

 

 

เขาจะเป็นยังไงก็ช่าง ผมพูดแค่นั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนตัวเอง จ้างห้าล้านผมก็ไม่คิดจะห่วงเขาหรอก คนนิสัยไม่ดีแบบนั้นหายๆไปซะก็ดี!

..

.

 

 

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิทมากและอากาศก็เย็นขึ้นมาอีกขนาดหน้าต่างห้องผมยังมีน้ำแข็งจับ แต่ผมลืมล็อกประตู ผมหันไปมองคนที่เปิดประตูห้องผมเข้ามา เพียงแค่เห็นหน้าเขาผมก็หันหน้ากลับมามองหน้าต่างเหมือนเดิม จะมาทำไมก็ไม่รู้!

 

 

ฉันไม่ชอบให้ใครเมิน ลอว์พูดเสียงหงุดหงิดเหมือนเดิม แต่คราวนี้ผมไม่เถียงเขากลับ คนแบบเขาทั้งชีวิตชอบอะไรบ้างผมอยากจะรู้จริงๆ อะไรๆก็ไม่ถูกใจเขาไปหมด

 

 

“…..” ผมเงียบลอว์ก็เงียบแต่เขายังไม่ออกไป

 

 

ออกมาจากห้องได้แล้ว คำสั่งของเขาเด็ดขาดแต่ผมไม่ขยับ

 

 

 

เมสัน เสียงเข้มกดต่ำจนผมนึกกลัวเหมือนกันแต่ผมไม่ยอมหรอก! รีบๆออกไปจากห้องผมซักทีจะมาพูดอยู่นี่ทำไม ผมกำมือแน่นพยายามกลั้นความโกรธที่มันจะปะทุขึ้นมาและเผลอหันไปพูดกับเขา

 

 

คิดว่าฉันแคร์มากรึไง!?”

 

 

“….” ผมจิกนิ้วเข้าหากันแน่นเมื่อเขาพูดคำนี้ออกมา ผมเจ็บไปหมดใจเลยจริงๆเขาไม่แคร์ผมรู้ รู้ดีแต่ทำไมต้องมาตอกย้ำผมด้วย!

 

 

อยู่ในนี้ให้ได้ทั้งปีก็แล้วกัน อย่าให้ฉันเห็นออกมาจากห้องเด็ดขาด!!”

 

 

ปัง!

 

เสียงเข้มตะคอกลั่นห้องผมต่อมาก็เสียงประตูที่ปิดดังมาก ผมกัดปากตัวเองไว้แน่น เขาก็ยังทำนิสัยเดิมๆ! เขาไม่ท้าผมก็จะทำ ให้ตายยังไงผมก็ไม่อยากเห็นหน้าเขา เขาไม่แคร์ผมก็ไม่แคร์ ...แต่ก็คงมีแค่ผมที่กำลังรู้สึกเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวตอนนี้  

 

 

 

************************

 

 

อ่านแล้วเม้นด้วยครับ 

 

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}