CHOMYJUNG

สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฝากผลงานของไรท์ด้วยนะคะ ถ้าผิดพลาดยังไง ติชมได้นะคะ ไรท์จะนำไปปรับปรุงแก้ไขค่ะ สุดท้ายนี้ไรท์ขอให้รีดเดอร์ทุกคนมีความสุขกับผลงานของไรท์นะคะ รับรองสนุกทุกเรื่องแน่นอนค่ะ

ชื่อตอน : กำเริบ💉(รัก)-5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 10:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำเริบ💉(รัก)-5
แบบอักษร

 

 

 

 

Chapter-5-

 

 

 

"บ้า...บ้า...บ้า...บ้าที่สุดเลย ฮืออออออ โอ๊ย!" เพราะมัวแต่โมโหคนนิสัยไม่ดี รุ้งฟ้าเดินไม่ทันระวังชนกับใครบางคนเข้าจนเกือบล้มหงายหลัง

 

 

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่าน้องรุ้ง!?"

 

 

"พี่หมอสกาย!!" เธอลืมไปได้ไงว่าร้านอาหารนี้คือร้านของเค้า อีกไม่นานพี่หมอปาล์มกับพี่หมอนนท์คงตามมาสมทบ

 

"เกิดไรขึ้นวะไอ้กาย" พูดไม่ทันขาดคำหมอนนท์ก็ตามมา

 

"อ้าวน้องรุ้ง" ส่วนนี่คือเสียงพี่หมอปาล์ม "ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะแล้วเกิดอะไรขึ้น!"

 

ทั้งรุ้งฟ้าและหมอสกายผละจากกันแทบจะทันที หญิงสาวเช็ดน้ำตาพร้อมกับกล่าวขอโทษชายหนุ่มเตรียมตั้งท่าจะขอตัวกลับไปยังโรงพยาบาลแต่สายตากลับตวัดหันไปเจอเข้ากับใครบางคนที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เค้าไม่ได้มองมาทางหญิงสาวแต่เธอก็พยายามคิดให้กำลังใจตัวเองว่าเค้าอาจตามเธอมาก็ได้

 

"พอดีมาทำธุระให้อาจารย์หมอน่ะค่ะ(เอาอาจารย์หมอมาอ้างอีก)" ร่างบางเหลือบมองดูนาฬิกาบนข้อมือ "อ้อ...ได้เวลากลับโรงพยาบาลพอดีเลย งั้นรุ้งขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ!" รุ้งฟ้ายกมือไหว้รุ่นพี่ เธอตั้งท่าจะออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดแต่สกายกลับรั้งข้อมือบางไว้แน่น

 

"คะ?"

 

"โทษที ให้พี่ไปส่งมั้ย" สกายปล่อยข้อมือรุ้งฟ้าให้เป็นอิสระมือหนาเกาท้ายทอยแก้เก้อ

 

"เอ่อ...คือ" ที่จริงเธออยากบอกเค้าว่าเธอจะกลับเองแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ

 

 

"รุ้งฟ้า!!!" หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียกในทันที ตากลมโตเบิกกว้างระคนตกใจที่จู่ๆคนที่ยืนล้วงกระเป๋าอีกมุมหนึ่งของร้านกลับมายืนอยู่ระหว่างกลางหมอสกายและเธอ

 

"อ้าวหมอวิน...นึกว่าใคร มาทานข้าวหรอ" หมอปาล์มเข้าไปทักทาย ดูหมอสาวดี๊ด๊าเวลาเห็นหมอวิน รุ้งฟ้าคิดว่าเธอชอบหมอวินแน่ๆ

 

"อืม" อณาวินตอบเพียงสั้นๆ เค้าหันไปทางรุ้งฟ้าก่อนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "จะบ่ายสามอยู่แล้วมัวทำอะไรอยู่ เธอเรียนหมอมาเป็นหมอรักษาคนนะไม่ใช่เรียนมาแล้วเอาเวลามาเดินเล่น กลับโรงบาลเดี๋ยวนี้!!" เสียงดุของคนตรงหน้าทำให้ร่างบางสะดุ้ง เธอทั้งตกใจทั้งน้อยใจ จนน้ำตาไหลอาบพวงแก้มอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

 

"กูว่ามึงด่าน้องแรงไปป่ะวะ! ไอ้วิน!"หมอสกายขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มแต่หมอนนท์ห้ามไว้

 

"กูว่ามึงอย่าเสือกดีกว่าสกาย!!! ไปรุ้ง...ไปที่รถเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มเข้มขึ้นตามอารมณ์ คนตัวเล็กเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนเดินกึ่งวิ่งออกจากร้าน

 

 

 

หมับ!

 

 

"จะวิ่งหนีไปไหน?"

 

รุ้งฟ้าหันกลับมาตามแรงฉุดที่ข้อมือ ใบหน้าหวานกระทบเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่ม

 

"ก็กลับโรงบาลตามคำสั่งของรุ่นพี่ไงคะ อ๊ะ!"

 

หมับ!

 

นิ้วแกร่งเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว เสียงสะอื้นไห้ชะงักทันทีที่ความเย็นจากปลายนิ้วกระทบกับแก้มใส ตากลมโตของคนขี้สงสัยมองชายหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา เวลาอยู่กับเธอเค้าอ่อนโยนมากจนเธอตกหลุมรักเค้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

"อยากถามฉันใช่มั้ยว่าทำแบบนี้ทำไม!" รุ้งฟ้าพยักหน้าแทนคำตอบ ร่างบางแทบกลั้นหายใจเวลาลุ้นคำตอบจากชายหนุ่ม "เพราะฉันเห็นเธอเป็นน้องสาวไง"

 

▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️

 

 

@โรงพยาบาล

 

 

“อย่าลืมทำความสะอาดบาดแผลให้น้องทุกวันนะคะคุณแม่ แล้วที่สำคัญอย่าให้แผลโดนน้ำเดี๋ยวมันจะอักเสบหายช้า! ประมาณอาทิตย์ก็หาย” รุ้งฟ้าบอกแม่ของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนตักก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับเด็กพลางเอื้อมมือบางไปลูบหัว “หายไวๆนะจ๊ะหนูน้อย อย่าดื้อกับแม่นะ ทานยาตามเวลาด้วยเข้าใจมั้ย”

 

“ก๊าบ!” เด็กน้อยรับคำอย่างแข็งขันสร้างรอยยิ้มแรกของวันให้คุณหมอสาวหลังจากที่เศร้าเพราะคำพูดของใครบางคนเมื่อตอนบ่าย

 

 

‘เพราะฉันเห็นเธอเป็นน้องสาวไง’

 

 

“เอ่อ...คุณหมอคะคุณหมอ!” แม่เด็กร้องเรียกรุ้งฟ้าหลังจากที่เธอเอาแต่เหม่อตั้งแต่เมื่อกี้

 

“ค่ะ...คะ!”

“ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่...ไหว้คุณหมอคนสวยสิคับคอปเตอร์” คุณแม่ของเด็กอุ้มลูกลงจากตักของเธอ เด็กที่ชื่อคอปเตอร์ยกมือไหว้อย่างเก้ๆกังๆเพราะจัดระเบียบร่างกายตัวเองยังไม่ถูก

 

“ฉวัดดีก้าบคุมหมอคนฉวย” คำพูดน่ารักๆตามประสาเด็กสร้างเสียงหัวเราะให้พยาบาลและคนอื่นๆในห้องหัวเราะครื้น รุ้งฟ้าเริ่มอารมณ์ดีขึ้นนิดนึงหลังจากที่เศร้ามาตั้งแต่บ่าย

 

“เสร็จแล้วงั้นรุ้งขอตัวนะคะ ขอบคุณพี่ๆที่เหน็ดเหนื่อยในวันนี้นะคะ” ร่างบางยกมือไหว้ทุกคนที่เกี่ยวข้องก่อนถือกระเป๋าเดินออกมาจากห้องตรวจ

 

 

ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า! 🌧

 

ครืน ครืน ครืน!

 

 

สายฝนกระหน่ำลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ร่างบางที่ยืนรอแท็กซี่อยู่ในชายคาของอาคารหน้าโรงพยาบาลต้องกอดอกตัวสั่น เพราะวันนี้ไม่ได้พกร่มมาด้วย เสื้อทำงานก็บางแสนบางอีก แถมรถคู่ใจที่ใช้อยู่ทุกวันก็ไม่ได้เอามาด้วยเพราะเพื่อนรักของเธอทั้งสองเป็นคนมาส่งนั่นเอง

 

ตึก ตึก ตึก!

 

เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมาหยุดยืนข้างๆรุ้งฟ้า หญิงสาวมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่น

โทรศัพท์จึงไม่ทันได้สังเกตุ

 

"อ่ะแฮ่มๆ" เป็นหมอสกายนั่นเองที่อยู่ข้างๆหญิงสาว

 

"พี่หมอสกาย"รุ้งฟ้าสะดุ้งเฮือก ตากลมโตเหลือบไปเห็นร่มสีทึบที่หมอสกายถืออยู่ในมือ

 

"นึกว่าจะไม่เห็นกันแล้วซะอีก ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ ลงเวรแล้วหนิ"

 

"เพื่อนมาส่งค่ะ...เลยไม่ได้เอารถมากำลังรอรถแท็กซี่ค่ะ ว่าแต่เรื่องเมื่อบ่ายรุ้งขอโทษด้วยนะคะ"

 

"ขอโทษพี่ทำไม หมอรุ้งไม่ได้ทำผิดอะไรซะหน่อย ไอ้บ้าวินต่างหากที่ผิด ว่าแต่พี่ไปส่งมั้ย ยืนอยู่ตรงนี้นานๆเดี๋ยวไม่สบายกันพอดี"

 

"เอ่อ....คือ"

 

ยังไม่ทันที่รุ้งฟ้าจะได้ตอบอะไร จู่ๆก็มีรถสปอร์ตคันหรูวิ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ด้วยความเร็ว เสียงเบรกเอี๊ยดดังก้องบริเวณกลบเสียงฝน จนทั้งคู่ที่ยืนอยู่หันไปมองกันพร้อมกันเป็นตาเดียว หมอสกายที่ยืนอยู่ข้างรุ้งฟ้ารู้ได้ทันทีว่าเป็นรถใคร

 

"ขึ้นมา" เพียงคำพูดแค่ไม่กี่คำของอณาวินแต่ฟังดูก็รู้ว่าหงุดหงิดมากแค่ไหน

 

"คือ...รุ้งจะกลับกับหมอกายค่ะ!" มือบ้างคว้าชายเสื้อหมอกายไว้แน่น สายตาแข็งกระด้างของคนในรถเริ่มแสดงความไม่พอใจ

 

"บอกให้ขึ้นรถ" หมออณาวินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึงเป็นแบบนี้ รู้แค่ว่าไม่ชอบ ไม่พอใจ ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ก็แค่นั้น

 

"เดี๋ยวกูไปส่งรุ้งเอง มึงกลับเถอะ" หมอกายพูดขึ้น

 

"มึงอย่าเสือก!!!"

 

"เอ่อ...พี่หมอสกายคะงั้นรุ้งกลับกับพี่หมอวินก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ" ร่างบางเอี้ยวไปมองคนบนรถที่ทำท่าจะลงมา "ไว้คุยกันใหม่นะคะ" เพราะเธอรู้ว่าหมอวินอันตรายและหัวร้อนแค่ไหน เธอไม่อยากให้ทั้งคู่มีปากเสียงกัน หมอสกายพยักหน้าเข้าใจ

 

"งั้นกลับดีๆนะ ^^" ร่างสูงยิ้มให้หญิงสาวก่อนกางร่มเดินออกไปจากตรงนั้น

 

"จะยืนเป็นนางเอกเอ็มวีอยู่อีกนานมั้ย"เสียงเข้มทำให้รุ้งฟ้าต้องรีบขึ้นรถอย่างช่วยไม่ได้

 

ผ่านไปได้สักพักทั้งรถก็ตกอยู่ในความเงียบ แทบจะไม่ได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย หรือว่าเค้าจะตายแล้วนะ รุ้งฟ้าคิดในใจ

 

"ทำแบบนี้ทำไมคะ?" รุ้งฟ้าตัดสินใจหันไปถามร่างสูงทันที หน้าตาเค้าตอนนี้แตกต่างจากตอนแรกที่ดูโมโห แต่ตอนนี้กลับนิ่งมาก สงบ เยือกเย็น!

 

"ฉันทำอะไร" หมออณาวินตอบหน้าตาย

 

"ก็เมื่อกี้!! เฮ้อ! โอเคค่ะ...ไม่ทำก็ไม่ทำ งั้นจอดรถค่ะ รุ้งจะกลับเอง" รุ้งฟ้าทำท่าจะเปิดประตูรถออกขณะที่รถแล่นด้วยความเร็วจนหมอหนุ่มต้องหักพวงมาลัยรถเข้าข้างทาง

 

"นี่อยากตายมากหรือไงวะ!" ร่างสูงตะคอกอย่างลืมตัวจนร่างบางสะดุ้ง

 

"ใช่ค่ะ...รุ้งขอตายดีกว่า เพราะรุ้งไม่อยากมากับพี่"

 

รุ้งฟ้าเปิดประตูรถเดินฝ่าสายฝนออกมา เธอไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน รู้แค่ว่าอยากไปให้ไกลจากตรงนี้ ตรงที่มีคนใจร้ายอยู่

 

"กลับมาเดี๋ยวนี้นะรุ้งฟ้า!!" เสียงหมออณาวินตะโกนออกมาแข่งกับฝน แต่เธอก็ไม่หยุดเดิน "อย่าให้จับตัวได้นะ โดนแน่" ประโยคหลังชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงเบา

 

 

▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️

 

'หน้าอิพี่ตอนมองรุ้งฟ้า'

ขอคนละ1คอมเม้นต์ด้วยนะคะ ใครที่ลุ้นNC มีแน่นอนแต่รอก่อนนะคะ

🧡😊

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น