Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 19 คุณพ่อ คุณแม่

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 19 คุณพ่อ คุณแม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2563 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 19 คุณพ่อ คุณแม่
แบบอักษร

 

 

พี่ออย

 

 

ผมได้แต่มองเมียตัวเองที่โดนครอบครัวพากลับไป ไม่ใช่ว่าผมยอมนะครับ แต่การมีเรื่องกับพ่อแม่เมียก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องที่คนฉลาดเขาทำกัน บวกกับแผลที่ผมถูกยิงมันแตก จะขยับตัวไปทางไหนก็ไม่ถนัด หมอใหญ่ก็สั่งแอดมิดผมต่ออีกยาวเลย

 

ครืดดดดด.......

 

" มาไง ไอ้ฟรานซ์ ใครบอกมึงว่ากูอยู่นี่ว่ะ "

 

" คุณวีครับนาย คุณไบรอันกับคุณธัญญาติดต่อนายไม่ได้ เลยโทรไปถามคุณวีครับ พวกคุณท่านเป็นห่วงนายมากเลยส่งผมมาครับ "

 

" ดีเลย มึงไปที่บ้านพรรณราย ไปเฝ้าเมียกู "

 

" แต่นายครับ ผมได้รับคำสั่งให้มาเฝ้านายนะครับ "

 

" มึงจะขัดใจกู !!!"

 

" ครับนาย ไปบ้านพรรณรายครับ "

 

ผมโล่งใจขึ้นมาก เพราะผมมั่นใจว่า ผมอาจจะติดต่อน้องไม่ได้ ไอ้ฟรานซ์เดินออกจากห้องไป ผมเอนร่างลงนอน แม่ง!!!! เย็บซ่อมนี่โคตรเจ็บเลย พอๆกับตอนที่เพิ่งโดนยิงเลย ผมบังคับตัวเองให้นอนพักผ่อน ผมไม่ปล่อยให้เมียผมนอนเหงาคนเดียวหลายๆวันแน่นอน

.

.

.

 

 

หลายวันผ่านไป

 

มันไม่เหมือนกับที่ผมวางแผนไว้เลย แผลก็ยังไม่หาย โทรติดต่อเมียตัวเองก็ไม่ได้ ไอ้ฟรานซ์ที่ผมใช้ให้ไปเฝ้าน้องพารัก มันก็กลับมาเฝ้าผมอีก มันบอกว่าแม่ผมสั่ง ผมเลยทำอะไรไม่ได้เลย

 

ผมพยายามจะถามความเป็นไปของน้องจากคุณกฤษ แต่ก็เหมือนกับว่าผมกำลังถูกเอาคืน เรื่องของน้องวี มันทำมึนใส่ผม แถมยังบอกอีกว่า " เรื่องของใครก็จัดการกันเอง "

 

และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง ผมได้ออกจากโรงพยาบาล ไอ้ฟรานซ์มันยังทำหน้าที่ของมันได้อย่างยอดเยี่ยม คือ ตามติดผมยิ่งกว่าเงาของผมซะอีก

 

ตอนนี้ผมกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านของน้องพารัก รถที่ผมนั่งขับผ่านเข้าประตูมาอย่างง่ายดายจนแทบไม่น่าเชื่อ รถเคลื่อนพ้นประตูใหญ่ขับมาเรื่อยๆจนถึงตัวบ้าน แต่ความจริงน่าจะเรียกว่าคฤหาสซะมากกว่า รถจอดเทียบประตูใหญ่หน้าบ้านของน้องทันที

 

ไอ้ฟรานซ์เดินออ้มมาเปิดประตูรถให้ผม ผมค่อยๆขยับตัวพร้อมก้าวเท้าลงจากรถคันนี้ ผมหยัดตัวยืนจนพ้นประตูรถคันงาม

 

" ยินดีต้อนรับครับ คุณธนากร คุณท่านกับนายหญิง รอคุณอยู่ที่ห้องรับแขก เชิญด้านนี้เลยครับ "

 

" ฟรานซ์ มึงรอกูที่นี่แหละ กูไปเองได้ "

 

ผมค่อยๆเดินพยุงตัวเองตามเด็กในบ้านไป ทางที่ผมเดินผ่าน มีรูปครอบครัวติดอยู่มากมาย มีตั้งแต่รุ่นปู่ย่า จนถึงรุ่นของน้องพารัก ไม่ช้า เด็กนำทางก็เปิดประตูเชิญผมเข้าไป

 

" คุณธนากร เชิญนั่งก่อนสิ "

 

ผมเดินเข้ามานั่งตามคำเชิญของประมุขบ้านนี้ ที่ทางขวามือถูกเว้นว่างไว้ ผมค่อยๆเดินเข้าไปนั่ง ผมยกมือไหว้พร้อมกวาดตามองในห้องมี พ่อ แม่ และพี่ชายของน้องพารัก

 

" สวัสดีครับ "

 

" เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ คุณเป็นอะไรกับลูกชายผม "

 

" ขอโทษนะครับท่าน เมื่อตอนที่เราเจอกันครั้งก่อน ผมก็แนะนำตัวไปแล้ว ผมยังขอเรียนท่านเหมือนเดิม ผม ธนากร เป็นแฟนของน้องพารักครับ "

 

" คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะมาเป็นคนที่ดูแลลูกชายของผมได้ "

 

" ผมแน่ใจครับ แล้วผมก็รับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ "

 

" คุณคะ ชั้นว่าเราลองให้โอกาสเค้าดูก่อนดีกว่านะคะ เพราะถึงยังไง คนที่ตัดสินใจจริงๆ ก็คือตัวของน้องพารักเอง คุณอย่าลืมสิคะว่าคุณไม่สามารถขังลูกไว้ตลอดไปได้ "

 

" นะครับคุณพ่อ พายุก็คิดเหมือนคุณแม่ "

 

" เฮ้อ ความจริงวันนี้ ผมก็กะว่าจะเชิญคุณมาคุย เหมือนกัน เรื่องของน้องพารัก แต่เมื่อคุณเองก็พูดออกมาก่อนแล้ว .. .."

 

" คุณพ่ออนุญาตแล้วใช่มั้ยครับ งั้นพายุขอตัวไปดูน้องพารักก่อนนะครับ .....น้องผมน่าจะดีใจที่เจอคุณนะ ...ขอตัวนะครับ "

 

" จริงๆแล้ว ทางเราเองมากกว่าที่ต้องขอโทษคุณ เพราะดิชั้นไม่ดีเอง น้องพารักถึงทำอะไรเอาแต่ใจแบบนี้ "

 

" ไม่เป็นไรเลยครับ ผมเข้าใจ แล้วมันก็เป็นอุบัติเหตุด้วย "

 

" ถ้าอย่างนั้น ทางดิชั้นขอเลี้ยงข้าวสักมื้อแล้วกันนะคะ อยากให้น้องพารักขอโทษคุณด้วย "

 

ผมคุยกับครอบครัวน้องพารักสักพัก ผมเข้าใจครอบครัวน้องมากขึ้น อย่างน้อยก็พอเห็นทางสว่างที่พวกท่านจะยอมรับผมบ้างแล้ว

 

" ขอประทานโทษนะคะ อาหารเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วคะ ท่านจะรับกันเลยมั้ยคะ ดิชั้นจะได้ตั้งโต๊ะเลยคะ "

 

" ดีเลยจ๊ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว คุณธนากร ก็ทานอาหารเย็นด้วยกันเลยนะคะ แม่เปี่ยมจ๊ะ ตั้งโตะแล้วเพิ่มอีกหนึ่งที่ดว้ยนะจ๊ะ "

 

" รับทราบคะคุณท่าน "

 

สักพักผมก็ลุกแล้วเดินตามพ่อแม่น้องพารักไปที่ห้องอาหาร

 

" ยังไงก็รอน้องพารัก กับพายุสักครู่นะคะ "

 

" ไม่เป็นครับผมรอได้ "

 

เพียงไม่นานผมก็ได้ยินเสียงเจื่อยแจ้วของใครยางคนที่ตอนนี้ผมคิดถึงเค้าสุดหัวใจ ร่างบางที่ผมไม่เห็นมาหลายวันยังคงน่ารักเหมือนเดิม เราสบตากันเล็กน้อย แล้วน้องก็เดินไปนั่งฝั่งตรงกันข้ามผม ส่วน พี่พายุก็เดินมานั่งข้างๆผมนี่ละครับ

 

" มากันครบแล้วก็ทานกันเลยสิ ไม่ต้องเกรงใจนะคุณธนากร "

 

" ครับ ขอบคุณครับ "

 

เราเริ่มรับประทานอาหารกันไป คุยกันไป ส่วนใหญ่คุณแม่น้องพารักจะเป็นคนคุยซะมากกว่า ผมก็ตอบคำถามท่านได้เท่าที่จะได้ เพราะที่ผมกลับมาไทยคราวนี้มันก็มีธุรกิจบางตัวที่มันยังไม่ลงตัว แต่ผมก็มั่นใจว่าผมเคลียได้แน่นอน

 

" ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ ยังไงผมขอตัวก่อน สวัสดีครับ "

 

" จ๊ะ สวัสดีจ๊ะ เดินทางปลอดภ้ยนะคะ น้องพารักเดินไปส่งพี่เคัาหน่อยสิลูก "

 

" ฮะ คุณแม่ คุณแม่ "

 

" เชิญฮะ "

 

ผมเดินตามเมียตัวเองจนถึงประตูบ้าน ผมอยากกอดเมียตัวน้อยของผมใจแทบขาด แต่ต้องอดทนไว้ เพราะผมรู้ดีมันไม่สมควร ถ้าผมยังอยากได้เมียผมคืน ตอนนี้คงต้องท่องคำว่า อดทน ให้ขึ้นใจ

 

" น้องพารัก สบายดีนะครับ เอ่ออ"

 

" ผมสบายดี คุณล่ะ แผลหายแล้วเหรอ "

 

" ครับ แผลดีขึ้นมาก แต่ยังต้องระวังอย่าใช้แรงเยอะนะครับ "

 

หมับ!!! ผมยกมือหนาของตัวเองเอื้อมไปจับมือบางของน้อง น้องไม่ได้สบัดมือหนีจากผม ผมค่อยๆยกมันสูงขึ้น ผมจุมพิสที่มือบางเบาๆ สายตาของเราสอดประสานกัน ผมว่าผมสังเกตนัยตาน้องมันวูบไหวจนผมสัมผัสความรู้สึกนั้นได้ ผมไม่อยากกดดันหรือเร่งรีบใดๆ ผมถอนจุมพิสออกอย่างช้าๆ

 

" ความรู้สึกของพี่มันยังเหมือนเดิมนะครับ เรื่องที่ผ่านมาพี่ขอให้มันผ่านไป ไม่ว่าน้องพารักจะตัดสินใจยังไง พี่พร้อมจะยอมรับมันนะครับ พี่กลับก่อนนะครับ "

 

น้องไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาแต่คนอย่างผม ผมมั่นใจว่า น้องจะต้องรักคนอย่างผมแน่นอน ผมค่อยๆปล่อยมือหนาออกจากน้อง ไอ้ฟรานซ์เปิดประตูรถให้ผม ผมขยับขึ้นไปนั่ง น้องพารักยังยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเราทั้งคู่ไม่ได้ละออกจากกันเลย จนรถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบ้านน้องไป

 

" รอพี่ออย ก่อนนะครับ เมียตัวน้อยของพี่ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**** พี่ออยเก่งมาก.. ..ความจริงใจของพี่จะชนะทุกสิ่งนะ 😍😍😍

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น