คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 (3) ความลับแตก

ชื่อตอน : บทที่ 10 (3) ความลับแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2563 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (3) ความลับแตก
แบบอักษร

 

 

สายแล้ว แต่ปาลิตาวิงเวียนศีรษะไม่หาย มีน้าดาวคอยดูแลเงียบๆ โชคดีที่คุณเปรมกับคุณเหนือยุ่งวุ่นวายกับคดี ตามตัวคนร้ายที่ลอบฆ่าเมืองเหนือตอนอยู่เชียงใหม่จึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องในบ้าน น้าดาวต้มโจ๊ก รวมถึงนำนมแก้วใหญ่ใส่ถาดมาเสิร์ฟ 

“ดิฉันโทรไปบอกคนที่สำนักงานแล้วนะคะ แต่ยังไม่แจ้งคุณเหนือ เพราะคุณเหนือเข้าไปในเมืองกับคุณเปรม ยังไม่เข้าไร่” 

“ใครรับสายเหรอคะ” 

“นักศึกษาฝึกงานรับสายค่ะ ก่อนจะเรียกคุณเก่งมาคุย” 

“ขอบคุณน้าดาวมากนะคะ” ปาลิตาพนมมือไหว้ 

“ไม่เป็นไรค่ะ” ดาวรับไหว้ รุดกายเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงเพื่อพยุงคนหน้าซีดให้ลุกขึ้นนั่ง “คุณปริมลุกขึ้นมากินอะไรรองท้องก่อนนะคะ ดิฉันทำโจ๊กหมูมาให้ ควรรีบกินขณะที่มันยังร้อนๆ” 

“ขอบคุณค่ะ” ร่างกายปาลิตาอ่อนปวกเปียก หล่อนหยิบยาดมมาสูดแรงๆ ยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมตลอดเวลา 

ดาวมองหน้าหญิงสาวคราวลูก ผ่อนลมหายใจเหนื่อยอ่อน “คุณมียากินหรือเปล่า ไปฝากท้องหรือยัง” คำตอบนั้นคือการส่ายศีรษะไปมา ดาวถามต่อ “รออะไรอยู่คะ ทำไมไม่ไป” 

“ปริม...” นัยน์ตาคู่สวยกลอกลอกแลกมองไปมา 

“เฮ้อ! ไว้ว่างวันไหนบอกนะคะ ดิฉันจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง” 

ดาวเคยผ่านช่วงเวลายากลำบากนี้มาแล้ว ย่อมรู้ว่ามันทรมานมากแค่ไหนกับการต้องอดทนดูแลตัวเอง โดยไร้พ่อของลูกมาคอยดูแลตนเอง ผู้หญิงตั้งครรภ์เป็นช่วงที่แสนเปราะบาง 

คนที่มีสามีหรือญาติสนิทมิตรสหายคอยดูแล ก็ถือว่าโชคดีไป แต่สำหรับบางคน โดยเฉพาะหล่อน ทั้งหมดคือความโชคร้าย เว้นใบหม่อนคนเดียวเท่านั้น คือความโชคดี คือแก้วตาดวงใจ 

“น้าดาวจะไม่บอกคนอื่น ไม่เล่าให้ใครฟังใช่ไหมคะ” ปาลิตาขยับเข้ามาใกล้ และจับมือน้าดาวขึ้นมาแนบพวงแก้มเปื้อนน้ำตา 

“ปริมกลัว ได้โปรด อย่าให้คนอื่นรู้เรื่องนี้” 

“โธ่ คนดีของดิฉัน” ยิ่งเห็นปาลิตาร้องไห้ ดาวก็ยิ่งรู้สึกคล้ายกับเห็นตัวเองในอดีตทุกที น้ำตาหล่อนจวนเจียนจะไหลตาม 

“ความจริง ดิฉันรู้เรื่องระหว่างคุณกับคุณเหนือนานแล้ว” หลายปีก่อนดาวแอบเห็นสองคนหายเข้าไปในห้องด้วยกันบ่อยๆ แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ 

“ถ้าคุณจะฟังคำบอกของคนใช้อย่างดิฉัน ดิฉันขอแนะนำให้คุณบอกคุณเหนือไปตามตรง หรือไม่ก็รวบรวมความกล้าไปบอกคุณเปรม” 

“ปริมไม่กล้าหรอกค่ะ น้าดาวก็รู้ ว่าคุณเปรมอยากให้คุณเหนือลงเอยกับลูกสาวคุณทรงพล ปริมไม่ใช่คนที่จะมาเป็นสะใภ้ของบ้านหลังนี้” 

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลหนักยิ่งกว่าทำนบเขื่อนแตก สะอื้นจนใจแทบขาด ถึงแม้ช่วงนี้เขาจะดีกับหล่อนมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีสักวี่แววที่เขาจะแสดงออกให้เห็นว่า ‘รัก’ ไม่มีเลยสักนิด 

เขาสองคนคุยเรื่องงานแต่งกันแล้วด้วย คุณเปรมเองก็ตื่นเต้นกับการจัดเตรียมการ แล้วหล่อนจะมีหน้าทำลายความฝันของท่านได้ยังไง ดีไม่ดีจะโดนต่อว่าหรือเปล่า ที่แอบลักลอบมีสัมพันธ์กับเขา ทำตัวราวกับเป็นผู้หญิงข้างถนนไร้การศึกษา เลี้ยงเสียข้าวสุก 

“ฮึก...” 

ดาวคอยซับน้ำตาให้ปาลิตา ขณะเดียวกันก็ต้องคอยซ่อนน้ำตาตัวเองไว้ ราวกับเห็นภาพตัวเองในอดีต อดีตที่แสนเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดที่เคยได้รับ ที่เคยถูกคนรักทอดทิ้ง ทำให้หล่อนปิดกั้นหัวใจตัวเอง มีลมหายใจเพื่อทำงานหนักหาเงินมาส่งเสียลูกเรียน ดาวเองก็เคยมีความคิดว่าอยากเก็บเงินสักก้อนให้ได้ แล้วลาออกจากงานที่นี่ไปหาที่เงียบๆ ใช้ชีวิตอยู่กับใบหม่อนสองคน เพราะอย่างนี้ ดาวถึงเข้าใจหัวอกของปาลิตา 

ผู้ชายมันก็เห็นแก่ตัวเหมือนกันทั้งโลกนั่นแหละ ยิ่งรวยมาก ก็ยิ่งถนัดใช้เงินฟาดหัวผู้หญิงอย่างเรา เพื่อกำจัดสิ่งที่เขาไม่ต้องการ ต่างจากคุณเปรม ที่ดีกับหล่อนเหลือเกิน ดีจนหล่อนใฝ่สูง มอบหัวใจทั้งหมดไปให้เขา 

“ขอร้องนะคะ อย่าให้ใครรู้ ฮือ...” 

ดาวยังไม่ตอบ คอยเช็ดน้ำตาให้ไม่หยุดมือ 

“น้าดาว ฮือ...” คนท้องสะอื้นร่ำไห้ ใจแทบขาดลงตรงนี้ 

ดาวดึงร่างปาลิตามากอดปลอบประโลม หลับตาลงเพื่อปล่อยน้ำตาให้ไหลริน “ค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ ดิฉันจะช่วยคุณเอง” 

  

บ้านหลังใหญ่ในตัวเมืองเชียงราย เป็นบ้านของคุณทรงพล นักการเมืองท้องถิ่นและนักธุรกิจเจ้าของปางไม้ บ้านมีอาณาเขตกว้างขวาง มีสวนหย่อม มีสระว่ายน้ำ ดูหรู ดูแพงที่สุดในย่านนี้ เจ้าของบ้านกำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็เห็นหลังลูกสาวไวๆ 

“หมอนอิง นั่นลูกจะออกไปไหน แต่งตัวซะสวยเชียว” 

ลูกสาวท่านสวยทุกวันอยู่แล้วแต่เพราะท่านเป็นคนปากหวาน ชอบชมลูกก็เลยทักแบบนั้น ลูกสาวตัวป่วนได้ยินอย่างนั้นก็เดินกลับมาหอมแก้มพ่อซ้ายทีขวาที 

คุณทรงพลหัวเราะชอบใจ เอ็นดูลูกสาวคนสวย 

“ไปหาพี่เหนือค่ะ แล้วก็ว่าจะแวะเอาอุปกรณ์การเรียนไปให้พี่หมอภูมิที่คลินิกด้วย วันนี้พี่เขาจะขึ้นดอย เอาไปให้เด็กๆ ค่ะ” 

“มีบุญดีๆ ทำไมไม่บอกต่อพ่อบ้างล่ะ อุบอิบทำคนเดียวได้ไงกันลูกสาวพ่อ” ท่านไม่วายเอ็ดลูกสาว ถึงจะไม่จริงจังก็ตามทีเถอะ 

“อิงบริจาคคนเดียวก็ได้ใช้ทั้งโรงเรียนแล้วค่ะ เอาไว้โอกาสหน้า ถ้ามีบุญดีๆ ที่ต้องการผู้ใหญ่ใจดีกระเป๋าหนัก อิงจะบอกคุณพ่อนะคะ สายมากแล้ว อิงขอตัวก่อนนะคะ รักพ่อค่ะ จุ๊บ...” 

อิงธาราจุ๊บแก้มบิดาสั่งลา ก่อนจะเดินตัวปลิวออกไปยังโรงจอดรถหน้าบ้าน 

คล้อยหลังคุณหนูเดินออกไป คนสนิทของคุณทรงพลก็เดินเข้ามาถาม “ท่านจะให้ผมแอบขับรถตามไปดูแลคุณหนูไหมครับ” 

“ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อว่าเมืองเหนือจะปกป้องลูกสาวฉันได้” 

คุณทรงพลปฏิเสธแล้วกลับไปสะสางงานค้างในห้อง คุณเปรมโทรมาเล่ารูปคดีให้ฟังเกือบจะทุกวันว่าติดตามจนเกือบจะจับได้ แต่คนร้ายไหวตัวทันและหลบหนีไปได้ ไม่รู้มูลเหตุจูงใจ แต่คาดว่าน่าจะเกี่ยวกับผลประโยชน์ 

ท่านทิ้งกายลงเก้าอี้นวม ถอนหายใจเบาๆ ลูกสาวตัวดื้อกำลังจะหมั้นหมายกับเมืองเหนือ ไม่รู้ว่าจะเป็นอันตรายหรือเปล่า ท่านก็ได้แต่หวังว่าเมืองเหนือจะปกป้องอิงธาราได้   

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น