ไม่ได้ขายไฟล์แล้วน้า ตามได้ที่ READAWRITE และธัญวลัย นะคะ

พิชิตใจหนูดี2

ชื่อตอน : พิชิตใจหนูดี2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2563 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิชิตใจหนูดี2
แบบอักษร

32

พิชิตใจหนูดี2

 

หนูดีไม่ได้เจอหน้าชุนธนินมาหลายวันแล้ว อาจจะเป็นเพราะเขารับผิดชอบงานในส่วนกุลชาติด้วย จึงทำให้งานเพิ่มขึ้น

“ตั้งใจสอบนะหนูดี ตอนเย็นหนูกลับมาคงได้เจอตาหนู”ลินามีกำหนดออกจากโรงพยาบาลวันนี้

“ค่ะ หนูดีไปแล้วนะคะ”

หนูดีไปสอบตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับมาก็มืดพอดี

“แอ๊...แอ๊”เสียงเด็กน้อยร้องอ้อแอ้ดังมาจากห้องโถง

“หนูดีมาแล้วหรอ มาดูหลานสิ”ลินาชวนหนูดีมาชมความน่ารักน่าชังของลูกชาย

หนูดีมองชุนธนินที่อยู่ตรงนั้นด้วย เขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาเสียจนเธอตัวสั่น

“หนูดีขอตัวขึ้นห้องไปติวหนังสือก่อนดีกว่าค่ะ”หนูดีรีบเดินขึ้นห้องทันที

เหตุผลที่หนูดีไม่เข้าใกล้ลินาและลูกชายของเขาเป็นเพราะเธอกลัวชุนธนินจะทำร้ายเธอเหมือนครั้งก่อน ช่วงนี้เธอต้องรักษาสุขภาพให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจจะขาดสอบได้

ปั้งๆๆๆๆ

“เฮือก”หนูดีกลัวเสียงทุบประตูห้อง

ปั้งๆๆๆๆ

“เปิดประตูให้ฉัน”เสียงคำรามนั้นทำให้หนูดีกลัว แต่ต้องจำใจเดินไปเปิดประตู

“มีอะไรคะ”เธอยืนขวางทางเข้าห้องไว้

“หลีกไป”

ชุนธนินผลักหนูดีให้พ้นทางเข้าห้องนอน ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

“คุณเข้ามาทำไมคะ”

“ที่นี่บ้านฉัน ฉันจะเข้าออกห้องไหนก็ได้”

“ค่ะ ขอโทษที่ถาม”

หนูดีหยิบหนังสือขึ้นที่จะอ่านวางไว้บนโต๊ะ เตรียมอ่านหนังสือ

“เธอจะไปฝึกงานที่ไหน”

“คิดว่าจะไปฝึกงานที่บริษัทเฟรบวิชค่ะ”

“ฉันไม่อนุญาต”

“ทำไมคะ”

“แม่ฉันอุตส่าห์ส่งเสียให้เรียน แทนที่จะฝึกงานอยู่บริษัทของครอบครัวฉัน แต่เธอกลับเนรคุณไปฝึกงานที่อื่น”เขาใช้คำพูดแรงเกินไปแล้ว เธอไม่เคยคิดเนรคุณคุณหญิงพรทิพย์สักครั้ง แต่ที่เธอไปฝึกงานที่อื่นเพราะเธอมีเหตุผล

“คุณเคยบอกฉันว่าให้ฉันอยู่ห่างๆ คุณกุล ฉันก็จะไปฝึกงานที่อื่นเพื่อห่างจากเขา คุณจะเอาอะไรกับฉันอีก”เธอเหนื่อยใจกับเรื่องพวกนี้เหลือเกิน

ชุนธนินสะอึกที่โดนย้อนความ

“ถ้าฉันอยู่ เธอไม่มีทางได้เข้าใกล้พี่กุล เอาเป็นว่าฉันสั่งให้เธอฝึกงานที่บริษัทฉัน”การที่หนูดีอยู่ใกล้ชิดเขาทุกวัน เจอหน้ากันทุก อาจจะทำให้เขาเบื่อเธอง่ายขึ้น และความรู้สึกบ้าๆ ในใจเขาจะได้หายไปสักที

“ค่ะ”หนูดีตอบรับคำสั่งจากชุนธนิน

หนูดีกำลังจะเปิดหนังสืออ่าน แต่เธอไม่มีสมาธิ เพราะมีคนคอยจ้องมอง

“คุณชุนคะ ฉันขอความเป็นส่วนตัวได้ไหมคะ พรุ่งนี้ฉันมีสอบ อยากทบทวนเพิ่ม”แม้แต่ในห้องนอนของตัวเอง เธอยังต้องขอความเป็นส่วนตัว เขาไม่ให้อิสระภาพใดๆ กับเธอจริงๆ

“ได้สิ”

“ขอบคุณค่ะ”

ชุนธนินยอมเดินออกจากห้องนอนของหนูดี หนูก็กำลังจะเดินมาปิดประตู ทว่าชุนธนินเอามือดันไว้

“มีอะไรอีกคะ”

“คืนนี้ฉันจะเข้ามาหา หวังว่าตอนนั้นเธอคงจะติวหนังสือเสร็จแล้ว”

“ค่ะ”หนูดียอมรับชะตากรรมตัวเอง

“ดีมาก แล้วฉันขอเตือน ห้ามเข้าใกล้ลินกับลูกเด็ดขาด”เป็นประโยคที่เขาย้ำให้เธอฟังบ่อยเหลือเกิน

“ค่ะ ฉันจะอยู่ห่างคุณลินกับลูก เข้าใจแล้วก็ดี”ว่าแล้วชุนธนินก็เดินลงไปหาหลานชายตัวน้อย

หนูดีปิดประตูห้อง เธอนั่งถอนหายใจคนเดียวอยู่ในห้องกว้าง

“เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากเขานะ”เธอเหนื่อยเหลือเกิน

ตกดึกมา ชุนธนินเข้ามาหาหนูดีในห้องตามที่บอกไว้เมื่อตอนหัวค่ำ

“อาบน้ำเตรียมพร้อมดีนี่ รีบมาทำหน้าที่ของเธอซะ”หนูดีถอดเสื้อผ้าออกหมดตามที่ชุนธนินสั่ง

หญิงสาวก้าวขึ้นเตียง ทำหน้าที่ปรนนิบัติชุนธนินตามที่เขาต้องการ

ตลอดทั้งคืนชุนธนินไม่ปล่อยให้หนูดีได้พักเลย ทั้งๆ ที่เธอขอร้องไปว่าพรุ่งนี้เธอมีสอบในช่วงเช้า ขอพักผ่อนบ้าง

หนูดีอาบน้ำแต่งตัวไปมหาวิทยาลัยด้วยสภาพที่ทรุดโทรม กว่าเธอจะสอบเสร็จต้องใช้พลังงานไปมากบวกกับการไม่ได้พักผ่อนทำให้เธอเป็นลม เพื่อนๆ ของเธอจึงพามานอนพักที่ห้องพยาบาล

“ขอบคุณพวกเธอมากที่พาฉันนอนพัก ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว”

“ดีขึ้นแน่นะ”เพื่อนๆ เป็นห่วง จึงต้องช่วยกันพยุงหนูดี

“ดีขึ้นจริงๆ อยากกลับบ้านไปพักผ่อนต่อ”

“ตอนบ่ายแก่ๆ แดดแรงมาก ปล่อยให้กลับบ้านคนเดียวได้เป็นลมกลางทางแน่ ฉันว่าฉันเรียกไอ้วินไปส่งแกดีกว่า”บุ๋มบิ๋มรีบโทรหาเพื่อนที่สนิทอย่างศราวิน

“แกอยู่ไหน”

“กำลังขับรถเข้ามหา'ลัย มีไร”

“หนูดีไม่สบาย พาหนูดีไปส่งที่บ้านหน่อยสิ”

“ได้ ตอนนี้อยู่ไหน”ศราวินรีบตอบรับทันที

“อยู่ห้องพยาบาลตึกส้ม รีบมา เดี๋ยวพวกฉันจะพาหนูดีลงไปรอข้างล่าง”

“เออๆ เดี๋ยวรีบไป”

บุ๋มบิ๋มและรัดเกล้าช่วยกันพยุงหนูดีเดินลงมารอข้างล่าง ส่วนพิมพาถือกระเป๋าให้หนูดีเดินตามหลัง

“ขอบคุณพวกเธอมากนะ ต้องไปอ่านหนังสือกันต่อไม่ใช่หรอ ไปเถอะ ฉันยืนรอคนเดียวได้”

“ไม่ได้ พวกเราจะยืนรอเป็นเพื่อนแก ป่วยขนาดนี้แกต้องมีคนคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ นั้นไง ไอ้วินมาแล้ว”

ศราวินจอดรถหน้าตึกส้ม

“มาเร็วเชียวนะ”บุ๋มบิ๋มมองตาเพื่อน แล้วรู้ลึกถึงความคิด

ศราวินเลิ่กลั่ก อุตส่าห์ไม่บอกแล้วเชียว ยังรู้อีก

“ขึ้นรถเถอะหนูดี”

“จ้ะ”

หนูดีนั่งคร่อมรถจักรยานยนต์ มือเกาะไหล่ศราวิน

“ขับรถดีๆ นะวิน”รัดเกล้าบอก

“ไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้วินมันขับอย่างปลอดภัยอยู่แล้ว”บุ๋มบิ๋มยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เออ ฉันไปแล้วนะ”

ศราวินขับรถมาส่งหนูดีที่หน้าบ้านหลังใหญ่

“ขอบใจนะที่มาส่ง”หนูดีก้าวขาลงจากรถ ทว่าเกิดเซเล็กน้อย

“หนูดีไหวไหม”ศราวินรีบเข้ามาประคองหนูดีทันที

“เราเวียนหัวนิดหน่อย แต่ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“หน้าซีดขนาดนี้ยังบอกไม่เป็นอะไรอีก ให้เราขับรถเข้าไปส่งในบ้านดีกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอก เราเดินเข้าบ้านเองได้”

“งั้นเราขอเดินเข้าไปส่ง”

“รบกวนวินเปล่าๆ”

“ไม่รบกวนสักนิด อย่าคิดนานสิ ตรงนี้แดดร้อนนะ ต้องรีบเข้าไปพักผ่อนไม่ใช่หรอ”

“จ้ะ”

หนูดียอมให้ศราวินประคองเข้ามาส่งในบ้าน ภาพแรกที่หนูดีเห็นคือชุนธนินกำลังช่วยลินาเลี้ยงลูกน้อย เขาดูอ่อนโยน ผิดกับตอนอยู่กับเธอราวฟ้ากับเหว

“ทำไมได้ประคองหนูดีมาแบบนี้ล่ะวิน”ลินาที่เลี้ยงลูกอยู่ในห้องโถงถามด้วยความเป็นห่วง

ชุนธนินมองหนูดีสลับกับผู้ชายที่วิน แล้วมองมือของเขาที่โอบเอวหนูดี

หนูดีก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมเงยหน้ามองตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอมีสภาพแบบนี้

“หนูดีไม่ค่อยสบายครับ หน้าซีดมาก ผมขออนุญาตไปส่งหนูดีบนห้องนะครับ”

“ได้จ้ะ”ชุนธนินกำลังจะคัดค้าน ทว่าคุณหญิงพรทิพย์อนุญาตเสียก่อน

“ครับ”

ศราวินประคองหนูดีเดินขึ้นบันได โดยมีชุนธนินมองตามหลังด้วยความไม่พอใจ

“หนูดีเดินไหวไหม”เรี่ยวแรงหนูดีน้อยลงไปทุกที น้ำหนักตัวเริ่มเอนหาศราวินเรื่อยๆ

“ไหว”หนูดีจับแขนศราวิน และจับราวบันไดเดินขึ้นไปช้าๆ

“แบบนี้ไม่ไหวแน่ เราขออนุญาตนะ”

ศราวินอุ้มหนูดีด้วยแขนทั้งสองข้าง ซึ่งไม่มีการคัดค้านจากหนูดีเพราะร่างกายเธอไม่มีแรงแล้วจริงๆ

ชุนธนินที่ยังมองอยู่ขบกรามแน่น มือบีบของเล่นของหลานจนแตก

“ชุนทำของเล่นหนูต้นกล้าพังแล้วนะ”ลินามองของเล่นลูกน้องที่แตกหักคามือชุนธนิน

“เราขอโทษ พอดีมือหนักไปหน่อย”ต่อให้เป็นคนมือหนัก และจับของเล่นแรงอย่างไร ของเล่นก็ไม่น่าจะพัง นอกจากจะบีบแรง ช่างเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นจริงๆ

ศราวินเข้าไปส่งหนูดีถึงในห้องนอน เขาค่อยๆ วางหนูดีลงบนเตียงและห่มผ้าให้เธอ

“พักผ่อนเยอะๆ นะ วินไม่รบกวนแล้ว”

“ขอบคุณนะวิน”หนูดีพูดเสียงแผ่วเบา แต่ศราวินยังได้ยิน

ศราวินเดินออกมากจากห้องนอนของหนูดี เขาเข้ามาพูดคุยกับลินาซึ่งเป็นญาติห่างๆ

“หนูดีเป็นอย่างไรบ้าง”ลินาถาม

“กำลังพักผ่อนครับ เจ้าตัวเล็กเลี้ยงง่ายไหมครับ”

“ดูสภาพพี่ แล้วพิจารณาเอา”ลินาให้ศราวินมองดูสภาพตัวเอง

“คงไม่พ้นเป็นเด็กดื้อ”ศราวินพูดติดตลก

“นี้ขนาดมีคนช่วยเลี้ยงตั้งหลายคน ต้นกล้ายังทำพี่เหนื่อยขนาดนี้”

“แสบมากไอ้หลานชาย”ศราวินลูบกระหม่อมหลานชายเบาๆ

ในระหว่างที่ศราวินพูดคุยกับลินา เขารู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากชายตรงหน้า แต่เขาอาจจะคิดมากไปเอง

ศราวินเงยหน้ามองชุนธนิน สายตาเขาเหมือนโกรธแค้นอะไรบางอย่าง แต่ไม่แสดงท่าที ซึ่งเขาน่าจะไม่คิดไปเองอย่างที่คิดไว้ตอนแรก

“ผมมีนัดเตะบอลกับเพื่อน ขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”ศราวินไหว้ทุกคน แต่มีคนหนึ่งที่ไม่รับไหว้เขา นั่นก็คือผู้ชายที่จ้องหน้าเขาและพร้อมจะกระโดดเข้ามาต่อยหน้าเขาได้ทุกเมื่อ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น