Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 18 รัก????

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 18 รัก????

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2563 11:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 18 รัก????
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🍀

 

 

ช่วงสายๆ ของวันผมก็ลุกขึ้นจากเตียง ก็มันเริ่มหิวนี่ฮะ ตั้งแต่มีเรื่องผมทานอะไรไม่ลงเลย เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความรักสนุกของผมคนเดียว ก็อย่างว่าผมไม่เคยคิดเลย ว่าคน lQ 190 อย่างผมจะมาแพ้คนบ้าๆแบบพี่ออย

 

ชิส์ น่าหมันไส้ที่สุด รอให้หายก่อนเถอะ ผมจะแกล้งซะให้เข็ดเลย

 

ตึ้ดดดด...ตึ้ดดดด...

 

ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่ข้างเตียงคนป่วยมาดู

 

" พี่ไมค์ นี่น่า....สวัสดีฮะพี่ไมค์มีอะไรรึเปล่าฮะ "

 

"นายน้อยครับคุณท่านกับนายหญิงมา ตอนนี้ท่านกำลังไปหานายน้อยครับ "

 

" แล้วพี่พายุล่ะฮะ ทำไมไม่ช่วยรั้งท่านไว้ก่อน "

 

" เอ่อ.....ผมก็ไม่ทราบว่านายใหญ่อยู่ที่ไหนน่ะสิครับ ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลย มันก็เลย..."

 

" ทำให้คุณพ่อคุณแม่ผมกริ้ว เฮ้อออออ...แล้วผมจะหนีทันมั้ยเนี๊ยะ "

 

" อย่านะครับนายน้อย ผมว่าพวกคุณท่านน่าจะรู้เรื่องของนายน้อย กับ คุณธนากร แล้วนะครับ "

 

" เฮ้ออออออ...รักอยากจะบ้า..อ๊ะ..พะ..พี่ออย....งั้นพี่ไมค์แค่นี้ก่อนนะฮะ ขอบคุณนะฮะ ที่โทรบอก "

 

ผมกดวางสายจากพี่ไมค์ แล้วหันมาหาพี่ออยที่ตอนนี้กำลังกวนผมอยู่ มือหนาสอดเข้าไปลูบไล้หน้าท้องแบนราบของผม

 

" พี่ออย~~อย่าแกล้งรักสิฮะ งื้ออออ รักหิวข้าวฮะ พี่ออยปล่อยรักก่อนนะฮะ เอ่อ...แล้วก็รักมีเรื่องจะบอกฮะ...คือ... "

 

ครืดดดดด.....

 

ผมยังไม่ทันที่จะคุยกับพี่ออยเรื่องของครอบครัวผมเลย ประตูห้องแอดมิดก็ถูกเปิดออก คุณพ่อคุณแม่ของผมเดินเข้ามาในห้องตามด้วยพี่ๆอีก 4 คน คุณพ่อคุณแม่ไม่พูดอะไรกับผมสักคำ

 

" คุณพ่อ คุณแม่ คือ....น้องพารัก..ขอโทษฮะ ..น้อง... "

 

" คุณพ่อ คุณแม่ สวัสดีครับ ผม ธนากร คนรักของน้องพารักครับ "

 

" พี่ออย...!!!"

 

ผมหันหน้าไปหาพี่ออย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองคุณพ่อ คุณแม่ แต่ดูเหมือนพวกท่านจะมองแค่พี่ออยเท่านั้น ร่างบางของผมยังนั่งอยู่บนเตียงกับพี่ออยอยู่ ส่วนพี่ออยใช้มือหนาทั้งสองข้างกอดรัดเอวคอดของผมแน่นมาก

 

" พวกแกไปเอาตัวนายน้อยของพวกแกลงมา...เดี๊ยวนี้!!! "

 

คุณพ่อสั่งให้พวกพี่ๆจัดการผม ผมสังเกตเห็นพวกพี่ๆทำหน้าเลิ่กลั่กกันหมด ผมขยับมือบางของตัวเองวางประสานกับมือพี่ออย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

 

" รออะไรกัน ชั้นสั่งไม่ได้ยินรึไง...ห๊ะ!!! "

 

" คุณพ่อ น้องพารัก ขอโทษ ฟังน้องอธิบายก่อนนะฮะ คุณพ่อ นะฮะ "

 

" ชั้นให้อิสระแกมาเยอะแล้ว พารัก แล้วก็อย่าหวังว่าแม่แกจะช่วย คุณผมขอเลย คราวนี้ลูกเราทำเกินไปจริงๆ "

 

" คุณพ่อครับ ช่วนฟังผมหน่อยนะครับ ผมรัก... "

 

" ใครพ่อแก!!! แล้วปล่อยลูกชั้นเดี๊ยวนี้ เฮ้ย!!! พวกแก ชั้นสั่งให้เอาตัวนายน้อยของพวกแกลงมาไม่ได้ยินรึไง "

 

ผมได้แต่พูดอ้อนวอนให้คุณพ่อเข้าใจ ผมดูแล้วมันไม่เป็นผลเลย พี่ออยยังคงกอดผมไว้ ส่วนลูกน้องของคุณพ่อก็ทำตัวไม่ถูก

 

" คุณพ่อครับผมขอพูดอีกครั้ง ผมรักน้องพารักครับ ผมขอดูแลน้องพารักนะครับ "

 

" แกคิดว่าแกเป็นใคร จะดูแลลูกชั้น เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ มานี่ พารัก มากับพ่อ "

 

คุณพ่อเดินเข้ามาใกล้เตียงแล้วเอื้อมมือมาจับแขนของผม มือคุณพ่อสั่นไปหมด ผมเงยหน้ามองเข้าไปในแววตา ในนั้นยังมีคุณพ่อคนเดิมของผมอยู่ พี่ออยเริ่มคลายกอดจากตัวผม ผมละสายตาจากคุณพ่อ แล้วหันไปหาพี่ออย น้ำตาผมรื้นขึ้นมาทันที

 

" พี่ไม่อยากให้รักเจ็บ ....."

 

" ไหนบอกจะไม่ปล่อยรักไปไหนไง อึก..." น้ำตาผมเริ่มไหลเอ่อออกมา คุณพ่อดึงร่างบางของผมลงจากเตียง พี่ๆเดินเข้ามารับตัวผม ผมไม่เข้าใจกับสิ่งที่พี่ออยทำ

 

" ดี ที่เข้าใจอะไรง่ายๆ ไปพารัก กลับ!!! "

 

คุณพ่อหันไปหาคุณแม่ซึ่งท่านไม่มองผมเลยสักนิด แล้วคุณพ่อก็ประคองคุณแม่ออกไป พวกพี่ๆก็จับผมให้เดินออกจากห้องตามไปเช่นกัน ผมหันไปมองพี่ออยจนสุดสายตา

 

ผมเห็นเหมือนพี่ออยพูดอะไร แต่ผมได้ยินมันไม่ค่อยถนัด ถ้าผมฟังไม่ผิดมันคงเป็นคำว่า

 

" รอพี่นะครับ น้องพารัก "

.

.

.

.

 

หลายวันผ่านไป

 

ตอนนี้ผมเหมือนนักโทษจริงๆ เพราะตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลของพี่กฤษ คุณพ่อก็ไม่ยอมให้ผมออกไปไหนเลย ขนาดพี่พายุเป็นคนขออนุญาต ผมก็ยังไม่ได้ออกไปไหน มือถือของผมก็ถูกยึด งื้อออ~~ ทำไมคุณพ่อท่านทำเหมือนผมเป็นเด็กๆแบบนี้นะ กับคุณแม่ยิ่งแล้วใหญ่ งอนไม่ยอมคุยกับผมเลย

 

" คิดสิ คิดสิ น้องพารัก ทำยังไงเราถึงจะออกไปหาพี่ออยได้ ......นี่เราคิดถึงพี่ออยเหรอ "

 

ผมนั่งใช้ความคิดอย่างจริงจัง หลายวันที่ผ่านมาผมได้แต่คิดถึงเค้า ความจริงที่นี่มันก็บ้านผม แต่ทำไมผมถึงไม่รู้สึกถึงความสุขเลย นี่มันเกินคำว่าความรู้สึกดีๆไปแล้วใช่มั๊ย รัก เหรอ ผมรักพี่ออย ไอ้ผู้ชายที่ทั้งบ้าทั้งโรคจิต บางทีก็ทำกับผมเหมือนสัตว์เนี๊ยะนะ

 

ก๊อกๆๆๆ

 

"เชิญฮะ "

 

" ว่าไงครับ น้องพารัก "

 

" พี่พายุ เมื่อไหร่คุณพ่อจะปล่อยน้องพารักสักทีล่ะฮะ "

 

" น้องนี่นะ ไม่ถามอะไรอย่างอื่นเลยนะ เอาจริงๆพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ทั้งคุณพ่อคุณแม่ก็งอนพี่เหมือนที่งอนน้องล่ะครับ "

 

" เอ่อ....พี่พายุ..แล้วพี่รู้มั้ยฮะ...ว่า..เค้า.."

 

" ไอ้ออยนะเหรอ มันยังอยู่โรงพยาบาลนั่นล่ะ น้องวีไม่ยอมให้มันออก เพราะเมื่อหลายวันก่อนแผลที่ถูกยิงของมันแตกไง อาการมันเลยแย่ลง "

 

" เหรอฮะ แล้วเค้าเป็นอะไรมากมั้ยฮะ "

 

" พี่ถามจริงๆ น้องพารัก น้องรักมันเหรอครับ "

 

ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่พายุ ผมโคตรสับสนเลย ความคิด กับความรู้สึกมันโคตรสวนทางกันเลย

 

" ไม่ตอบพี่ก็ไม่เป็นไร แต่ถึงยังไง น้องก็ต้องตอบใจตัวเองให้ได้แล้วกัน อ่ะ พี่แอบขอคุณแม่มาให้ พี่ไปก่อนนะ "

 

พี่ออยวางมือถือไว้ข้างๆเตียงของผม อย่างน้อย ผมก็จะได้คุยกับเค้าได้ ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมาดู

 

ไอ้บ้า 258 miss call !!!

 

มุมปากของผมมันยกยิ้มขึ้นโดยที่ผมไม่รู้ตัว ว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่มีความรู้สึกแบบนี้

 

อย่างน้อยๆ เค้าเรียกความรู้สึกตอนนี้ว่ายังไงนะ คิดถึง สินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***** นุ้งพารัก.....ไรท์ว่า lQ 190 ของหนู มันป่วยนะจ๊ะ🤔🤔🤔

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น